Het was een beetje een emotionele laatste rit naar de Volvo dealer voor mij, 23 jaar aan mooie herinneringen kwamen naar boven toen ik over de snelweg zoefde. Deze auto heeft veel meegemaakt, I enjoyed the last ride (Of the day), en nu is het tijd om iemand anders blij te maken.
De bestelling van vitamine D kwam binnen, normaal haal ik deze bij het Kruidvat, maar sinds bekend is gemaakt dat het kan helpen in minder ziek worden van het COVID-19 virus, is het overal uitverkocht. Ik slik het al jaren op advies van de orthopeed na het breken van mijn pols, en bestelde het nu maar online. Jon kan vanaf de buitenkant de binnenmaat moeilijk inschatten en was weer erg opgewonden
maar toen de doos open ging en leeg was, keek hij me vragend aan. “Serieus, is dit alles?” Ongetwijfeld gaat hij zich er toch in proberen te wurmen, maar dit doet hij liever zonder dat de pers er bovenop zit.
Het potje was wel erg groot voor de hoeveelheid pillen, of zaten er minder pillen in dan wat op het etiket stond? Ik overweeg ze na te tellen, net zoiets als die zakken met bloembollen waarop staat dat het er vijftig zijn maar waar na controle blijkt dat er nog geen dertig in zitten. Toch even de inhoud van dit potje gecheckt, er zitten toch 250 pillen in, gelukkig maar. (25 gewogen= 4,5 gr en toen alle pillen gewogen =45 gr)
Dh zag het en het deed hem denken aan een scène uit de geweldige binge watch waardige Netflix serie The Queen’s Gambit
Ha, ja, nou je het zegt. De hoofdrolspeelster haalt medicijnen op voor haar pleegmoeder, die dan moppert dat de apotheker de potjes de laatste tijd maar voor de helft vult. Dat haar pleegdochter steeds de helft inpikt ontgaat haar ten ene malen.
Categoriearchief: Mijmeringen
Donkere donderdag
Geen glimpje zon gezien vandaag, zo nat, winderig en donker buiten, maar gelukkig heb ik mijn vitamientjes via de nieuwe daglicht-lamp van Beurer binnen gekregen, afgelopen week gekocht om de winterblues tegen te gaan die elk jaar erger lijkt. Het is een joekel, net alsof ik voor het raam zit met de zon in mijn gezicht, ik zet hem ‘s morgens naast mijn luie stoel op het tafeltje en na een uurtje gaat hij uit en terug in de hoek, want het is een joekel, oh wacht, dat had ik al gezegd.
In de regen de stad in om mijn nieuwe rijbewijs op te halen, mijn auto heeft even moeite om te starten, vorige week ook al, en toen heb ik een flinke rit gemaakt, ik baal en hoop dat het starten later geen probleem zal zijn. ik zit na het ophalen van mijn rijbewijs in mijn auto tussen vier Pokestops om ze elke 5 minuten te draaien (ben door alle ballen gegaan met de laatste event) en wil de deuren op slot zetten omdat er een groep luidruchtige dronken Polen aan komt lopen, wegrijden wil ik niet want ik heb nog niet genoeg ballen. De sloten klikken dicht en gelijk weer open, huh. Weer knopje indrukken, sloten gaan dicht en gelijk weer open.
De straalbezopen Polen lopen langs, flesjes bier in de handen voor het geval iemand nog mocht twijfelen aan de reden van hun waggelende gang, en ze lopen door. En ik draai nog een kwartiertje door, voordat ik na een soepele start weer naar huis rijd.
Tijdens de rit bedenk ik me dat het toch wel van de zotte is dat ik in zo’n grote bak rijd, terwijl manlief van huis werkend ook een auto heeft en de “oude” zuinige en kleine auto van onze zoon die bestemd is voor onze jongste dochter voor de deur staat sinds hij een auto van de zaak heeft. We betalen hier de verzekering en wegenbelasting voor, nou, dan kan ik er net zo goed in rijden tot Suus haar rijbewijs heeft. Mijn auto moet naar de garage, want er is elektronisch iets mis, maar ik heb geen zin meer in nog meer geld in deze auto te stoppen. mijn rode Volvo S70 is al 23 jaar en heeft zijn nut bewezen, het is tijd om hem los te laten. Dit beeld zal binnenkort (misschien komend weekend al?) verleden tijd zijn, ik zal morgen de garage bellen om te horen wat ik er voor krijg als ik hem bij hun inlever.
Tegen de avond kwam ik pas aan het quilten van Marte’s quilt toe, om te beginnen eerst maar rond de witte cirkels quilten
de loshangende draden steek ik later met een naaldje tussen de lagen vulling, zodat je geen afgeknipte eindjes zult zien als je de stitcheries bewonderd.
En jaaah, het bolt mooi op ☺️ Morgen ga ik lekker verder, nog 19 cirkels te gaan.
