Wat een feestje was het, dat de deur gewoon open was en de katten vrijelijk in en uit konden lopen, en ik dacht dat ze niet konden wachten om naar buiten te gaan toen ik de schuifpui open deed. Maar aarzeling, beetje in het deurgat hangen en vooral mij in de gaten houden terwijl ik zat te ontbijten. Hun routine om na mijn ontbijt de havermelk op te likken was belangrijker dan buiten op het gras rollen. Ze bleven de hele ochtend in de buurt van het terras, en tegen de tijd dat wij even de stad in gingen, lagen ze binnen en konden we met een gerust hart het pand verlaten.

Met het zonnescherm uit was het ‘s middags goed toeven in de tuin, Puk heeft duidelijk steeds bevestiging nodig dat ik er nog ben, hij loopt geregeld even langs me of gaat gewoon naast me liggen. Fay is ondernemender, altijd al geweest. Het geluid van de auto’s was eerst eng, maar alles went.

Puk heeft de het klimmen in de boom ontdekt, ik heb het een keer in beeld gekregen, maar hierna volgden nog vele klimpartijen, en ik was steeds net te langzaam met het op de foto of film te zetten. Ook leuk om te zien hoe ze de vijver bekijken, Puk leste zijn dorst met het kraakheldere water.

De schoolkinderen gingen naar huis, en de kleintjes schrokken van het geklets en gelach en renden naar binnen. Sherlock en Jon gingen er achteraan om te zien of ze oké waren

Na een tijdje lieten ze hun neusjes weer zien, eerst bleven ze in het deurgat staan en langzaamaan durfden ze weer op onderzoek uit te gaan, en mooi te zien hoe Jon en Sherlock ze in de gaten bleven houden als goede nannies

De egels hebben eindelijk het egelhuis ontdekt als restaurant, het huis heb ik in de winter van 2016 gemaakt aan de hand van de bouwtekening van de egelbescherming, ik ben twee weken geleden begonnen met hier voer in te leggen zodat de katten er niet bij kunnen, en in het begin aten ze alleen wat in het voorportaal lag. Maar gisteren was alles op!
Ik haalde het deksel er af om de zwarte folie er op vast te timmeren zodat de stenen die het wegwaaien tegenhielden er af konden blijven. De katten liggen er graag op en hebben nu meer plek.

en gelijk zat Jon er in, het is ook net een doos hè.

En gisteren deed ik nog een leuke ontdekking, wat groeit daar?

Van dichtbij zie je dat het duidelijk twee dezelfde planten zijn

En laat dit nou de vorstgevoelige Salvia zijn 🎉 hier zie je ze op een foto van vorig jaar in volle bloei, diepblauw tegen het zwarte aan, schitterend. Dan is het toch goed dat ik ze lekker heb laten staan (ipv uitgraven en binnen overwinteren)en veel blad op de bodem heb gegooid. En natuurlijk heeft het ook geholpen dat er geen lange zware vorstperiode was.

Het is logisch dat waar de kleintjes op hun eerste dag buiten spelen al voor het donker werd binnen kwamen en het accepteerden dat de deur dicht bleef, ze hier de volgende avond niet meer in zouden trappen.
Gisteravond hadden ze blijkbaar afgesproken dat ze niet meer samen naar binnen gaan om bv op de bak te gaan (ze hebben nog niet door dat ze hun plasjes en poepjes in de ex-groententuinbak kunnen doen waar de grond lekker rul is) . Jon stond tegen tien uur tegen me aan te slijmen en te kletsen, hij vond het welletjes en wilde eten. Sherlock kwam een kwartier later om te checken of er al wat te halen viel, en de kleintjes zag ik in de achtertuin rennen en verstoppertje spelen, maar naar binnen komen ho maar. Ik probeerde ze te lokken met een stukje gare kip, het rook lekker, maar binnen eten? Naâh.

