Zipje kan hele dagen buiten op het tuinbankje liggen slapen, in weer en wind, zolang de regen maar niet horizontaal uit de lucht valt, deert het hem niets. En dan kan het zomaar gebeuren dat Zopje in een vlaag van broederschap lekker bij hem wilt liggen, niet echt tegen hem aan, maar toch op hetzelfde bankje. Dit zijn zeldzame momenten, Zipje is niet zo verdraagzaam, gewoon omdat zijn broertje zich behoorlijk klierig kan gedragen, maar nu had Zopje zo stilletjes gedaan, dat hij zijn broer niet had gestoord.

Aaah, lief he, je ziet op de volgende foto dat Zipje (rechts) wakker is geworden van mijn voetstappen, en in de gaten krijgt dat Zopje wel erg dichtbij is, en zijn oren staan al wat naar achteren gespitst, om te laten zien dat hij niet met zich laat sollen. Zopje geeuwt een keer, draait zich dan om en slaapt verder, en dan geeuwt Zipje ook, en slaapt ook weer verder. Zou voor katten het zien geeuwen van hun soortgenoot net zo aanstekelijk werken, als het zien geeuwen bij mensen? Hmmm.

Ik weet wel dat kijken naar lekker eten (op tv) erg aanstekelijk werkt, en zo kon het gebeuren dat ik na de lunch een apple crumble taart maakte, in kleine schaaltjes, en ik had nog genoeg deeg over om een ananas crumble taart te maken; toen de jongste spruit thuis kwam uit school rook het heerlijk in huis, en met de regen en hagel op de ramen, gaf het een heel knus gevoel.

Links de ananas taart, (gemaakt in het deksel van een vuurvaste schaal) die smaakte lekker fris, in tegenstelling tot de appeltaart, die was wel erg zoet, maar dat kan ook zo zijn, omdat ik niet meer zoveel zoets meer gewend ben. Dat laatste stukje is ook al op, en het vierkante bakje met appeltaart is morgen Suzanne’s ontbijt, denk ik.

En nou roepen jullie in koor: “Maar Shirley, je zit toch bij de dikke dames club, wat is er aan de hand?”  Nou, onze oudste spruit zit dit weekend in Parijs met vriendinnen, en de middelste spruit blijft dit weekend ook liever weg in zijn studentenhuis, vanwege een feestje op zaterdag, vernam ik vanmorgen, dus voelde ik me opeens wel erg zielig, en dat los ik op door iets lekkers te maken, om vervolgens ook mee te helpen met het opeten. Dit weekend doe ik weer normaal hoor, dan los ik tegenslagen en terleurstellingen het weer op door lapjes te aaien.

Het was weer een genoegelijke middag, met een huis vol kwekkende dames, en veel productiviteit, maar voordat het zover was, moest ik even snel naar de supermarkt om ontbijtkoek voor bij de koffie/thee, en eten voor vanavond te halen, zodat ik na de bee niet weer de deur uit moest.

Het was druk in de supermarkt, het was duidelijk lunchpauze van de nabij gelegen middelbare school, en voor de broodafdeling stonden de -merendeel puisterige- jongeren rijen dik te wachten tot ze een broodje konden scoren. Te zien aan wat ze in hun handen hadden toen ze in de rij bij de kassa stonden, was het niet verwonderlijk dat hun gezichten vol pukkels stonden, en hun kleren vol vetrollen gevuld waren, wat een triest zicht! Het waren vooral de meisjes met fors overgewicht, en voornamelijk de jongens die heel veel last van pukkels/acne hadden. “Aaarg, laat staan die vette broodjes, die zoete koeken en die zakken vol snoep en chips”, wilde ik roepen, maar ik hield mijn mond, wetend dat pubers doof zijn, als het gaat om wat goed voor hun is. En daar stond ik dan, met mijn mandje vol gezonde dingen, geduldig te wachten in de lange rij; “Dit is de laatste keer dat ik op dit tijdstip boodschappen doe”, mopperde een vrouw achter mij, en ik kon het alleen maar beamen, same here.

