In het kader van opgeruimd huis geeft opgeruimd geest, of iets van die strekking, ben ik aan het opruimen in de garage, want 95% van wat daar in die meterslange en 3 meter hoge kastenwand staat, heeft al 5 jaar geen daglicht gezien. En volgens Hilde van Yourganize is dat toch wel een reden om het dan ook definitief op te ruimen. Huppetee weg ermee. Nou, huppetee lukt nog wel, uit de kast en dan even bekijken wat er in zit, maar dat “weg ermee” lukt me niet. Ik voel me gebonden aan sommige spullen. En waar heb ik het over? Dozen vol oude studieboeken, oude regenpakken,  plakkerige Tupperware, bijeengeraapt spul uit een garagedoos met oa gordijnrunnertjes, altijd handig om te bewaren. Nog wel eens. Die laatste 2, daar heb ik geen moeite mee om weg te doen, maar dan kom ik dit tegen:

My Little Pony, een hele grote opbergbak (waar zijn de pony’s er moet dus nog een bak zijn) vol met huisjes, karretjes, plateautjes, wagens en meer van zulks van hard plastik. Ik zie mijn dochters er nog mee spelen, elk vrije minuut, en ik moet mezelf bij de kladden grijpen om het niet terug in de kast te zetten. Ik heb de zegen gekregen van mijn dochters, ruim toch op, wij gaan er toch echt niet meer mee spelen. Nee, de verhoudingen zouden zoek zijn, op de grond zitten spelen zou nog wel gaan, maar die lange benen zouden toch in de weg gaan zitten, en of ze dan ook met zulke hoge stemmetjes zouden praten, ik weet het niet.

Opruimen maar, maak er maar andere kinderen blij mee, of zitten ze allemaal achter de computer tegenwoordig, of op de bank te spelen met de nieuwste Nintendo of Wii?

Voor de tweede keer binnen een minuut trek ik mijn voet weg, een snerpende pijn gaat door mijn grote teen, en de pedicure kijkt me vragend aan, als ik vraag of hij er af moet. Er komt bloed vanaf, en ze knijpt een fles desinfectans leeg over mijn voet, en mompelt: “volgens mij ben ik uitgeschoten.” Dat kan je wel zeggen ja, denk ik, “je moet de nagel bij de teen wegvrezen, niet andersom”, help ik haar herinneren (heb last van een tunnelnagel), en ze lacht schaapachtig, en ik en bijt dapper door de rest van de rit, die gelukkig zonder bloedverlies gepaard gaat. Bij het maken van een volgende afspraak, ben ik blij te horen dat mijn eigen pedicure over 6 weken weer terug is van vakantie, anders had ik een keertje overgeslagen. Ik slaap met een pleister over mijn rood geworden teen, de druk van het laken voelt als een mes, en ik droom van de pedicure, die me dreigend met een frees te lijf gaat, badend in het zweet word ik wakker. En zo zit ik ’s middags met mijn zere teen in een warm Biotex-badje (met enzymen die het vuil oplost), terwijl half Nederland verkoeling zoekt op het strand, en de andere helft in het winkelcentrum rond loopt, tenminste, dat zou ik doen, want wat was het lekker koel in de supermarkt!

Voor me in de rij bij de kassa van de heerlijk koele supermarkt staat een slanke, schaars geklede dame op teenslippers, ze ruikt lekker naar bloemen, en ze lacht de hele tijd, alsof ze een binnenpretje heeft (als ik zo slank was, dat zelfs een korte broek en mouwloos topje me mooi zou staan, zou ik ook constant lachen); achter me staat een nors kijkende zwaarlijvige man, met een ongezonde kleur, en uit alle poriën die hij rijk is stroomt zweet,  rond hem hangt een geur als die van de kleedkamers van de amateursvoetbalvereniging op een warme zondagavond, waarbij het bier rijkelijk vloeide. Ik ga een beetje dichter bij de dame voor me staan, maar de man ziet dat als “opschuiven”, en sluit net zo snel dicht achter mij aan, ja, zo schiet het ook niet op. Dat is het nadeel van de mandjes-kassa, geen karretjes tussen de klanten in om een beetje afstand te creëren.

Een paar uur later zit ik niet alleen met een pleister om mijn teen, maar ook eentje om mijn middelvinger. Ik moest toch zonodig die mooie scherpe Scanpan koksmessen hebben? Ja, meervoud, ik kon niet kiezen tussen de kleuren, en heb dus een rode, groene en blauwe genomen, en het kekke rode messenblok van Bodum, waar ze mooi in passen.

Nou, ik heb mijn lesje geleerd, ze zijn net zo scherp als waar de verkoper me voor waarschuwde. Het mes zakte als niks door de rijpe tomaat, en ik sneed er moeiteloos flinterdunne plakjes vanaf, zo dun dat je er haast doorheen kon kijken. Nergens voor nodig, zo dun, maar het kon dus ik deed het. Ook de komkommer was als boter voor het mes, en toen kwam de ui er aan, ik zou die op de manier snijden zoals onze Rudolf het doet, dus eerst halveren, dan inkepingkjes van bovenaf maken, dan horizontaal nog bijna helemaal door, tot zover ging het goed, tot het mes net zo moeiteloos tot recht in mijn vingertopje schoof, tot op het bot, en gelijk bloeden als een rund. Het was wel in steil, qua kleur,  mooi passend bij het mes en het blok, dat dan weer wel; gelukkig was er niks van bloed op de uitjes gekomen, anders had ik opnieuw kunnen beginnen, en wie weet hoeveel pleisters ik dan aan mijn hand had zitten.

