Terwijl ik gisteravond de uitgebloeide bloemen uit de vlinderstruik knipte speelden Jon en Sherlock verstoppertje en tikkertje in de tuin. Op dat moment reden er veel auto’s door de wijk, waren de tuinmannen bij de achterburen bezig met ouwehoeren en bladblazen en had een overbuurman de hogedrukspuit ontdekt. En deze geluiden komen via de video binnen alsof de makers van de herrie naast me stonden. Maar dat mag de pret niet drukken

Sherlock is rustiger geworden nu hij naar buiten mag, logisch natuurlijk nu hij zijn energie buiten kwijt kan, en lekker kan chillen tussen de planten, vervelen is er nu niet meer bij. Eergisteren was hij bijna in de vijver gevallen toen hij achter Jon aanrennend de bocht een beetje te krap nam. Dit kan de beste overkomen. Ik vraag me af of hij al ver uit de tuin is geweest, misschien achter Jon aan onder de heg door via de tuin van de achterburen naar de beek lopend om muisjes te tellen?  Vast wel. Hij kwam iets voor tien uur naar binnen, Evelien deed snel de schuifpui dicht en al aaiend ontdekte ze dat hij onder de ronde zaadjes zat van Kleefkruid. Pas toen ze de zaadjes bij zijn staart wilde weghalen begon hij te protesteren en ging stoeien met haar hand. Sherlock gebruikt nooit nagels als hij met ons speelt, maar we stoppen altijd als hij een hand aanvalt. Vanaf dat het donker was (vroeger vanwege zware bewolking) zat hij met smart te wachten tot hij Jon zag, om daarna samen te kunnen slapen. Toen de eerste regendruppels vielen klopte Jon aan, en super happy huppelde Sherlock naast hem richting de keuken, zo aandoenlijk.

Vanaf 9 uur vanmorgen staat de schuifpui open en loopt Sherlock al die tijd in en uit, even de basis checken, een snelle hap in de keuken halen en dan weer op ontdekking naar buiten. Halverwege de ochtend zet ik het plankje weer in het gat van de schuifpui, het is een beetje te fris aan het worden binnen. Het plastic tochtflapje heb ik voorlopig omhoog geklapt en vastgeplakt met duktape om Sherlock niet te veel af te schrikken. Jon laat zien dat het niet eng is

Voor zover ik het heb gezien zit hij voornamelijk in de tuin, even zag ik hem onder de heg door naar de oprit van de achterburen lopen, maar toen hij fietsers hoorde aankomen rende hij snel weer naar binnen. Gelukkig maar.

Jon komt na een paar uur weer naar binnen voor zijn middag dutje, dit is vaste prik voor hem en Sherlock weet nog niet wat hij hiervan moet vinden. Hij doet Jon in alles graag na, maar hij is nog niet moe. Beetje voor de tv hangen,

naar buiten durft hij niet;  hij hoort dat iemand achter met een bladblazer aan de slag is gegaan. Het jankerige geluid van gepulseerd gas geven is eng, de schuifpui gaat dan ook dicht, beter ook, want na de lunch wil ik het gras maaien en dan wil ik Sherlock even binnen hebben. Na wat heen en weer lopen verdwijnt hij naar boven, toch maar even een dutje doen?

Heerlijk dat de schuifpui weer wat verder open kan staan en we niet meer zo angstvallig het boefje in de gaten moeten houden als we in en uit lopen.  Ik krijg regelmatig tips van lezers die van een nestje zwarte kittens weten, of het iets voor mij is. Na lang beraad (in mijn eentje) hebben we (ik dus) besloten dat er voorlopig geen katten bijkomen. Het gaat goed tussen Jon en Sherlock, en met meer nieuwe katten erbij is het weer afwachten hoe het gaat lopen. Koester wat je hebt en stop verlangen naar meer, want meer is niet altijd beter.

De mini-sering bloeit voor de tweede keer dit jaar, dit doet hij elk jaar wel maar nog nooit eerder zat hij zo vol met bloemen; ik had hem na de eerste bloei gesnoeid, zou dit de herbloei hebben gestimuleerd?