Om iets na half 2 ging de bel al Miranda stond voor de deur, ze wilde een keer op tijd komen, zei ze lachend, en dat was haar dus goed gelukt. Eenmaal gesetteld aan tafel achter haar quilt en de cappuccino kwam Angela binnen,
en even later schoof Marlies aan, en alledrie hadden ze handwerk mee, ik zat als enige achter de naaimachine, de sashing aan de huisjes te naaien. Julie kwam om in het werk en moest overslaan, jammer! Marlies was nog nooit eerder hier geweest, en viel in de hal al van de ene verbazing in de ander bij het zien van de quilts, en ook wat ze boven zag was teveel om te behappen in één keer, dus nadat ze de quilts op de overloop had bewonderd, en de quilts op Suzanne’s kamer, zijn we maar weer naar beneden gegaan, voordat ze een overdosis kreeg.

De tijd ging veel te snel, en opeens was het half 5 en was de kamer weer leeg; op Zopje na, die lag knock-out op zijn quiltje op de kussens op de bankleuning, die door zijn gewicht steeds verder inzakken.

Vogels hebben het aan de ene kant wel makkelijk, ze vliegen wat rond, ontwijken hier en daar een roofdier die in hun een lekker hapje zien, kijken wat er zoal te halen valt bij de voederplaatsen, en hap-slik-weg. Niet eerst op de label kijken welke chemische toevoegingen er in de verpakking zitten, is het gif, dan ga je dood, en blijf je leven,dan was het niet giftig. Ook geen houdbaarheidsdatum om naar te kijken, stinkt het niet, is het goed, stikt het wel, dan eet je het niet, en sommige vogels vinden een beetje stank helemaal niet erg, en eten het zelfs nog op als er nog beweging in zit.

Geen hele lijst met bereidingsadviezen, geen messen, pannen en borden nodig, dus ook geen afwas, en geen afwas, dan ook geen zuchtende huisgenoten, omdat ze er achter zijn gekomen dat de vaatwasser vol staat met schone vaat, en dus eigenlijk fatsoenshalve de vaatwasser moeten helpen leegruimen.

Nee, vogels hebben het zo slecht nog niet, en zolang Zipje en Zopje maar lekker slapen, is er geen vuiltje aan de lucht,

dat is de andere kant van het verhaal, eten of gegeten worden; na de halve muizenkolonie te hebben uitgedund zijn de mannen nu aan de vogels begonnen, het vliegend buffet, de eerste slachtoffers zijn al gevallen. Best wel zielig, maar het zijn de zwakke broeders onder de gevleugelden die ze te pakken krijgen, moet je maar denken, en de restjes -als er restjes zijn- worden keurig opgeruimd door de gieren van onze achtertuin, de eksters. Ben toch stiekem wel blij dat ik geen vogeltje ben, want dan zou je dit ook lekker vinden,

jakkiebah! Ik heb voor de lezers met zwakke maag deze foto klein gehouden, tot je er op klikt 😉 het is uitgekotste muis met brokjes kattenvoer, de muis viel duidelijk niet zo goed op de maag. Maar eksters zijn dol op dit soort voorverwarmde hapjes, ze slobberen het achter elkaar op! Toegegeven, dat was een van de weinige keren dat ik moeder natuur niet kon gadeslaan zonder kokhals neigingen.

Het bord met restant lasagne was de hele nacht buiten gebleven, ik had er niet meer aan gedacht om binnen te halen, nadat Zopje er takjes en grasjes van de tegels overheen probeerde te harken, bij wijze van toedekken. Dit doet hij in de garage bij de voederbakjes ook, ik heb al diverse attributenvan de bakjes af moeten halen, nadat Zipje zijn beklag was komen doen: “Hij heeft het weer gedaan, kom eens gauw helpen, want ik heb honger, en zo kan ik er toch niet bij.”, begreep ik uit zijn geklets, als hij sneller terug was uit de garage dan hij kon eten. En ja hoor, dan lag er een skeeler overheen getrokken, of het blik, van de stoffer en blik, of een heleboel papiertjes, plastic boodschappentas, en zelfs een keer de deurmat! Gelukkig krijgen ze droge brokjes, zodat je geen geklieder hebt.

Het had de nachtelijke dieren gesmaakt, aan de restjes te zien bliefden ze geen aubergine, paprika en courgette, kieskeurig.

