In mijn ooghoek zag ik Puk door de tuin lopen met zijn kopje hoog in de lucht, ojee, die houding betekent meestal dat een kat iets in zijn bekje heeft, dus ging ik er snel achteraan. Niet te snel, want dan willen ze nog wel eens wegrennen met hun prooi. Puk zat op het grasveld naast het huis en keek naar iets lichts op het gras vlak voor zijn pootjes, het leek wel een groot blad. Fay en Sherlock waren ook aangeschoven en keken naar het lichte ding, “dat nou toch is?” (Zinnetje komt uit de kindertijd van onze oudste spruit, ze sloeg het woordje ‘wat’ over, en tijdens het uitspreken van de vraag gingen haar schoudertjes omhoog en stak ze haar handjes uit 🤷♀️, te schattig. En dat verkapte zinnetje is voor altijd blijven hangen bij mij.)
ik raapte het lichte ding op, het bleek een joekel van een kikker te zijn die met zijn buikje omhoog op het gras neergelegd voor dood had gespeeld, zijn handjes hield hij ter bescherming voor zijn oogjes. Een paar stappen opzij liet ik het arme beestje los in de vijver, hij bleef een paar tellen doodstil liggen en met een krachtige schoolslag dook hij toen onder.
Puk, Fay en Sherlock waren nog een hele tijd het grasveld aan het afspeuren naar de kikker, want hij kon toch niet zomaar zijn verdwenen?
Als ik nog even in de tuin rondloop volgt Puk me op de voet
Wat een kroelkont 😊
Een paar uur later zat het drietal in de schemer onder de veranda met hun kopjes bij elkaar gestoken naar de grond te turen, en wederom liep ik naar ze toe om te zien wat ze nu weer uitspookten. Fay tikte tegen een piepklein kikkertje, er zat geen beweging in, ik pakte het voor de neus van de katten weg en zag dat het niks mankeerde en gaf het zijn vrijheid terug in de vijver. En ook nu snuffelen de drie poezen beesten de grond af en kijken ook tussen de plantjes. Nope, nergens meer te vinden.
Als ik uit bed kom ligt Puk negen van de tien keer in mijn naaikamer op een bureaustoel, “hoi, ben je daar weer?”
ik loop pratend op hem af en hij verheugt zich zichtbaar op wat er gaat komen, spinnend trappelt hij met zijn voorpootjes als ik hem uitgebreid aai en gaat er even goed voor liggen. Hij laat het aaien op de zijkant van zijn buik nu ook toe, en hij geniet hier ook van, ook al is hij iets meer op zijn hoede voor het geval ik toch op zijn buik aai.
De badkamer deel ik met Fay, ze laat zich lekker aaien op en rond haar kopje, stukje rug mag ook, maar haar buikje is ook een no-go area. Tijdens het tandenpoetsen zit ze heel deftig naast me omhoog te kijken, en het zal niet lang meer duren eer zij net als Loki op de wastafel zal springen om er dichter bij te zitten.
Ze springt op ons bed als ik me aankleed en laat zich ook lekker aaien door manlief, en samen rennen ze (de katten) achter me aan de trap af om de senioren te begroeten als ik de tussendeur van de garage open doe. Vaak rekken de oudjes zich eerst lekker uit voordat ze doorlopen, maar deze keer rennen ze voor me uit naar de voordeur, hebben haast om naar buiten te kunnen, maar eenmaal buiten gaan ze voor de deur zitten om wat rond te kijken. Ik probeer het maar niet te snappen, er zal vast wel een van de twee een windje hebben gelaten in de garage en snakten ze naar frisse lucht.
De jonkies gaan via de schuifpui naar buiten, het ruikt heerlijk na het nachtelijke buitje, en gelijk komen de andere twee er aan lopen.
Lekker regenwater uit de bak en vijver drinken, kan je ze alle vier ontdekken op deze foto?
