Op facebook van mijn zoon (waar ik sporadisch op kijk) zag ik een opmerking van zijn huisgenoot, dat hij de dag eerder het grootste wtf (what the fuck) moment ever had gehad in hun huis, en ik vroeg op whatsapp aan mijn zoon wat er was gebeurd. Ik dacht iets in de trant van de vorige keer, toen een paar van die gasten met bivakmutsen op zoon -denkend dat hij alleen thuis was- de stuipen op het lijf hadden gejaagd, maar het was toch iets anders. Ik geef mijn zoon -die duidelijk mijn schrijftalent genen heeft geërfd- aan het woord (ik type dus even letterlijk over wat hij me gewhatsapped heeft)

Tim, wat is er gisteren gebeurd in huis, over welk wtf moment heeft M het?

Dat zal ik eens vertellen. We waren dinsdag gaan stappen, deuren, ramen en al dat goeds dicht, zoals we hebben geleerd.  A, P en ik waren als eerste thuis, P was erg dronken, haalde een matras van B’s kamer en ging slapen op de overloop.

Ik zat op mijn kamer toen B en M thuis kwamen. Na de nodige sterke verhalen gaan ze naar hun kamers. Een minuut later komt M mijn kamer opgelopen met zijn beddengoed waar een vlek op zit, en ik moest eens ruiken om te kijken of ik het wel kon identificeren.

Dat kon ik niet, en M verdacht eers P, die k.o. op de gang lag, dat hij op zijn bed had gepist, maar het lag midden op het bed en dat zou onmogelijk zijn geweest. Toen verdacht hij mij.

We gingen kijken of er misschien boven iets lekte en zo op zijn bed viel; ook niet. Enige conclusie: er is/was iets op zijn kamer. Ik zoek achter zijn bank en hij kijkt met het licht van zijn telefoon onder bed.

3 Seconden later hoor ik een luide “wat de fuck is dat”, gevolgd door een vrij nichterig sprongetje. Ik kijk ook onder bed en 2 groene ogen kijken me aan;
de kat van de buren lag onder zijn bed. Zijn deur was dicht gegaan toen we klaar waren met voetbal kijken, dus terwijl we keken moet hij binnen zijn gekomen.

M en B, die naar eigen zeggen met zijn 2en zowat 6 man in elkaar hadden geslagen na het stappen, waren doodsbang van de kat, en of ik hem alsjeblieft naar beneden wilde brengen. Na hem van onder het bed gejaagd te hebben ging-ie achter de bank liggen. De kat was volgens mij hartstikke bang, want toen ik hem aaide om hem te kalmeren gaf hij geen reactie, bij het optillen ook niet echt, en toen ik bij de trap kwam begon hij tegen te stribbelen. Toen liet ik hem los, rende hij de trap af en ging bij de achterdeur zitten. En M kan nou een nieuw matras kopen, want die geur is er echt in getrokken. Dit alles is aardig bizar als je behoorlijk beschonken ben, kan ik je vertellen.

aldus Tim.

En zo kreeg ik -en jullie nu ook- even een kijkje in het leven in een studentenhuis, leuk, bijna net een aflevering van de mannen van Jiskevet, de Lullo’s, bijna, hoop ik, zie hieronder.
Pas op als er (klein)kinderen in de buurt zijn, taalgebruik en hun gedrag van de acteurs kan schadelijk zijn voor hun geestelijke ontwikkeling.
[youtube http://www.youtube.com/watch?v=zKoiWV9u4y0]
het is maar goed dat we niet alles weten.

Soms gebeurt er dagen niks, en soms zoveel dat ik het met geen goed fatsoen in 1 blogje kan proppen, dus ga ik vandaag maar het eerste vertellen, en morgen het volgende? Jeetje, ja, maar welke doe ik dan nu?  De supermarkt? Of een dag uit het leven van een student? De supermarkt dan maar. Mijn masker kan nu lekker intrekken, ik heb een kwartier.

Bij onze supermarkt, en met onze bedoel ik de winkel waar ik mijn grote boodschap doe, en met grote boodschap bedoel ik natuurlijk niet waarvoor de broek omlaag gaat, hoewel, met de prijzen van sommige producten zakt de broek ook wel eens spontaan af, maar dat even terzijde. De supermarkt waar ze de flessen Sprite speciaal voor mij op een andere plek hebben gezet, binnen handbereik, met de dweilemmer niet ver daar vandaan. Ze hebben daar nu weer nieuwe mandjes op wieltjes; ze hadden er al, maar die werden denk ik gejat of zo, want langzaamaan werden het er steeds minder, en toen moesten ze bijbestellen, maar degene die ze eerst hadden, waren er niet meer, dus kochten ze de andere in, die net een slag groter zijn dan de eerste, en iets frisser oranje van kleur.

