Vanmiddag was het verjaardagsvisite bij Julie, en ze had heerlijke cupcakes gebakken, speciaal uit het tijdschrift van de Weightwatchers, en lekker dat ze waren! En dat voor maar 3 punten per stuk, mjammie, ik deed er lekker langzaam over, maar toch komt het moment dat je tegen een leeg bordje aan zit te kijken, en als ook daar de laatste kruimels zijn weg gesnoept, is het gedaan, en is het wachten op een oprispingkje, zodat je nog even kan nagenieten. Maar helaas zat dat er niet in, mijn maag geeft zelden oprispingen meer, jammer, hij was zo luchtig en licht verteerbaar. Ik wilde thuis het recept opzoeken, voor jullie, maar daarvoor moet ik even mijn moeder lief aankijken, volgens mij heb ik het blad met dit recept aan haar gegeven. Foto’s heb ik met mijn iPhone gemaakt, maar mijn iMac vertikt het deze in Photobucket te zetten, of in Flickr, maar het is me wel gelukt hem op facebook te zetten, dus klikken jullie maar hier  op de link van mijn facebook. Oeh die ziet er lekker uit he? En Angela had haar Camelot bij zich, de blokken had ze al aan elkaar gezet, en zat nu te bedenken doe de rand moet worden.

Eén of andere licht op de redactie van Photobucket.com bedacht dat het wel handig was om de knop om collages te maken wederom te verstoppen, en ik kan het dus echt niet vinden, en dat zal wel aan mij liggen, ik schiet nu lichtelijk in de stress, want ik wil ook voor middernacht op bed liggen, en dat gaat het hem niet worden als ik nog langer moet zoeken. Dus zwaar irritant misschien, maar de foto’s die hieronder ook in de slideshow te zien zijn, heb ik ook nog maar apart geplaatst.

En vanavond was het weer bee in Heerle, ik had mijn huizenproject bij me,

en maakte halverwege de avond een rondje, om te zien waar iedereen mee bezig was.

Er werd weer driftig gewerkt aan het huiswerk van de duimquiltcursus; Ilse, je mag trots zijn op je leerlingen, het zag er keurig uit, en er wordt al veel meer ontspannen gequilt dan 2 weken geleden.

Een dame met handige man liet haar quiltring zien, die haar man dus op een verhoging had gezet, en zo kon ze heerlijk op de bank te quilten, of gewoon aan tafel.

Ik werd gisteren gefeliciteerd door een mevrouw in een natuurwinkel. Deze mevrouw van ik schat zo’n 60 jaar oud, moest eerst even stoom afblazen, nadat ze een vreselijk onbeschofte klant had geholpen; persoonlijk had ik die kerel gewoon de deur van de winkel gewezen met achterlating van de spullen die hij had willen kopen, maar dat even terzijde. Ze had rode vlekken in haar hals, haar ogen spoten vuur en haar vuisten waren gebald, toen ze mijn kant op liep; ik wist niet of ik haar gelijk moest aanspreken, of dat ik haar even de kans moest geven om af te koelen. Maar ze vroeg, na het slaken van een paar hele diepe zuchten en schrapen van haar keel, wat ze voor me kon doen, en dus vroeg ik of ze iets had tegen overgangsklachten.

Ze vroeg me naar de klachten, nou, heb je effe? Mijn geheugen hapert af en toe, ik was al bang voor Alzheimer, tot ik van een quiltvriendin hoorde dat ze dezelfde symptomen (en dezelfde angst) had, het hoort er gewoon bij dus. En ik ben lusteloos met perioden, besluiteloosheid steekt ook zijn kop op, en ik kan niet meer tegen veel geluiden in dezelfde ruimte, ze komen allemaal even hard binnen, en dan krijg ik het vluchtgevoel, wegwezen! wat 2 weken geleden al door dochterlief gediagnostiseerd werd als een tekstbook menopauze symptoom, he, gelukkig, ik ben dus niet gek aan het worden.