Eens kijken wat Jon uitspookt, denkt Sherlock, even achterom kijken of Puk hem volgt
Maar hij wordt opgehouden door Fay die hem iets wilt vertellen
Eindelijk kan Sherlock doorlopen met Puk naast hem, echte buddies
Zo gezellig samen
Na het klaarmaken en eten van de ontbijtjes voor ons beiden is het lekker genieten, pas als ik klaar ben mogen zij meesmikkelen.
Woensdagochtend, de deurbel gaat, een vrolijke jongeman staat met een bos bloemen voor de deur, “bloemen voor Shirley en Perry”, zegt hij en wenst ons nog een fijne dag. Ze zijn van onze kinderen vanwege onze trouwdag, onze 32e, met op het felicitatiekaartje de wens dat er nog heel veel mogen volgen. Ik schiet vol, slik dapper mijn opkomende tranen weg, en denk aan al het mooie wat we samen hebben en nog gaat komen.
Zo mooi 🥹
Een regenbui halverwege de dag, de katten rennen in een treintje achter elkaar naar binnen, en na een snelle hap gaan de jonkies hier slapen
Ze laten zich even aaien, spinnen tevreden en vallen daarna weer in slaap
Sherlock en Jon zijn de trap opgegaan, ik moet toch even de afvoer op het dak checken en loop ook naar boven. De afvoer loopt prima door
Jon ligt gestrekt op het logeerbed
Ik duik even de naaikamer in om mijn bureau op te ruimen, Sherlock komt luid miauwend bij me zitten, likt zijn bekje af als teken dat hij iets lekkers wilt hebben, en nadat hij een kattensnoepje heeft gekregen rent hij weer naar beneden. Als ik een uurtje later beneden kom zie ik Sherlock en Fay samen op een bankje liggen en ze kijken vol verwachting of ik naar ze toe kom, het liefst met snoepjes.
Na een paar tellen krijgen ze door dat er niets te snoepen valt en gaan ze weer verder met zich te wassen, Fay geeft Sherlock een paar likken over zijn kopje en gaat dan terug op haar plekje liggen.
Ons egeltje is er nog lang niet, aldus de verzorgers van de egelopvang, dit schreven ze: Het is nog even afwachten, hij is wel verzwakt, wij zijn met de behandeling gestart, antibiotica, pijnstiller-ontstekingsremmer en de wonden zalven
Ook dienen wij hem een paar keer per dag ors te drinken via een spuitje
We kunnen nog niet zeggen of de antibiotica al aanslaat omdat die een aantal dagen nodig heeft, zijn wondjes staan er wel mooi bij
Hij heeft het nog moeilijk dus we moeten nog even afwachten, we doen ons best
Wat een kanjers.
Op de radio hoorde ik dat ORS de laatste tijd ook veel verkocht wordt aan jongeren die het als anti kater middel gebruiken. Jemig, beetje minder zuipen zou ik zeggen, maar dat is zo saai hè, je bent jong en je wilt wat.
Jon wilde gisteren via ons slaapkamerraam naar buiten toen ik door het open raam het resultaat van mijn snoeiwerk van de avond tevoren stond te bewonderen. Om 20.30 was ik begonnen, het plan was om alleen maar de zijkant van de ligusterheg te snoeien met de hand heggenschaar, maar het ging zo lekker dat ik beide zijkanten én de top af kreeg, niet perfect maar wel klaar. Een beetje free flow zullen we maar zeggen. Ik voelde het gisteren wel in mijn linker pols, maar no pain no gain zullen we maar denken.
Steekt Jon daar nou zijn tong naar me uit?
Al dat opgedroogd blad was al deels gecomposteerd en moest echt weg voordat het bij de volgende hoosbui die toch ooit nog zal komen de afvoer zou verstoppen. En de ramen zagen er ook niet uit, deze waren voor het laatst gelapt toen de schilder het deed, een jaar of zes geleden gok ik.
Met een keukentrap binnen bij het raam en een hoge trap buiten en alle benodigdheden op de vensterbank zette ik eerst de emmer op het plat dak. Ik kreeg mijn ene been over de vensterbank zij het met enige moeite, ik ben niet meer zo lenig en slank als de laatste keer dat ik dit deed, en toen was het een kwestie van de zwaartekracht zijn werk laten doen in combinatie met de juiste kant op hellen, vastgrijpend aan de ladder en de vensterbank om niet te vallen, en toen stond ik buiten, terug naar binnen raken was van een latere zorg.