Het is half 5. Ik heb zo’n mandje, en sluit netjes aan in de rij bij de kassa, met voor mij een ouder echtpaar met een volle winkelwagen, en terwijl de kassiere aan het afslaan is, en de vrouw aan het inpakken, staat de man de loopband vol te tassen. Het gaat erg langzaam, en ik moet me inhouden om niet aan te bieden hem te helpen met uitladen, maar ik houd me in. De man is klaar en loopt naar voren om zijn vrouw te helpen, en ik wil aansluiten, maar breek mijn nek bijna over de mandjes, die schots en scheef gestapeld staan in 3 hoge torens, waarbij groot en klein ook gewoon door elkaar geplaatst is, en ook onder de loopband liggen omgevallen mandjes. Zien mensen dit niet als ze hun mandje weg zetten, of willen ze het niet zien?

Mijn kinderen die meelezen voelen hem al aankomen; het valt wel mee hoor jongens, lees maar gewoon verder.

Ik leg mijn spullen op de loopband, die maar tergend langzaam beweegt, en begin de mandjes te sorteren, wat niet zo simpel gaat, want sommige mandjes zitten achterste voren, en zitten een beetje klem, maar met wat getrek en geduw kom ik er wel, en even later staan er 2 keurige stapels, oude in de oude en nieuwe in de nieuwe mandjes. En dan pas zie ik de dames achter mij, en ik zeg: “ach, als je toch maar staat te wachten, dan kan je jezelf net zo goed nuttig maken.”, wat ze beamen. De mevrouw achter mij lost haar spullen ook op de loopband, zet dan haar mandje in de juiste stapel, en ze kijkt me verwachtingsvol aan, alsof ze een compliment verwacht, en ik knik lief naar haar, en bij gebrek aan zinnige gesprekstof, kijken we allen maar wat voor ons uit. Na wat op een eeuwigheid lijkt, sta ik toch al ver vooraan; de mensen voor me hebben wel heel veel kleine dingen, en het kassameisje lijkt gedrogeerd zo sloom, tot ze een zakje met 5 verschillende broodjes omhoog houdt, “Deze moet u natuurlijk wel nog eerst afwegen en voorzien van een stikkerbon, meneer.”, komt het snibbig uit het roze gestifte kauwgum knauwend mondje van het jonge ding met lange glow in the dark gelnagels en een zwaar versierd gezicht, alsof ze van het werk uit gelijk naar een feestje moet met weinig licht.

De meneer en mevrouw kijken elkaar vragend aan, “dat moet bij die andere super nooit”, zie je ze denken, en het mokkeltje achter de kassa begint de man uit te leggen waar hij moet zijn, en hoe hij het moet doen. De 3e mevrouw achter mij gritst haar spullen van de loopband, en gaat bij een andere kassa in de rij staan, die ziet de bui al hangen. De man loopt met het zakje langs ons heen, en zegt tegen zijn vrouw dat ze vooral door moet gaan met inpakken, maar 2 tellen later loopt hij weer terug, en roept naar zijn vrouw dat zij het beter kan doen, want hij zou het echt niet weten hoe het moet. “Dit is ook meer een vrouwending!”, klinkt het als aanmoediging voor zijn vrouw, in de hoop dat zij haar martelaarsrol wel zal aannemen, na het uiten van de kreet “mánnen!”

Maar ze geeft geen krimp, en dan kan ik het niet meer aanzien, ik wil toch echt wel voor sluitingstijd thuis zijn, en loop naar de man, en met een: “Kom maar hier, dan doe ik het wel even voor u”, pak ik -nog voordat hij weet wat er gebeurt- het zakje uit zijn hand, en sprint naar de broodafdeling, de man in mijn kielzog meekomend. “Ik ren wel even mee, dan weet ik het voor de volgende keer”, hijgt hij, en ik loop iets rustiger, ik wil niks op mijn geweten hebben van hartproblemen of zo.

4 van de 5 broodjes kunnen we identificeren, het 5e broodje geef ik maar een stikker van het broodje wat er het meest op lijkt, en de man kijkt hierbij heel ondeugend, dit is misschien wel het meest illegale wat hij ooit heeft gedaan. Gewapend met 5 stikkers op het zakje komen we weer aan bij de kassa, de vrouw laadt net de laatste producten in haar tas, en de man bedankt me voor de 3e keer als ze met hun winkelwagentje weglopen. De 3e mevrouw achter me die bij de andere kassa was aangeschoven, heeft nog steeds 3 klanten voor haar staan, ook daar heeft iemand iets vergeten af te wegen blijkbaar, en ik gniffel inwendig; het is toch overal hetzelfde?