Willeke stuurde me een bericht, dat ze me vandaag in het zonnetje ging zetten (vandaar dat het hier 31 graden was, je wordt bedankt!) door mij een sunshine award te geven,

omdat ze van mijn blogjes altijd zo vrolijk wordt. Tuurlijk zitten er haken en ogen aan het accepteren van zulks een award, als daar zijn: antwoord geven op de vragen, en de award ook weer doorgeven aan een x-aantal derden.

Daar gaan we dan diepe zucht (dit gaat allemaal van mijn quilttijd af hè, en de productie is danig gedaald dankzij die hitte van de award, dus ik zal blij zijn als-ie de deur weer uit is, dat het wat koeler wordt). En voordat je denkt: doorzappen, want hier heb ik geen zin in in, onderaan staat nog een blogje die ik voor vandaag had geschreven, maar ja, awards gaan voor hè.

De regels voor deze award zijn:
-Bedank degene(n) waarvan je de award hebt ontvangen dankjewel Willeke!
-Geef antwoord op de 10 vragen
– Nomineer 10 nieuwe blogs en laat ze weten dat ze de award hebben gekregen. 

Hier gaan we dan, eerst komen de mutsige vragen, ik doe mijn best:
1. wat is je favoriete dier?    Ja duh, katten natuurlijk, hoewel ik ratjes ook wel heel bijzonder vind, als ze maar niet zo stonken!

2. wat is je favoriete getal?    69 😉

3. wat is je favoriete non-alcoholische drank?    water en koffie, ik kan geen dag zonder

4. facebook of twitter?   facebook af en toe, twitter heb ik wel, maar doe er niet veel mee, gewoon omdat er al zoveel is, en het gaat allemaal van m’n quilttijd af.

5. wat is je passie?  (waar mijn hart sneller van gaat kloppen) mijn lief, de kinderen, wolken kijken, functioneel creatief bezig zijn, en wordfeud natuurlijk in de pauzes.

6. krijgen of geven?     beiden

7. Wat is je favoriete patroon? geen enkel specifiek, babyblocks, dresden plates, basket weave, aah er zijn zoveel mooie ontwerpen

8. Wat is je favoriete dag van de week? vrijdag, dan komen -bijna altijd- de oudste 2 weer thuis

9. wat is je favoriete bloem? Alle bloemen hebben wel een schoonheid, maar mijn voorkeur gaat naar die met een lekker luchtje.

10. wat is je favoriete land?  Nederland, maar in Australië ligt mijn hart ook deels, als geboorteland, en land waar mijn zus al meer dan 30 jaar woont.

Dan nomineer ik: alle bloggers wiens blog ik regelmatig bezoek en waar ik op reageer, ik kan niet kiezen, zwak, ik weet het. Regels zijn er om vanaf te wijken.

Voor de vierde keer in een maand tijd werd de vaatwasser van zijn plaats gehaald, deze keer door een andere monteur (ook een oud model), die mocht proberen de boel aan de praat te krijgen. Het begon niet echt geruststellend, mijn haren stonden al gelijk rechtop. De vorige monteur had mij verteld wat ik aan de nieuwe monteur moest doorgeven van door hem verrichtte handelingen, waarbij ik hem vol ongeloof had aangekeken, en gevraagd had of hij serieus dacht dat ik dit allemaal zou onthouden, en had hem gesuggereerd het maar gewoon via papier of telefoon door te geven. Op een handleiding van de machine werd toen het e.e.a. omcirkeld en onderstreept, en dit moest ik de nieuwe monteur maar geven, en toen de nieuwe monteur -een nors kijkende man tegen zijn pensioen aan, en van een formaat waarbij de DDC coach haar vingers af zou likken-  na het doorbladeren van dit papierwerk mij knorrig om uitleg vroeg, heb ik hem vriendelijk een kopje koffie aangeboden, en glimlachend gezegd dat ik het echt niet zou weten, en ben achter de naaimachine gaan zitten.

Na 3,5 uur van puffen (hij, niet ik), zuchten (wij), bellen (hij), en een hoop herrie (hij) deed de vaatwasser het uiteindelijk, gelukkig voor hem, anders had ik Zopje de keuken in gestuurd, die er wel oren naar had.

alles werd weer netjes op zijn plaats geschoven, hoewel ik nu met een kier in de plint zit, en een paar krassen op het stuckwerk naast de vaatwasser. De vaatwasser geeft nu weer een irritant repeterend pieperdepiep signaal als-ie klaar is (kan ik uit het programma halen, maar daarvoor heb je haast hoger wiskunde nodig om die uitleg te snappen, en ik ben allang blij dat-ie het weer doet), maar mij hoor je niet klagen, en Zopje mag weer de lieve kater onschuld spelen

En alsof de goden er mee spelen, de airco op de kamer van Suzanne koelt opeens niet meer, dus kan ik weer een monteur van dát bedrijf bellen; hoe meer techniek in huis, hoe meer monteurs over de vloer, ze zijn al kind aan huis, weten de weg naar alle vertrekken, en zetten nog net niet hun eigen kopje koffie, of thee, of cola (ik weet al precies wie wat drinkt). En de monteurs van dit bedrijf weten wel wat quilts zijn, geen vloerkleedjes dus. 🙂