Ik besloot in de keuken de schaaltjes alvast te vullen, het geluid zou ze misschien wel lokken. Jon en Sherlock stonden om mijn benen te draaien en te miepen, en opeens kwamen de kleintjes aanrennen en ik hoorde dat DH de schuifpui snel dichtdeed. Hehe, nu kon ik weer opgelucht ademhalen, en Jon en Sherlock ook, want nu kregen ze eindelijk hun eten. Ik heb ze de rest van de nacht niet meer gehoord.

Vanmorgen bleef Puk wel wachten tot hij mijn bakje mocht uitlikken, ik kon hem nu weer wat langer aaien over zijn hele rug, zelfs even weer over zijn wangetje, na iets van tien tellen was het schaaltje schoon en de tijd van aaien gedaan. Fay vond het buiten veel te leuk en kwam pas tegen elf uur naar binnen en ligt nu op schoot te slapen, eindelijk, want in het begin wilt ze geaaid worden en overal kopjes tegen geven, en dat typt lastig. 

Jon ligt in de gele stoel 

en Puk ligt lekker te slapen op tafel, je zou er haast slaap van krijgen. Sherlock is nog buiten, hij ligt vaak in het tuinhuisje te pitten in een mandje bekleed met een schapenvachtje.

Hij liet het zowaar toe dat toen hij er net lag ik een paar keer over zijn staart streelde, maar toen hij wilde opstappen stopte ik en ging weer zitten zodat hij bleef liggen. Zijn staart kreeg een wasbeurt en alles was weer goed.

De boefjes hebben de naaikamer als slaapkamer omgedoopt, let vooral niet op de rommel

Loki lag vaak in dit mandje, echt een meisjesmandje waar ze heerlijk in weg kunnen zakken.

En net als Jon ligt Puk graag op de bureaustoel, nu helemaal bedekt onder de grijze kattenharen

Gisteren was ik in de tuin te vinden, de joekel van een Viburnum die als zonnescherm dienst doet in de vroege uren van de dag had ik woensdagmiddag ingekort en smaller gemaakt, hij moet nog smaller, maar dan zitten er geen bloemen meer in voor de bijen, en dat vind ik zonde. De vele takken gingen gisteren door de hakselaar, heerlijk werkje, vooral omdat onze hakselaar qua geluid amper boven dat van de grasmaaier uit komt.

De in de volle grond geplaatst stek van de struikkamperfoelie

heb ik met de heggeschaar smaller en iets korte gemaakt, zodat hij wat voller uit kan lopen vanuit het midden

Ook de moederplant hiervan heb ik onder handen genomen, hoe mooi ik de losse vorm ook vind, hij hing over andere vaste planten heen die al deels verpieterden, zoals de treurvorm van een budleija -achter de boomstronk- de dode takken heb ik er uit geknipt, maar er zit gelukkig nog leven in

De wisteria bloeit als een zot, zo mooi, en lekker ruiken dat-ie doet

Net als de mini sering, die ik trouwens ook wil gaan inkorten na de bloei om hem iets voller te krijgen

De borrelsteen van de vijver is weer in werking, ik heb het op een timer gezet zodat het aangaat als de vogeltjes op hun actiefs zijn en onze roofdieren nog in diepe rust binnen zijn, en uitgaat als het donker is.  Jon telt kikkers, eentje zagen we wegspringen toen hij hem wilde aanwijzen

Gistermiddag zei ik tegen Puk en Fay die met verlangen naar de op het gras spelende Sherlock en Jon zaten te kijken, dat ze pas naar buiten mochten als Puk zich ook liet aaien en kort oppakken. En wat gebeurde er vanmorgen toen Fay bij mij op schoot lag? Puk sprong er bij, bovenop mijn schoot. En sprong er na een paar tellen ook gelijk weer vanaf, maar goed, hij probeert het in ieder geval. Hij schrok denk ik van mijn hoofd en handen die opeens erg dicht bij waren, beetje balen dat die met mijn schoot en benen zijn verbonden zijn, want hij durft ook al kopjes te geven tegen mijn schoenen als ik zit.