Het is een beetje branderig geworden op mijn gezicht, ojee, als ik morgen maar geen groen gezicht heb!

Vanmiddag was het verjaardagsvisite bij Julie, en ze had heerlijke cupcakes gebakken, speciaal uit het tijdschrift van de Weightwatchers, en lekker dat ze waren! En dat voor maar 3 punten per stuk, mjammie, ik deed er lekker langzaam over, maar toch komt het moment dat je tegen een leeg bordje aan zit te kijken, en als ook daar de laatste kruimels zijn weg gesnoept, is het gedaan, en is het wachten op een oprispingkje, zodat je nog even kan nagenieten. Maar helaas zat dat er niet in, mijn maag geeft zelden oprispingen meer, jammer, hij was zo luchtig en licht verteerbaar. Ik wilde thuis het recept opzoeken, voor jullie, maar daarvoor moet ik even mijn moeder lief aankijken, volgens mij heb ik het blad met dit recept aan haar gegeven. Foto’s heb ik met mijn iPhone gemaakt, maar mijn iMac vertikt het deze in Photobucket te zetten, of in Flickr, maar het is me wel gelukt hem op facebook te zetten, dus klikken jullie maar hier  op de link van mijn facebook. Oeh die ziet er lekker uit he? En Angela had haar Camelot bij zich, de blokken had ze al aan elkaar gezet, en zat nu te bedenken doe de rand moet worden.

Eén of andere licht op de redactie van Photobucket.com bedacht dat het wel handig was om de knop om collages te maken wederom te verstoppen, en ik kan het dus echt niet vinden, en dat zal wel aan mij liggen, ik schiet nu lichtelijk in de stress, want ik wil ook voor middernacht op bed liggen, en dat gaat het hem niet worden als ik nog langer moet zoeken. Dus zwaar irritant misschien, maar de foto’s die hieronder ook in de slideshow te zien zijn, heb ik ook nog maar apart geplaatst.

En vanavond was het weer bee in Heerle, ik had mijn huizenproject bij me,

en maakte halverwege de avond een rondje, om te zien waar iedereen mee bezig was.

Er werd weer driftig gewerkt aan het huiswerk van de duimquiltcursus; Ilse, je mag trots zijn op je leerlingen, het zag er keurig uit, en er wordt al veel meer ontspannen gequilt dan 2 weken geleden.

Een dame met handige man liet haar quiltring zien, die haar man dus op een verhoging had gezet, en zo kon ze heerlijk op de bank te quilten, of gewoon aan tafel.

Ik werd gisteren gefeliciteerd door een mevrouw in een natuurwinkel. Deze mevrouw van ik schat zo’n 60 jaar oud, moest eerst even stoom afblazen, nadat ze een vreselijk onbeschofte klant had geholpen; persoonlijk had ik die kerel gewoon de deur van de winkel gewezen met achterlating van de spullen die hij had willen kopen, maar dat even terzijde. Ze had rode vlekken in haar hals, haar ogen spoten vuur en haar vuisten waren gebald, toen ze mijn kant op liep; ik wist niet of ik haar gelijk moest aanspreken, of dat ik haar even de kans moest geven om af te koelen. Maar ze vroeg, na het slaken van een paar hele diepe zuchten en schrapen van haar keel, wat ze voor me kon doen, en dus vroeg ik of ze iets had tegen overgangsklachten.

Ze vroeg me naar de klachten, nou, heb je effe? Mijn geheugen hapert af en toe, ik was al bang voor Alzheimer, tot ik van een quiltvriendin hoorde dat ze dezelfde symptomen (en dezelfde angst) had, het hoort er gewoon bij dus. En ik ben lusteloos met perioden, besluiteloosheid steekt ook zijn kop op, en ik kan niet meer tegen veel geluiden in dezelfde ruimte, ze komen allemaal even hard binnen, en dan krijg ik het vluchtgevoel, wegwezen! wat 2 weken geleden al door dochterlief gediagnostiseerd werd als een tekstbook menopauze symptoom, he, gelukkig, ik ben dus niet gek aan het worden.