En terwijl ik deze opsomming maakte, zag ik de medelijden opborrelen in de ogen van de mevrouw van de natuurwinkel, en ik schoot vol, mijn kin begon raar te bibberen, mijn onderlip trok ook al zo gek, en voordat ik wist wat me overkwam, liepen de tranen over mijn wangen.

What the fuck?! Dit had ik echt niet zien aankomen, ik was zo vrolijk toen even tevoren geamuseerd zag hoe een vrouw in de V&D die -net als ik, wachtend aan het eind van de lange rijen bij de kassa’s- voor de 3e keer dvd’s opraapte die zij met haar ver achter zich uit stekende schoudertas steeds uit de rekken stootte. En elke keer als ze een dvd op de grond hoorde vallen, keek ze heel verstoord naast zich, zo van: “wie doet dat toch steeds?”, om vervolgens de dvd weer op te rapen, in het rekje zettend, en zich omdraaiend richting rij wéér een dvd-tje er uit te stoten met haar tas. Na de 3e keer sprak ze het dvd-tje toe, met opgeheven vinger als tegen een stout hondje: “Blijf!”, en het was dat ze met het omdraaien gelijk door kon lopen, omdat haar rij was opgeschoven, anders had het dvd-tje niet gedaan wat ze had geboden.  Je kan dus stellen dat ik in een goede bui was toen ik de V&D verliet.

“En u bent dus ook labiel, zie ik,” constateerde de mevrouw in de natuurwinkel droog, ze stak haar had uit, en zegt: “Gefeliciteerd! U bent u begonnen aan het laatste hoofdstuk van het leven!”  Ik schudde automatisch haar hand en vroeg me af of ze dat niet even anders had kunnen formuleren, of wilde ze me nog erger aan het huilen brengen? Ze hikte bijna van het lachen toen haar onhandige verspreking doordrong, en ze haastte zich te zeggen dat ze het op hormonaal vlak bedoelde. Oooh, zeg dat dan. Ze somde nog meer nare dingen op waar ik mee te maken kon krijgen, waarvan gewichtstoename er eentje was, maar benadrukte dat het ook allemaal wel over zou gaan, het kon alleen wel een jaar of 15 duren eer mijn lichaam en geest gewend was aan de hormonale veranderingen. Oooh, is dit alles? Dat zijn ongeveer 30 grote quilts verder, nou, dat moet lukken hè.

Met een potje pillen (met St.Janskruid en citroenmelisse als hoofdbestandsdeel) verliet ik het pand, kocht op de markt bij een kraam voor Suzanne een zak warme churro’s (klik hier voor recept) en nog voordat ik de garage uit was, had ik al 4 stuks op; hoezo emotie-eter?

Thuis gekomen rook ik even aan de groene pilletjes van de natuurwinkel; ze hadden ongeveer dezelfde lucht als het biologische bestrijdingsmiddel tegen vliegen, dat ik eerder die dag binnen had willen gebruiken, maar bij het ruiken van dit wel heel erg landelijke luchtje besloot om het toch maar niet te doen; op de verpakking stond ‘voor buitenshuis gebruik’, wat ik uiteraard pas las nadat ik de boel had open gemaakt. Op het potje van de pillen stond niets van dien aard (buitenshuis gebruik, buiten innemen 🙂 ),  en ik zal ze wel even de kans geven, en als het potje leeg is (1 maand) en ik geen verschil merk, dan vraag ik de huisarts wel om advies. Naast het slikken van deze pillen, doe ik al aan gezond eten, (moet nog werken aan het minderen van koffie) en goed bewegen, ontspannen en stressvolle situaties vermijden, wat de mevrouw van de natuurwinkel me ook adviseerde, daar zal het niet aan liggen.