Manlief gaf de spullen aan en ging toen naar zijn werkkamer, genoeg opwinding voor even, en ik ging aan de slag. Eerst de vloer schoongeveegd voor zover dat ging,
met een stoffer de ramen en vensterbanken ontstoft, blad en steentjes in een zak gedaan en samen met de takjes naar beneden gegooid, om vervolgens met het natte werk te beginnen
En daarna goed schoongemaakt en gelapt, de ramen lachten me al blinkend toe
Je kan van de vensterbanken eten, ware het niet dat het zo’n klus is om naar buiten te gaan
Naar binnen klauteren was even een dingetje, ik dook wel zo door het raamkozijn, maar zag niet waar ik mijn voet op de trap kon zetten, daar mijn bovenlijf buiten en mijn achterwerk al binnen was. Gelukkig was manlief er om te helpen met aanwijzingen. Pfff, een balkondeur was hier wel handig geweest.
Alles opruimen, en toen was ik klaar, nog even een foto vanaf de voorkant, oeh dat glimt mooi 🤩 en dan wat drinken en afkoelen onder het genot van een filmpje of zo voordat ik aan het avondeten moest beginnen.
Vanuit mijn luie stoel met een kopje koffie in de ene en een speculaasje in de andere hand had ik geen zicht op kwetterende vogeltjes bij het vogelbadje; de schaal voor €2,- een paar dagen geleden gekocht bij de Kringloopwinkel, en de voor planten onhandige hoge pot die al jaren op zijn kop als bijzettafel naast de schommelbank als dienst doet , stond weer omgekeerd, en met de schaal in de holte maakte ik zaterdag zo een veilig vogelbadje waar de katten niet zomaar met hun bekje wagenwijd open badderende vogeltjes kunnen vangen.
Uit de lage schaal drinken de katten en de egeltjes, ik ververs het water elke morgen voor de katten, want de egels gaan er ook in pootje baden, en zulks.
Maar omdat ik tijdens het bijkomen van het ramen lappen er geen zicht op had -we zijn weer terug bij het hoge vogelbadje- omdat een tuinstoel en het hoge citroengras ervoor stonden, liep ik even naar buiten om ze te verplaatsen. Altijd gezellig met de katten er bij, even wat kattenkruid op het gras gestrooid voor nog meer plezier
Mijn oog viel op de over het pad groeiende maagdenpalm, heel veel onkruid ook tegen het huis en voordat ik wist stond ik al op zijn kop te trekken, knippen en vegen, Jon stond op de uitkijk en zorgde dat ik niet gestoord werd
Dat is serieus werk, gelukkig heeft hij vanaf de gestapelde rubberen tegels die vroeger onder het speeltoestel lagen een goed overzicht, en zo onder de Viburnum zit hij ook nog lekker in de schaduw
Met de graskantschaar kon ik alles mooi binnen de lijnen afknippen, het knapt er van op
Maar wacht, er is nog meer om het hoekje, waar de twee grote tegels links en rechts van de smalle tegel door wortels omhoog worden gedrukt, je ziet het ook aan de brede kieren naast de smalle tegel, hier moet ik iets aan doen tzt, niet moeilijk maar misschien wel zwaar. Tegels er uit wippen, wortel wegzagen, grond egaliseren en aanstampen, tegels terug leggen, klaar. Als je het zo zegt is het een klusje van niks.
Ik wil ook de regenpijp van het hemelwater riool afkoppelen en de tuin in laten lopen, ongeveer een meter van de muur af zodat het verder de tuin in loopt en niet naar het huis.