En terwijl ik deze opsomming maakte, zag ik de medelijden opborrelen in de ogen van de mevrouw van de natuurwinkel, en ik schoot vol, mijn kin begon raar te bibberen, mijn onderlip trok ook al zo gek, en voordat ik wist wat me overkwam, liepen de tranen over mijn wangen.

What the fuck?! Dit had ik echt niet zien aankomen, ik was zo vrolijk toen even tevoren geamuseerd zag hoe een vrouw in de V&D die -net als ik, wachtend aan het eind van de lange rijen bij de kassa’s- voor de 3e keer dvd’s opraapte die zij met haar ver achter zich uit stekende schoudertas steeds uit de rekken stootte. En elke keer als ze een dvd op de grond hoorde vallen, keek ze heel verstoord naast zich, zo van: “wie doet dat toch steeds?”, om vervolgens de dvd weer op te rapen, in het rekje zettend, en zich omdraaiend richting rij wéér een dvd-tje er uit te stoten met haar tas. Na de 3e keer sprak ze het dvd-tje toe, met opgeheven vinger als tegen een stout hondje: “Blijf!”, en het was dat ze met het omdraaien gelijk door kon lopen, omdat haar rij was opgeschoven, anders had het dvd-tje niet gedaan wat ze had geboden.  Je kan dus stellen dat ik in een goede bui was toen ik de V&D verliet.

“En u bent dus ook labiel, zie ik,” constateerde de mevrouw in de natuurwinkel droog, ze stak haar had uit, en zegt: “Gefeliciteerd! U bent u begonnen aan het laatste hoofdstuk van het leven!”  Ik schudde automatisch haar hand en vroeg me af of ze dat niet even anders had kunnen formuleren, of wilde ze me nog erger aan het huilen brengen? Ze hikte bijna van het lachen toen haar onhandige verspreking doordrong, en ze haastte zich te zeggen dat ze het op hormonaal vlak bedoelde. Oooh, zeg dat dan. Ze somde nog meer nare dingen op waar ik mee te maken kon krijgen, waarvan gewichtstoename er eentje was, maar benadrukte dat het ook allemaal wel over zou gaan, het kon alleen wel een jaar of 15 duren eer mijn lichaam en geest gewend was aan de hormonale veranderingen. Oooh, is dit alles? Dat zijn ongeveer 30 grote quilts verder, nou, dat moet lukken hè.

Met een potje pillen (met St.Janskruid en citroenmelisse als hoofdbestandsdeel) verliet ik het pand, kocht op de markt bij een kraam voor Suzanne een zak warme churro’s (klik hier voor recept) en nog voordat ik de garage uit was, had ik al 4 stuks op; hoezo emotie-eter?

Thuis gekomen rook ik even aan de groene pilletjes van de natuurwinkel; ze hadden ongeveer dezelfde lucht als het biologische bestrijdingsmiddel tegen vliegen, dat ik eerder die dag binnen had willen gebruiken, maar bij het ruiken van dit wel heel erg landelijke luchtje besloot om het toch maar niet te doen; op de verpakking stond ‘voor buitenshuis gebruik’, wat ik uiteraard pas las nadat ik de boel had open gemaakt. Op het potje van de pillen stond niets van dien aard (buitenshuis gebruik, buiten innemen 🙂 ),  en ik zal ze wel even de kans geven, en als het potje leeg is (1 maand) en ik geen verschil merk, dan vraag ik de huisarts wel om advies. Naast het slikken van deze pillen, doe ik al aan gezond eten, (moet nog werken aan het minderen van koffie) en goed bewegen, ontspannen en stressvolle situaties vermijden, wat de mevrouw van de natuurwinkel me ook adviseerde, daar zal het niet aan liggen.

Normaal ben ik er zo eentje van “niet zeuren, er zijn wel ergere dingen in het leven, niet te flauwtjes wezen!”, en ik denk ook dat we zo zijn opgevoed, wij vrouwen, het hoort er nou eenmaal bij.  Hoe meer je je eraan gaat storen, hoe meer het je doen en laten gaat beïnvloeden, maar je kan nou eenmaal niet alles weglachen, of negeren, toch? Soms moet je ventileren, en horen van andere vrouwen hoe zij door deze hel die overgang heet komen; ook al ervaart iedereen dit anders, er zijn toch raakvlakken. (eerste tip is al binnen, ga langs bij Care for Women )

Mijn quiltvriendin zei dat je er qua persoonlijkheid ook anders uitkomt dan wie je vroeger was, maar dat haar man haar, ondanks alles, nog steeds net zo lief vind; ik heb het ook even gecheckt, en hier zit het ook nog goed, gelukkig. Pfew!