De uitvaart van de tien jaar oudere zus van mijn lief, mijn schoonzus, was vanmorgen, en het was een mooie dienst met lieve woorden, mooie slide show, en fijne -soms verrassende- muziek. De kleindochters hadden een K3 liedje uitgekozen over de allerliefste oma, het klonk zo vrolijk, terwijl er zoveel verdriet was. Ze had dit wel mooi gevonden. 

Tijdens een uitvaart horen tranen, het lucht op en er zitten ook altijd tranen bij voor andere dierbaren die zijn overleden, of voor een ander verdriet.  Ook nu dus. 

De ceremoniemeester sprak de mensen toe die via een live stream de uitvaart konden volgen, ze zei dat dit zo fijn was dat zij er op deze manier toch ook bij waren. Ja en toen had ik het weer even te kwaad; ik kreeg op de dag van uitvaart van mijn vader de rouwkaart toen de uitvaart achter de rug was, en weken later de life stream van de uitvaart te zien via via. Wat deed dat zeer dat niemand het fatsoen had mij te bellen toen hij net was overleden.
Dus tijdens de uitvaart van mijn schoonzus zat ik in gedachte heel even bij die van mijn vader.

Na afloop was er zowel binnen als buiten voldoende ruimte om thee of koffie met wat lekkers erbij te nuttigen, en dan zie en spreek je familieleden die je sinds begin 2020 niet meer heb gezien. Een reünie met een zwart randje, maar wel fijn om ze weer even te zien en spreken. Het was er druk, volgens mij zaten ze tegen het maximale aantal gasten, wat wel heel fijn was voor het gezin van Wien. Twee uur na het begin waren de meeste gasten al weg en gingen wij ook huiswaarts, en nu pas merken we hoe moe we zijn; de korte gebroken nachten en een onwezenlijk gevoel overdag gaan je niet in de koude kleren zitten.

Het leven gaat door, we gaan Wien vreselijk missen.

Vanmorgen 9 uur had Loki een afspraak bij de dierenarts, ze had al een paar dagen geen eetlust meer, had op korte tijd veel gewicht verloren, en gisterochtend rook ik een vieze adem bij haar. Ze zag er verder goed verzorgd uit, al misten we eergisteren haar springveertjes tijdens het lopen, ze keek helder en alert uit haar ogen, dus hoopte ik dat het een kleinigheidje was, slecht gebit, ontsteking achter in de keel of zo, maar onze vrees dat het wat veel ergers was werd om half tien bevestigd;  de dierenarts kwam met de bloeduitslagen en het zag er slecht uit: acuut nierfalen van jewelste, de waarden waren torenhoog, dat ze nog niet suf was mocht een wonder heten. We hebben haar helaas moeten laten inslapen, dh kwam gelijk langs de kliniek om afscheid te nemen, want er mocht maar één persoon mee naar binnen, allemaal heel verdrietig. Loki en ik zaten in de auto te wachten op mijn lief,

in de wachtruimte van de kliniek zat een vrouw met twee akelig keffende hondjes en een man met een dikke tamme kip op schoot, ik wilde Loki zo min mogelijk stress geven, en het hielp, ze genoot hoorbaar van de aaitjes over haar wangetjes.

Ik ging later alleen met Loki de behandelkamer in, ze kreeg een spuitje in de buik en ik heb ze tot haar laatste snik aaiend in mijn arm tegen mijn borst gehouden, ze had haar kopje op mijn bovenarm gelegd en ik liet ze naar buiten kijken, zodat de weilanden met paarden het laatste was wat ze zag, mijn wang op haar bolletje, en mijn lieve zachte woordjes tegen haar het laatste was wat ze hoorde. Ze stierf rustig binnen een paar minuten na de spuit, op het laatst een paar kleine stuiptrekkingen met haar kopje en toen was het kaarsje uit. Nadat de dierenarts bij binnenkomst met de stethoscoop haar hartje had beluisterd, bevestigde hij dat ze was overleden, verdrietig reden we naar huis, en nadat Jon even aan Loki had geroken en haar daarna negeerde,

hebben we ze naast de veranda begraven, waar het egelhuis heeft gestaan, hier zat ze vaak op. Ik zette een poezenbeeldje op haar graf en stak elders uit de tuin een polletje met mini narcissen om hier te planten. Ook een bak met andere bloembollen die over een maandje zullen bloeien heb ik naast haar graf geplant om het een beetje Loki waardig te maken.

Ze mocht maar 7 jaar worden ?
Samen met haar broertje Thor kwamen ze in juni 2013 bij ons wonen, speels en lief, Loki was van begin af aan het schuwst

Best buddies met Thor,

die helaas een jaar later overleed, aangereden op de weg achter ons huis. Samen in de wasmand,

Samen met Zopje spruitjes tellen, hier valt op hoe klein ze is gebleven.

Bijna elke morgen in de wasbak kijken hoe we onze tanden poetsten

En altijd in de naaikamer om mij gezelschap te houden

Helaas werden zij en Jon geen beste maatjes, ze tolereerde hem

zolang hij maar niet te dicht bij kwam, en vooral geen geintjes uithaalde, want dan kwam er een stevige gegrom uit haar keeltje

‘s nachts lag ze altijd op ons bed te slapen, en als ik opstond liep ze voor me uit naar de wc en daarna naar de badkamer, en terwijl ik na het douchen mijn rug afdroogde, draaide ze langs mijn benen om deze te drogen. We hielden van dit ritueel.
Ze heeft een mooi leven gehad maar veel te kort, haar avontuur had nog wel tien jaar mogen duren, wat zullen we haar missen.