Wij zaten maandag ook aan de kliekjes, ik had de rest lasagne in 2 porties in de diepvries gestopt, maar wat er aan saus enzo naast lag in de schaal, had ik bewaard, en dat kon nu mooi op brood. Dus eerst de onderkant van het brood ingespoten met elk 2 putjes olijfolie (de weightwatchers hebben zo’n gaaf oliespray-pompje, werkt echt lekker), toen het brood lekker vol geschept met lasagneprutje, en daarover kaas,

en dat een kwartier in de oven op 220 grC. Zo lekker!

Donderdag verblijde de monteur van Ziggo ons met een bezoek om een nieuwe modem te plaatsen (zoon handelde dit af, ik zat toen in A’dam). Helaas bleek het nieuwe supersnelle modem niet de oplossing van onze internetproblemen, en toen zoon vrijdag via de helpdesk van 4 medewerkers net zoveel diagnoses hadden gehoord, was ik een beetje ongeduldig geworden, potjandorie, en belde helpdeskmedewerker nummer 5, na tig keren doorschakelen via hun keuzemenu’s; deze medewerker -zo te horen een jonge knul- ging wat doortastender te werk, en deed meer metingen, waardoor hij meer info kon geven aan de monteur, die maandag ging komen. Het zou toch wel aan onze nieuwe modem liggen.

De monteur die maandag aan de deur kwam, ontkende dit; hij was met meetapparatuur de hele wijk al doorgeweest, en na een korte uitleg, waarvan ik alleen de basale dingen snapte (“ik ga in het verdeelstation zoveel mogelijk …… vervangen”), verdween hij uit beeld.

Amper zijn hielen gelicht belde de buuf opgewonden aan, ze had de monteur zien wegrijden, ze had nog naar hem gezwaaid, maar helaas had hij haar niet willen zien gezien; hij was niet bij hun geweest en zij hadden ook problemen. Ik zei dat hij dit wist van mij, en legde uit wat hij nu aan het doen was. Opgewekt stond de monteur 2 uur later weer aan de deur, internet deed het weer (had ik ook al opgemerkt), hij hoopte dat alles nu opgelost was, en met hem ik ook; hij had bijna alles vervangen, en zou eigenlijk niet weten wat er nu nog fout kon zijn. Hij beloofde me elke dag even opbellen, om te horen hoe het ermee ging, met het internet, zei hij er snel achteraan, voor het geval deze klant aan iets anders dacht zeker.

En vanmiddag belde hij terug, met veel storing op de lijn, want hij zat op cursus. “Nou, internet doet het wel, maar met pieken en dalen”, zei ik, en dat snapte hij niet, zei hij, want een andere man die hij ook had opgebeld met dezelfde klachten om te vragen hoe het nu ging, had nergens meer last van. Tuurlijk niet. Het ligt gewoon aan ons, en niet aan Ziggo? De monteur belt morgen eind van de dag weer terug, in de hoop dat het gewoon spontaan goed zal gaan? Hij heeft in ieder geval beloofd ons niet weer het weekend met slecht internetverbinding in te sturen. Dus morgenmiddag belt hij weer, en dan zeg ik vast dat het nog steeds driewerf shit is, en dan komt hij donderdag, vrijdag? grrr.

Ik ga maar snel verder werken aan de Rose of Sharon, ik heb de onderdelen van het 4e blok al op plakvlies getekend, en nu de stofjes uitzoeken.

Jeuj wat een heerlijke dag was het vandaag, ook al kreunde ik bij het vroeg wakker worden, zelfs een uur in de potdichte mist in de file staan kon mijn humeur niet verpesten; ik sloot overal keurig achteraan, te kort om op de radio vermeld te worden, maar niet te kort om lekker de mensen te kunnen observeren. Ik heb ze allemaal gezien, geloof ik; de zakenman die tijdens het filerijden iets opraapt, bij het voeteneinde van de passagiersstoel naast hem; de vrachtwagenchauffeur die een sjaggie draait onder het rijden, een andere chauffeur die ruzie maakt met iemand aan de telefoon, en hierbij behoorlijk slingert. En dan willen jullie niet weten hoeveel mensen tijdens het file rijden met hun gezicht richting kruis gericht zitten, blik op hun mobieltje, en niet alleen jonge mensen, maar ook een oude dame die ik langzaam inhaalde keek meer naar beneden naar iets in haar handen, dan voor zich uit; ik vind het niet gek dat er kettingbotsingen plaats vinden, een meneer voor me kon nog net op tijd op zijn rem trappen, omdat een ander van baan wisselde terwijl daar eigenlijk geen plek voor was, en die persoon schrok zo van zijn eigen stommiteit, dat-ie met ongecontroleerd terug sturen bijna onder de afremmende vrachtwagen voor hem schoof.