Opgeknapt
Zaterdag moest ik even met startkabels op pad om de auto van zoon die nu voor dochter wordt zodra ze haar rijbewijs heeft, aan de praat te krijgen. Na ruim drie weken stilstaan had de accu geen puf meer, maar met startkabels kregen we hem weer aan de praat, en uiteraard moest er een stuk mee gereden worden om hem weer wat op te laden. Grote ? reed voor de zekerheid achter kleine ? aan, in ieder geval tot alle stoplichten gepasseerd waren; ze namen de snelweg richting Etten-Leur, en toen ze in Etten-Leur omdraaiden reed ik uiteraard door naar de quiltwinkel, het was nu etenstijd en ik hoopte dat het er rustig was, en had geluk. Na mijn handen te hebben gedesinfecteerd met de gel buiten bij de voordeur was het genieten binnen.
De workshopruimte zat vol (met 1,5 meter regel kunnen er 8 personen in) en er liep nog een klant in de winkel. Wat is de winkel mooi geworden met de lichte laminaat vloer, ruim opgezet met overal escape routes zodat je nergens vlak langs iemand moet lopen, en een rolstoel/rollator helling, super! Ik heb een mooie extra brede achterkantstof gekocht en omdat mijn kaart vol was mocht ik iets van de tafel uitzoeken, een FQ pakje die vast wel goed terecht komt.
Hieronder drie filmpjes, sorry voor de snelle start, mensen die snel wagenziek worden kunnen iets van draaierigheid ervaren.
Bij thuiskomst zaten zoon en vriendin gezellig te buurten in onze keuken, ze hadden lekker geluncht bij ons, brood met scrambled eggs, en toen ze na een uurtje weg waren ben ik even met Tinkerbell naar de Kwikfit gereden voor een accucheck,
en toen bleek dat de fut er ver uit was, hebben ze er gelijk een nieuwe ingestopt en de banden gecheckt, lief. Nu staat hij zolang even bij ons voor de deur op de krappe parkeerplek tussen onze oprit en het pad naar de voordeur, zodat de klanten van de schoonheidssalon van de overbuuf ons pad niet meer kunnen blokkeren. Dikke Mercedessen en BMW’s worden daar gewoon nonchalant neergezet ongeacht welk pad ze blokkeren, en als ik er wat van zeg, zeggen ze dat ze zo weer weg zijn, áls ze al wat zeggen, want er zit veel leegte in de bovenkamer van de gladgespoten, opgevulde en dicht geplammuurde madammekes.
Nog een bron van ergernis is de markt, ik kom er net vandaan en heb me echt moeten inhouden; mensen die kriskras van kraam naar kraam lopen, zo onvoorspelbaar en dus moeilijk te ontwijken. Heeft Belgie weer een feestdag? Er liepen zoveel zuiderburen rond, ik geniet van het taaltje, maar nu niet van gedrag; overal aanzitten, en zich er tussen willen wringen, huh, afstand houden? Wat is dat? Ik vind het niet raar hoor dat in België het aantal besmettingen weer oploopt, als hun gedrag op onze markt de norm is.
Sta je braaf voor de groentenkraam op de streep te wachten op je beurt, staat er een man opeens in mijn nek te hijgen, hij wilde me opzij te duwen zodat hij het beter kon zien. “Zegguh, die strepen staan er niet voor niets, u moet achter die streep daar wachten op uw beurt”, zei ik, wijzend naar de dikke witte streep 1,5 meter achter mij. Hij keek me aan, zei niks, maar deed wel een stap naar achteren.
Oude gewoontes zijn moeilijk af te schudden, maar verdorie, met al die strepen, stippen, waarschuwingsborden en lintafzettingen overal op de markt kan het je toch niet vergeten? Een eindje verder hoorde ik iemand zwaar hoesten, ik ben na het kopen van fruit dus gelijk naar huis gegaan, lekker banjeren over de markt zoals vorige zomer komt vast wel weer een keer, over een jaar of twee.
Terug naar de parkeerplaats lopend liep een groepje dames over de hele (en zeer royale) breedte tussen de kramen mij tegemoet, ze zagen me maar daar bleef het bij. Op mijn duidelijk geïrriteerd klinkende “Is het nou zo moeilijk rechts aan te aanhouden?” kwam een verontwaardigd klinkende: “allee madam“, eentje ging iets opzij en ik liep al kokend verder. Zo slecht voor mijn humeur.
Ik moest denken aan het bejaard echtpaar twee weken geleden, toen ik voor de eerste keer naar de markt ging, ze wilden ondersteund door stok en rollator doorlopen maar het pad werd geblokkeerd door een groep kletsende treuzelaars. De vrouw leunde over naar de man die vervolgens zeer zwaar en rochelend begon te hoesten. Als de Rode Zee voor Mozes weken alle aanwezigen voor de man uit en kon het echtpaar doorlopen. Ik nam een hap lucht en ben heel snel met ingehouden adem er voorbij gelopen met behoud van distantie, maar moest wel glimlachen bij de gedachte dat dit hoesten vast opzet was van het stel, slim ??
Ik zal me de komende dagen wel weer bij elke snuf, nies, dunne poep of hoofdpijn zorgen gaan maken. Heb ik net pruimen gekocht, oei.