Nog een weekje en dan gaat alle kerstverlichting weer in de doos, ergens wel jammer, want het staat zo vrolijk bij onze oprit

En vrolijkheid kunnen we goed gebruiken met deze sombere dagen. Geen rouwkaart, geen uitnodiging voor de uitvaart ….. misschien is de uitvaart al geweest.  De reacties van mijn bloglezers via mijn blog of privé waren troostend, waarvoor mijn dank.

Zondagmiddag moést ik even naar buiten, de laatste takken van de rechter bolacacia afzagen/afknippen en toen alle takken klein gemaakt en de kliko er mee gevuld. Het was heel therapeutisch, ik kon er mijn verdriet, boosheid en energie goed op afreageren. Mijn vader snoeide ook heel graag, en ging er dan zo in op dat hij van geen ophouden wist, waardoor sommige struiken pas een jaar later weer bloeiden. ??

Foto hierboven is van 1 januari

Onze kerstboom heeft nog amper naalden verloren, geweldig, dit hadden we niet verwacht van een boom zonder kluit. We hebben wel eens gehad dat de ballen na twee weken met naaldjes en al van de takken afgleden, en toen we begin januari de boom hadden ontdaan van alle versieringen, er geen naald meer aan de boom zat. Dat was nog eens een kerstboom (so much voor de voordelen van een kluit).
De struikkamperfoelie bloeit al een maand

En als het zonnetje er even op staat komt er een citroengeur vrij die tot ver buiten de tuin te ruiken is. Ik heb van deze struik afgelopen herfst een heleboel takjes in een potje met grond gestoken, hopelijk slaan ze aan zodat ik ze na een tijdje kan verpotten. Ik heb deze struik als heg gezien, een beetje een warrige woeste heg, maar wat boeit het als het zo lekker ruikt in de wintermaanden?

Onze slacentrifuge in een jaren 70/80 kleur doet het nog goed

ik kook eens in de twee weken de mondkapjes uit in een pannetje met een paar druppels wasmiddel, gooi ze dan in het vergiet om uit te spoelen en daarna centrifugeren maar. Ideaal.

Vanmiddag maakte ik een koude maar wel lekkere stevige wandeling naar de garage om de snuifdoos op te halen (APK), de man bij de garage droeg zijn zwarte tricot gezichtsmasker onder zijn mond ter camouflage van de onderkinnen. Toen ik zei dat zo laag dragen niet echt zinvol was, trok hij hem schaapachtig lachend over zijn neus waardoor de onderkant omhoog kruipend amper zijn mond bedekte. “Ze zitten echt niet lekker”, zei hij, en ik diagnosticeerde het masker als een paar maten te klein. Als ik nou stof vond met autobanden of zo, dan zou ik er wel een paar voor hem maken.

Van daaruit wipte ik even bij onze jongste dochter binnen, het overlijden van haar opa was zondag hard binnengekomen, net als bij haar zus en broer, alleen wonen die net iets te ver weg om op een door de weekse (werk)dag even langs te gaan.

Mormel was er als de kippen bij toen Suzanne de vanillestokjes -die ik hier had gekocht- in de la stopte (ze worden vacuüm verpakt geleverd en je krijgt er een glazen stolpbuisje bij waar je ze in bewaard nadat je de verpakking heb geopend bij eerste gebruik. Dus niet alvast in het buisje stoppen terwijl je er nog niks mee gaat doen. Oh ze ruiken zo lekker, ik stop leeg geschraapte peulen in een apart potje met suiker, maar heb bij de vorige bestelling  een paar schepjes suiker in de lege vacuumzak gestopt en dichtgeplakt, en na een paar weken zat de geur en de achtergebleven vanilleolie in de suiker. 

Suzanne kan nu zelf lekkere creme brûlée maken, haar favoriete toetje. Ik heb uiteraard ook weer voor mijzelf vanillestokjes gekocht, ik wil advocaat maken naar dit recept Het is nu even wachten op de kakelverse scharreleieren, al was het maar voor de mooie oranje kleur.

ps. De rouwkaart kwam vanmiddag (woensdag) binnen, de crematie heeft in besloten kring plaatsgevonden, en onder de naam van de weduwe stonden geen namen, alleen “kinderen, kleinkinderen, achterkleinkinderen” en een afdruk van een dierenpootje.  

Vanmorgen kreeg ik een telefoontje van een vriendin, of ik het al wist, ze vermoede van niet, en op mijn vraag of ik wat al wist (en toen ik het vroeg wist ik al wat er ging komen) vertelde ze me dat mijn vader op oudejaarsdag was overleden.

Het is in-en-in-triest dat ik dit van een buitenstaander moet horen en niet van mijn eigen familie. Meer zal ik hier nooit over bloggen, omdat het niet alleen mij raakt maar ook mijn gezin waar ik vreselijk veel van houd en recht hebben op privacy.

Daags voor mijn verjaardag in 2017 zijn we nog naar mijn ouders op bezoek geweest

En een jaar later zijn mijn lief en ik nog bij mijn vader geweest voor een bliksembezoek en wist ik bij het afscheid nemen al dat dit de laatste keer was dat ik hem zou zien. Hij wist toen net een paar uur wat de reden van mijn afwezigheid van afgelopen tijd was, maar kon er met zijn pet niet bij, maar wist ook dat wij zoiets niet zouden verzinnen. Dat is mijn troost, dat hij ons toen geloofden.

Mijn vader is nu weer bij zijn broer (en zus, maar daar heb ik geen foto van), dag lieve papa.