Knippen, krabben, trekken, vegen, ik ben bijna klaar,
het paadje loopt onder de poort door naar de voortuin, maar ik ben gestopt bij de poort, want het was al lang etenstijd en ik had nog niks gedaan in de keuken 😱
Tijdens het opruimen viel de zon achter de hangplant, het lijkt wel of hij in brand staat, zo mooi. Hij heet Vaderskant in de volksmond, Tradescantia zebrina is de deftige naam. Dit is een kamerplant bij ons, maar waar hij in het wild buiten groeit is het een vreselijke woekeraar als bodembedekker. Gelukkig kan hij niet tegen nachtvorst.
Na het eten nog even naar buiten, genieten van de tuin met de katten, ik had de tuinslang voor het eten eerst bij de vijver gelegd om deze weer te vullen, en daarna in druppelstand bij de vijg gelegd opdat deze niet het loodje legt. Ik weet het, we moeten zuinig zijn met ons drinkwater, maar dit doe ik niet dagelijks.
Vandaag zijn Puk en Fay 1 jaar oud geworden volgens hun boekjes, ze kregen post van hun pleegmoeder uit Krimpen aan den IJssel, die ook jarig is vandaag
Een doos vol lekkers en leuks
Puk vond het tuimelaartje waar snoepjes uitvallen wel wat, hij had na een paar keer door hoe het moest
Jon had het ook door en kiepte het tuimelaartje boven zijn bekje leeg, gelukkig zaten er maar drie in. Later ging hij slepen met het stoffen hartje waar catnip in zit, hij heeft zo’n gekke manier van spelen. Hij legt het speeltje voor zich neer, loopt er dan overheen en stapt met zijn achterpootjes erop. Je ziet dat hij in een rol zit, je ziet hem denken: “Nou heb ik je!”, en begint dan met zijn achterpootjes er heel hard op te trappelen alsof het kapot moet. Fay zat met grote ogen toe te kijken, blij dat zij niet dat speeltje was.
Samen gaven we de plantjes in bakken water, de verbena zaailingen hebben het allemaal op een na gehaald, de hortensia (rechts) die op sterven na dood was heeft het gelukkig gered.
Er zat een vreemde vogel op het voer plankje, naaktslakken zijn smulpapen, gek ook op kattenvoer en gedroogde meelwormen. Deze kreeg gratis vliegles, zo ben ik. Als het een huisjesslak was geweest had hij er mogen blijven zitten als zijnde eiwitrijk bommetje voor de vogels, merels zijn hier gek op.
Terug binnen kwamen de mannen naast me zitten, hier gaat Puk net liggen op de poef, nadat hij eerst met Jon had geslijmd of hij een keer in de gele stoel mocht liggen. “Dan mag jij op de poef”, had hij nog geprobeerd.
We weten hoe dit is afgelopen. Zonder gegrom of geblaas hoor, de heren gaan heel amicaal met elkaar om, alleen is Jon nogal gestemd op zijn personal space.
Puk liet zich lekker aaien, maar toen Sherlock luid miauwend binnen kwam lopen rende hij er gelijk op af en liepen ze zij aan zij de keuken in met Fay er vrolijk huppelend achter aan. Ach ze heeft toch zo’n lief miauwtje, als ze haar bekje opent komen er een paar hele korte zachte miepjes uit. Dat was in het begin ook bij Puk, in de loop van de laatste weken groeien met zijn zelfvertrouwen ook zijn stembanden; vanavond trok hij buiten toch even zijn muiltje open, nog niet helemaal de Lion King, maar toch.
Of ik al een blogje had geschreven, wilde manlief na de lunch weten, hij leest ze zo graag ☺️ Het is niet zo dat we mekaar niets te vertellen hebben en dat hij alleen maar op de hoogte blijft van het reilen en zeilen via mijn blogjes, dat zou wat zijn. 😬 Ik was afgelopen week een beetje inspiratieloos, keek tv, haakte een paar hexagonbloemen (van de onderste moet ik de lichte rand even opnieuw doen, heb een hoekje verkeerd gedaan zie ik nu)
En ik speelde wat Pokemon vanuit de luie stoel, een account van mij, van Jon en van Puk
Puk vond het wel heel leuk
Het ochtend ritueel van de geduldig wachtende katten, dit is mijn uitzicht ‘s morgens (Sherlock is er niet wild van)
En zodra ik klaar ben kijken ze vol verwachting uit naar de schoteltjes havermelk, meestal krijgen ze een eetlepel de man kat
Toen Jon de enige was die dit lustte had ik aan mijn ontbijt kom genoeg, en toen Puk en Fay kleiner waren en er achter kwamen dat wat Jon lust hun ook zeker zal smaken, kwam er een schaaltje bij waar ze zo schattig naast elkaar uit dronken. Maar het schattige ging er af toen Puk zijn kopje groter werd en Fay hierdoor minder de kans kreeg, dus krijgt ze sinds een paar weken elk een eigen schaaltje.