Normaal ben ik er zo eentje van “niet zeuren, er zijn wel ergere dingen in het leven, niet te flauwtjes wezen!”, en ik denk ook dat we zo zijn opgevoed, wij vrouwen, het hoort er nou eenmaal bij.  Hoe meer je je eraan gaat storen, hoe meer het je doen en laten gaat beïnvloeden, maar je kan nou eenmaal niet alles weglachen, of negeren, toch? Soms moet je ventileren, en horen van andere vrouwen hoe zij door deze hel die overgang heet komen; ook al ervaart iedereen dit anders, er zijn toch raakvlakken. (eerste tip is al binnen, ga langs bij Care for Women )

Mijn quiltvriendin zei dat je er qua persoonlijkheid ook anders uitkomt dan wie je vroeger was, maar dat haar man haar, ondanks alles, nog steeds net zo lief vind; ik heb het ook even gecheckt, en hier zit het ook nog goed, gelukkig. Pfew!

Zipje kan hele dagen buiten op het tuinbankje liggen slapen, in weer en wind, zolang de regen maar niet horizontaal uit de lucht valt, deert het hem niets. En dan kan het zomaar gebeuren dat Zopje in een vlaag van broederschap lekker bij hem wilt liggen, niet echt tegen hem aan, maar toch op hetzelfde bankje. Dit zijn zeldzame momenten, Zipje is niet zo verdraagzaam, gewoon omdat zijn broertje zich behoorlijk klierig kan gedragen, maar nu had Zopje zo stilletjes gedaan, dat hij zijn broer niet had gestoord.

Aaah, lief he, je ziet op de volgende foto dat Zipje (rechts) wakker is geworden van mijn voetstappen, en in de gaten krijgt dat Zopje wel erg dichtbij is, en zijn oren staan al wat naar achteren gespitst, om te laten zien dat hij niet met zich laat sollen. Zopje geeuwt een keer, draait zich dan om en slaapt verder, en dan geeuwt Zipje ook, en slaapt ook weer verder. Zou voor katten het zien geeuwen van hun soortgenoot net zo aanstekelijk werken, als het zien geeuwen bij mensen? Hmmm.

Ik weet wel dat kijken naar lekker eten (op tv) erg aanstekelijk werkt, en zo kon het gebeuren dat ik na de lunch een apple crumble taart maakte, in kleine schaaltjes, en ik had nog genoeg deeg over om een ananas crumble taart te maken; toen de jongste spruit thuis kwam uit school rook het heerlijk in huis, en met de regen en hagel op de ramen, gaf het een heel knus gevoel.

Links de ananas taart, (gemaakt in het deksel van een vuurvaste schaal) die smaakte lekker fris, in tegenstelling tot de appeltaart, die was wel erg zoet, maar dat kan ook zo zijn, omdat ik niet meer zoveel zoets meer gewend ben. Dat laatste stukje is ook al op, en het vierkante bakje met appeltaart is morgen Suzanne’s ontbijt, denk ik.

En nou roepen jullie in koor: “Maar Shirley, je zit toch bij de dikke dames club, wat is er aan de hand?”  Nou, onze oudste spruit zit dit weekend in Parijs met vriendinnen, en de middelste spruit blijft dit weekend ook liever weg in zijn studentenhuis, vanwege een feestje op zaterdag, vernam ik vanmorgen, dus voelde ik me opeens wel erg zielig, en dat los ik op door iets lekkers te maken, om vervolgens ook mee te helpen met het opeten. Dit weekend doe ik weer normaal hoor, dan los ik tegenslagen en terleurstellingen het weer op door lapjes te aaien.

Het was weer een genoegelijke middag, met een huis vol kwekkende dames, en veel productiviteit, maar voordat het zover was, moest ik even snel naar de supermarkt om ontbijtkoek voor bij de koffie/thee, en eten voor vanavond te halen, zodat ik na de bee niet weer de deur uit moest.