De paar rotte appels die de rest een slechte naam bezorgen bij ons op de markt waren Belgen, ze kwamen ook massaal naar cafés en terrasjes toen het bij hun verboden was. Maar eigenwijsheid, het niet willen houden aan regels, schijt hebben aan alles en iedereen, dat is niet aan grenzen of nationaliteiten gebonden, ik ken ook zat Nederlanders die zich in mijn ogen aso gedragen, juist nu in deze tijd ga ik ze zo veel mogelijk uit de weg,
Ps: ik reageer meestal alleen privé op reacties in mijn blogjes. In dit blogje stoorde ik me aan Belgen, een andere keer zijn het Nederlanders, of niet geïntegreerde Marokkaanse Nederlanders van de derde generatie, of dronken Poolse arbeidsmigranten bij de supermarkt.
Verdrietig
Het was nog wel zo’n mooie avond, het was al laat toen we bijna thuis waren van ons rondje lopen toen ik aan de kant van de weg vlak naast ons huis iets op de straat zag liggen, we liepen er snel naar toe. Jongens die aan de andere kant van de straat op het fietspad stonden zeiden dat ze de kat net nog met de pootjes zag bewegen, ik boog me over het beestje, nee toch, het leek Arya wel, we stonden met ongeloof te kijken.
Omdat ze een dubbelganger heeft in onze buurt en het te donker was om goed te kunnen zien hoopte ik dat ze het niet was, en droeg ze voorzichtig in mijn armen naar huis, ze was nog warm en slap, maar door de verwondingen aan het kopje had ik geen hoop meer. Bij goed licht zagen we dat het Arya was aan de tekeningen en de twee witte teentjes aan haar ene poot. We zochten een plek in de tuin uit waar de schep nog goed de grond in kon, Jon liep in de buurt en om hem aan Arya te kunnen laten ruiken legde ik ze op een plastic zak op de grond. Hij benaderde haar heel voorzichtig, tikte haar achterpootje aan, en toen er niks gebeurde liep hij vlak om haar heen om alle geurtjes af te gaan.
Toen ik Arya in haar graf had gelegd kwam hij er weer aan, rook even en liep toen weer weg. En terwijl ik dit anderhalf uur later type lopen Jon en Loki onrustig heen en weer, ze zijn duidelijk van slag. Arya mocht maar drie jaar oud worden, ons lief propke, mijn altijd aanwezige gezelschapsdame die het hele huis bijeen riep als ze mij even niet zag of hoorde, wat gaan we je missen.
Heftig allemaal
Wat een akelige angstige tijd is dit, ik loop net als iedereen denk ik met mijn ziel onder mijn arm, je voelt je zo machteloos tegenover deze onzichtbare vijand die zoveel slachtoffers maakt.
Gistermorgen kwam de de nieuwsbrief van Quiltshop Leur binnen met de oproep van de thuiszorg om mondkapjes te maken. In de nieuwsbrief staat een link met de beschrijving van een gevoerde full face masker waarvan de zijkanten open blijven zodat hier een filter ingeschoven kan worden.
In de nieuwsbrief stond dat het opgegeven patroon krap was en dat je vooral de grootste maat moest nemen, en ik besloot bij het zien van het patroon om een ander door artsen ontworpen patroon te gebruiken, bijna exact hetzelfde maar dan groter, ik heb het van free sewing.org gehaald, delen mocht, klik hier en neem ook hier de grootste maat, en knip zonder naadtoeslag. Ik heb alleen voor de zijkanten voor de buitenkant 3 cm naad aan geknipt, en niet voor de voering. Voor het in elkaar naaien volg ik wel gewoon de beschrijving van de PDF in nieuwsbrief van Quiltshop Leur, ik maak in de onderkant bij de ^ wel een inknipje zodat het na het keren mooi valt. Van het free sewing.org patroon had ik vorige week al een tiental maskers gemaakt voor een andere vrager, de pasvorm is erg fijn en gaat ook tot aan je adamsappel/evapeertje, en het sluit goed aan.
Ik heb de lintjes zelf gemaakt, 1 meter lange stroken van 1 inch (of 2,5 cm) breed gesneden, al strijkend door de Clover biaisband maker getrokken en dubbelvouwend dichtgenaaid. Deze smalle bandjes trek ik door de tunnels,
ik meet dan voor het deel dat onder de kin valt een lengte van 40 cm en boven de neus 50 cm, en zet het lint met een paar heen en weer steken van de naaimachine vast.
En zo maakte ik er 9 in twee uur tijd van groene en gele katoen
En vandaag ga ik gewoon verder, stof zat, even goed voorkrimpen, en als je met het glad strijken de goede kanten op elkaar legt, dan heb je na het knippen gelijk paartjes klaar voor het naaien. Geen batiks gebruiken, houd maar eens twee lagen hiervan tegen je gezicht en probeer dan maar eens te ademen.
Oh en waarom lintjes ipv elastiekjes? Deze maskers zullen heel veel gewassen worden op hoge temperaturen, en niet alle elastiekjes kunnen daar tegen. Plus het feit dat met lintjes vastknopen fijner is voor brildragers.