Dolgelukkig reed ik 2½ uur later de P&R garage in van de World Fashion Centre,en blij dat ik heelhuids uit een schadevrije auto kon stappen, liep ik richting uitgang. Tram 1 was na slechts 1 keer mislopen gevonden, en toen was het uitstappen op de Dam en met de natte vinger in de lucht een kant op lopen die mij wel aardig de weg van Birdblocks leek te gaan. Ik kan geen kaartlezen, dus had niks uitgeprint, en zag dat dit wel erg op de gok was, wat ik deed, maar nadat 2 mensen me elk een andere kant op wezen, zette ik googlemaps aan op m’n mobieltje, en liep ik in 1 streep naar de winkel van Merel. Ik was slechts 1 uur te laat, Joke zat lekker te kwebbelen met Merel, achter de koffie, en de gebaksdoos was nog dicht, daarmee hadden ze gewacht tot ik er was.

De 6-persoons slagroomtaart van de Hema werd door Merel vakkundig in vieren gedeeld, en met een diepe zucht vielen we aan, slagroomtaart die zo lekker luchtig is, daar kunnen de stukken nooit te groot van zijn. De winkel liep vol met toeristen, Engelsen, Fransen, Arabisch, en ook Spaans, en die Spaanse dames vroegen info aan Merel, en Merel kan veel, maar Spaans, helaas. Dus werd Joke ingeschakeld, die een paar jaar in Spanje had gewoond, en dus de taal wel machtig was, ook al zei ze -het trappetje aflopend- dat haar Spaans wel erg roestig was, want zo lang geleden…. om vervolgens tegen de dames te ratelen, in hoog tempo, en ze verstonden het ook, dus zo slecht was het niet.

Even later kwamen de dames nog even bij ons aan tafel staan, om nog wat te vragen. Ik had mijn huisjes mee, om een andere tussenbanenstof ervoor te zoeken, en ben heerlijk geslaagd! De blauwe leek me leuk, maar haalde het niet bij de zwarte.
Is het niet prachtig, die zwarte met stippel? Net een sterrenhemel, bedacht ik me, toen Merel precies hetzelfde hardop zei. Great minds think alike, and fools seldom differ.
De bonte lapjes zijn natuurlijk niet voor de huisjes, maar horen bij de panelenstof, welke ik vorig jaar van Evelien had gekregen. Toen we geen koffie meer kregen van Merel 😉 , zijn we maar weg gegaan, bij de buren kijken (H&W), jammer dat Annelies net vandaag niet moest werken, zal je net zien. Niks gekocht alhier, ondanks de

geweldig mooie stoffen, prachtige quilts, en ooh al die pakketjes en patronen, hoog kwijlgehalte! We stonden helemaal droog,  dus gingen we door de regen maar een lunchroom om de lekkerste kroketten van het land te eten, de Dobbe kroket, tussen wit brood, zalig! We hebben onder het eten heerlijk zitten kwekken, en de tijd vloog.

Het was bijna 3 uur, en om de files een beetje voor te zijn, vertrok ik na een hartstochtelijke hartelijk afscheid weer met tram 1 naar de garage, de reis verliep voorspoedig, (de conducteur gaf me een seintje toen ik er uit moest) en wonder boven wonder wist ik de garage als ook mijn auto zonder aarzeling te vinden; waar zijn de getuigen als je ze nodig hebt? Een beetje file en buien op de terug reis, maar ik hoefde niet te duwen, dus klaag ik niet, en eenmaal thuis gekomen met avondeten achter de kiezen, kon ik niet wachten met het maken van de eerste paar sashings,

oooh, dit is het helemaal voor mij! Morgen laat ik via foto’s zien hoe ik deze sashings maak, op de snelle manier, met de naaimachine, allicht, en vertel ik over een naaimachinevoeten-weetje.