Van de week had ik kip klaargemaakt, Puk stond naast me op te letten of alles goed ging toen ik het uit de pan schepte, in de hoop dat er iets naar beneden kwam uiteraard, en Jon en Sherlock waren nadat ze het gesmekkel in de keuken hoorden er ook als de kippen bij om een vorkje mee te prikken. Ze kregen elk een stukje maatje pink.
Fay liet zich niet zien, en pas nadat alles was opgeruimd zag ik ze buiten liggen, slapend op het bankje. Ik had een stukje apart gehouden voor haar en serveerde dit op een poezenschoteltje, het kon na afloop gelijk de kast weer in, helemaal schoongelikt.
Het was te warm om te spelen toen ik uitgebloeide bloemen uit plantjes knipte
De Canna’s staan er voor schandaal bij, de slakken lusten er wel pap van en hebben zoveel van de planten gegeten dat ze amper de kans krijgen om te groeien. Ik meende hier ook nog enkele dahlia’s te hebben neergezet, maar die zijn ook al opgegeten. Aan de egels ligt het niet, die komen elke avond in de tuin en eten er al krakend lustig op los, en voor middernacht krijgen ze als toetje een schepje kattenvoer (kip) wat ze ook zeer luidruchtig naar binnen werken.
Voor de pruimen was ik al bijna te laat, elke dag checkte ik of ze al rijp waren,
maar de wespen waren me te snel af en lieten zich de rijpe vruchten welgevallen; de helft was aangevreten, een deel lag op de grond voor andere beestjes 🐛 om van te smikkelen, ik vond er gisteren nog een paar die redelijk gaaf waren. Afspoelen en de aangetaste delen wegsnijden, en toen bleef er zowaar nog een lekker hapje over voor mij. Gelukkig blieft manlief ze niet, anders had ik nog moeten delen 😅. Hij komt niks te kort hoor, daar zorg ik wel voor. Gelukkig smaken de zelfgebakken waldcornboterhammen hem weer uitstekend sinds gisteren, en de broccoli soep met balletjes, dat maakt het leven wel wat prettiger hè. Heel langzaam begint de smaak weer terug te keren, net als zijn haren.
De woest ingekorte takken van de Viburnum zien er weer aangekleed uit, zo komt hij wel goed de winter door, hopelijk met bloemen op deze takjes.
De lavendel haag in de voortuin heeft een knipbeurt gehad, ik deelde bosjes uit aan voorbijgangers en de buren, en legde de rest in de doos; hier helpt Jon me de bloemen te bundelen
En een uurtje later hingen alle bundeltjes gezellig bij de voordeur te geuren, gewoon voor wie wilt hebben om mee te nemen
Blij met de bewolking van vandaag,
het is nu pas een beetje aan het miezeren, gelukkig niet rond het middaguur toen ik buiten Pokemon speelde (drie uur de tijd om een shiny raidboss te vangen), het was zalig weer om zonder jas rond te fietsen.
en ik ving er vijf 🥳 Sherlock was vannacht niet thuisgekomen, pas rond half vier kwam hij binnenlopen, beetje nat van de miezerregen, maar verder alsof het de gewoonste zaak van de wereld was dat hij zo lang was weggebleven. Hij had niet echt honger, maar wel trek in een lekker snoepje, en dit liet hij merken door gelijk door te lopen naar de trap en daar halverwege op te gaan zitten en zijn lipjes aflikkend mij tussen de traptreden door aan te kijken. Niet normaal.