Hier zit hij naar de sokken te kijken van manlief, die na een slechte nacht en de eerste bestraling van het hoofd een hoofdpijn voelde opkomen, gelukkig hielpen pijnstillers en een dutje. Puk tikte af en toe tegen zijn voeten, maar voelde aan dat het baasje even rust nodig had en gebruikte geen nagels.

Goeiemorgen. Note to myself: als je na het haken van de eerste paar rijen merkt dat de opzet (in donkerblauw) toch net iets te strak is gedaan, haal het dan uit. Gelukkig is het niet zo erg als het op de foto lijkt, maar toch, ik merk nu met het aanhaken van de borders dat het te strak aanvoelt. 

Tijdens het grasmaaien zat Jon op de borrelsteen alles in de gaten te houden

De messen van de maaier staan nog in de hoogste stand, en omdat het gras nog een beetje nat was toen ik het maaide ziet het er niet zo netjes uit. Had ik het nog moeten verticuteren, vast wel, maar om het nu nog te doen, naaah, geen zin in.

De perenboom staat er mooi bij met de witte bloemen (rechts in beeld:), ik heb hem net na de winter nog gesnoeid, hij is wat compacter nu

De Canadese esdoorn staat ook in bloei,

De takken steken mooi af tegen de dreigende wolkenlucht, er is trouwens geen druppel gevallen

Zo mooi

Weer even kijken naar het bijenhotel, leuk om het oranje stuifmeel te zien bij de ingangen, er zijn al meerdere stokjes afgedicht.

Fay en Sherlock houden de tuin in de gaten, eerder zagen ze een vreemde kat rondlopen, Jon was net buiten en begeleidde hem de tuin uit, nu was het niet zo spannend.

Oh wacht, daar is Jon. Helaas kunnen ze wachten tot ze een ons wegen, Jon hoeft niet in actie te komen, zijn aanwezigheid is imponerend genoeg om bezoekers uit de tuin te houden.

Broodjes onder de grill in de oven bruinen gaat goed, maar dan moet je wel de timer aanzetten. Opeens roken we wat, ik opende de oven om de broodjes eruit te halen voordat ze in brand zouden vliegen. Ai, zo zwart heb ik ze gelukkig niet vaak gebakken.

en in een paar tellen stond de keuken vol rook, de dames spraken er schande van

Om het rookalarm niet af te laten gaan gooiden we de voordeur en het keukenraam tegen elkaar open, manlief bleef bij de deur staan, en ik had de keukendeur naar de woonkamer dichtgedaan. Niet alleen om de rooklucht daar uit te houden (wat niet is gelukt) maar ook om de katten uit de keuken te houden.
Gelukkig had ik nog twee broodjes en deze keer zette ik wel de timer aan, en wat later zaten we te smullen van sappige hamburgers en een heerlijke zelf gemaakte kerrie mayonaise, recept komt van de website familieoverdekook.nl Deze keer geen aanklikbare link, want je moet echt een advertentie blokkeerapp gebruiken, of de DuckDuckGo zoekmachine gebruiken.

We zaten gisteravond naar een spannende film te kijken toen we opeens een harde klap en wegstuivende katten hoorden naast de boekenkast. Ik wist gelijk wat er gaande was, want eerder had ik Puk al betrapt toen hij in de gatenplant klom, en nu waren beide jonkies hier bezig geweest, de plant was van de kleine naaitafel gevallen, en gelukkig was er niks kapotgegaan.  Alle spullen die je nu op het kastje ziet staan, lagen op de grond achter het ladenkastje in de hoek, deskundig hiervan afgeduwd door de katten. Ik raapte spullen op die ik al een tijdje kwijt was. 

De Monstera staat voorlopig even naast de deur, eens kijken waar ik hem veilig kan neerzetten. Nergens, vrees ik.