Het was druk in de supermarkt, het was duidelijk lunchpauze van de nabij gelegen middelbare school, en voor de broodafdeling stonden de -merendeel puisterige- jongeren rijen dik te wachten tot ze een broodje konden scoren. Te zien aan wat ze in hun handen hadden toen ze in de rij bij de kassa stonden, was het niet verwonderlijk dat hun gezichten vol pukkels stonden, en hun kleren vol vetrollen gevuld waren, wat een triest zicht! Het waren vooral de meisjes met fors overgewicht, en voornamelijk de jongens die heel veel last van pukkels/acne hadden. “Aaarg, laat staan die vette broodjes, die zoete koeken en die zakken vol snoep en chips”, wilde ik roepen, maar ik hield mijn mond, wetend dat pubers doof zijn, als het gaat om wat goed voor hun is. En daar stond ik dan, met mijn mandje vol gezonde dingen, geduldig te wachten in de lange rij; “Dit is de laatste keer dat ik op dit tijdstip boodschappen doe”, mopperde een vrouw achter mij, en ik kon het alleen maar beamen, same here.

Om iets na half 2 ging de bel al Miranda stond voor de deur, ze wilde een keer op tijd komen, zei ze lachend, en dat was haar dus goed gelukt. Eenmaal gesetteld aan tafel achter haar quilt en de cappuccino kwam Angela binnen,
en even later schoof Marlies aan, en alledrie hadden ze handwerk mee, ik zat als enige achter de naaimachine, de sashing aan de huisjes te naaien. Julie kwam om in het werk en moest overslaan, jammer! Marlies was nog nooit eerder hier geweest, en viel in de hal al van de ene verbazing in de ander bij het zien van de quilts, en ook wat ze boven zag was teveel om te behappen in één keer, dus nadat ze de quilts op de overloop had bewonderd, en de quilts op Suzanne’s kamer, zijn we maar weer naar beneden gegaan, voordat ze een overdosis kreeg.

De tijd ging veel te snel, en opeens was het half 5 en was de kamer weer leeg; op Zopje na, die lag knock-out op zijn quiltje op de kussens op de bankleuning, die door zijn gewicht steeds verder inzakken.

Vogels hebben het aan de ene kant wel makkelijk, ze vliegen wat rond, ontwijken hier en daar een roofdier die in hun een lekker hapje zien, kijken wat er zoal te halen valt bij de voederplaatsen, en hap-slik-weg. Niet eerst op de label kijken welke chemische toevoegingen er in de verpakking zitten, is het gif, dan ga je dood, en blijf je leven,dan was het niet giftig. Ook geen houdbaarheidsdatum om naar te kijken, stinkt het niet, is het goed, stikt het wel, dan eet je het niet, en sommige vogels vinden een beetje stank helemaal niet erg, en eten het zelfs nog op als er nog beweging in zit.

Geen hele lijst met bereidingsadviezen, geen messen, pannen en borden nodig, dus ook geen afwas, en geen afwas, dan ook geen zuchtende huisgenoten, omdat ze er achter zijn gekomen dat de vaatwasser vol staat met schone vaat, en dus eigenlijk fatsoenshalve de vaatwasser moeten helpen leegruimen.

Nee, vogels hebben het zo slecht nog niet, en zolang Zipje en Zopje maar lekker slapen, is er geen vuiltje aan de lucht,

dat is de andere kant van het verhaal, eten of gegeten worden; na de halve muizenkolonie te hebben uitgedund zijn de mannen nu aan de vogels begonnen, het vliegend buffet, de eerste slachtoffers zijn al gevallen. Best wel zielig, maar het zijn de zwakke broeders onder de gevleugelden die ze te pakken krijgen, moet je maar denken, en de restjes -als er restjes zijn- worden keurig opgeruimd door de gieren van onze achtertuin, de eksters. Ben toch stiekem wel blij dat ik geen vogeltje ben, want dan zou je dit ook lekker vinden,

jakkiebah! Ik heb voor de lezers met zwakke maag deze foto klein gehouden, tot je er op klikt 😉 het is uitgekotste muis met brokjes kattenvoer, de muis viel duidelijk niet zo goed op de maag. Maar eksters zijn dol op dit soort voorverwarmde hapjes, ze slobberen het achter elkaar op! Toegegeven, dat was een van de weinige keren dat ik moeder natuur niet kon gadeslaan zonder kokhals neigingen.