Nog iets te zien als je naar boven kijkt, heerlijke zoete druiven, de vogels hebben ze ook al ontdekt, nou ja, er hangt genoeg voor iedereen.
Puk en Sherlock testen donderdag de gootjes uit naast het gras, het had nog niet geregend sinds ik ze had gegraven, de grond was dus lekker droog
En terwijl ik de was van de lijnen haal, houden de jonkies me in de gaten
Drie uur later begon het te regen, de eerste bui was gelijk een enorme stortbui, en ik was heel benieuwd of er al wat te zien was vanuit het keukenraam, en jawel, het water stroomde al via de regenpijp de geul in.
We hadden regenbui na regenbui, de schuifpui moest helemaal dicht, want het regende in langs het geĂŻmproviseerde kattenflapje, en Fay was de enige die niet naar binnen wilde komen, dus besloot het trio -toen ik in een laatste poging Fay binnen te krijgen de pui een stukje opende en haar naam riep- om dan ook weer naar buiten te gaan. Ze schoten langs me heen, een sprintje trekkend door de regen, en zie ze eens zitten. Jon wilde er niet bij zitten en dook onder de bank.
Toen het even droog was kwam Jon naar binnen, maar de andere drie hadden het veel te gezellig
Toen het was gestopt met regen liep ik even naar buiten om iets in de container te stoppen en toen ik langs de klimop liep en nat werd, besloot ik deze gelijk te snoeien. Klimop snoeien gaat het fijnste als het nat is, want dan heb je veel minder last van opstuivend stof. Nog geen half uur later was ik aan de voorkant helemaal nat (leuk shirtje hĂš, zelf gemaakt een week of drie geleden)
en de klimop gekortwiekt
Ik ruimde de klimopknipsels op en tijdens het aanvegen van het pad verwijderde ik ook gelijk alle onkruiden van tussen de stenen, toen ik zag dat ik haast moest maken, de lucht begon er heel snel heel dreigend uit te zien, en ik was net op tijd klaar
Vanaf de bovenverdieping had ik een mooi uitzicht
Wow, hier kan ik ook uren naar kijken
Jon gelooft het wel, hij hoeft niet zonodig bij het raam te zitten, in de boekenkast vind hij het wel zo veilig.
Snel via het keukenraam kijken of de afvoer nog steeds goed doorloopt, met mijn mobieltje buiten het raam houdend, is dit maar een kort filmpje
Twee uur later en weer net na een korte hevige bui stroomt het water nog steeds de tuin in, keurig via het geultje dat hier bijna overloopt
En het hoekje om
Ik denk dat ik het geultje nog wat dieper moet maken vanaf de grote pol gras richting de achterkant van de tuin, het lijkt meer te stuwen richting de grote pol, en kan niet makkelijk verder doorstromen, alsof het een heuveltje op moet. Met een de tuin zit je nooit om werk verlegen đ
Mooie kleuren in de tuin, de grasaren links lijken het ene moment goud van kleur en later zilver, ze ritselen in de wind, een genot om naar te kijken. Nog even en de herfstasters helemaal rechts in beeld zullen in bloei staan.
De trostomaatjes doen het heel goed, ze kregen voldoende vocht en geregeld voeding en ze smaken heerlijk, ik eet elke dag toch wel een stuk of tien, minstens, en ze blijven komen.
volgend jaar zal ik wel minder planten in de kuip zetten, vijf is wat teveel van het goede.
Net als de zonnebloemen, vergeten te verplanten, maar ook deze doen het goed het met twee maal dagelijks water en wekelijks voeding geven, ook al zijn de bloemen niet erg groot. Ik redde het net met twee grote regentonnen voor de kuipplanten, en nu zitten ze weer tjokvol, fijn hoor.
In de voortuin groeien de geraniums alsof er geen droogte was, maar ze staan wel in de schaduw van de Japanse kers en dat zal wel schelen, ook al was de grond gortdroog
Kikkertje nummer zoveel is gisteren gered van een wisse dood, gelukkig valt het op als er katten gebiologeerd naar het gras kijken, en ze hebben het niet eens in de gaten dat ik het beestje weg pak en in de vijver loslaat, ze blijven zoeken op het gras.
Even overleg wie waar gaat zoeken
En verspreiden maar
Later zag ik ze naast elkaar op de tuinbank liggen, knus tegen elkaar aan, dan smelt je hart hoor, ze kunnen het (alle vier) zo goed met elkaar vinden. Soms is Sherlock de jonkies kwijt, laatst liep hij om zich heen kijkend door de kamer en keuken, ik volgde hem en zag dat hij bij het trapgat naar boven kijkend heel zielig stond te miauwen. Opeens hoorde ik Puk vanuit de woonkamer miauwend aan komen rennen met Fay achter hem aan, Sherlock rende ze dolgelukkig tegemoet en na mekaar te hebben begroet schoven ze aan aan het buffet.
Nu de buren weer thuis zijn zien we hun kat niet meer aan onze deur, ook de egel blijft nu weg, het voer zal wel lekkerder zijn wat ze bij de buren geven. De buurman zei dat ze hun kat om het jaar bij de dierenarts onder sedatie laten scheren, omdat een andere manier van vachtverzorging niet mogelijk is. Hij is nooit lief geweest, klitten of geen klitten in de vacht, en is ook niet binnen te houden bij de andere katten.
Ik stond een tijdje geleden âs morgens vroeg na het aan de straat zetten van de huisvuilcontainer met de overbuuf van onze buren te praten, ze vertelde last te hebben van de vele katten van haar achterburen, ze gebruiken hun voor- en achtertuin als wc, de drollen liggen overal. Ik zei dat ik het vreselijk vond voor haar, en zei dat ik blij was dat onze katten âs nachts binnen zijn en het âs morgens gewoon bij ons in de groentetuin doen, Fay doet het trouwens nog bijna elke dag binnen op de bak.
En vanuit mijn ooghoek zie ik opeens Jon op zijn hurkjes zitten in haar tuin, hij draait zich om, ruikt even aan de grond, gooit er een pootje vol grond overheen en loopt grijnzend vlak langs ons naar huis terug. âWel potjandriedubbeltjesnogeensaantoezeg, heeft hij daar nou net wat gedaan? Ik schaam me dood!â De overbuuf haalde haar schouders op, âWe gaan de tuin binnenkort toch veranderen, en dan is het hopelijk gedaan met de overlast,â zei ze gelaten, ze stapte op haar fiets en na een vriendelijke groet reed ze de straat uit.
Ik liep naar huis en kwam terug, gewapend met een afvalzakje, poepschepje en een bladhark, want ik schaamde me rot. Tussen de paar struiken in hun voortuin lag het inderdaad bezaaid met opgedroogde drollen, duidelijk van katten die hun drol niet begraven, en ik keek eerst waar Jon net had gezeten, het enige plekje waar de grond een beetje los lag. De grond onder het hoopje zand was vochtig, geen drol te bekennen, oef. Maar toch trok ik met de bladhark alle losse drollen naar de kant en schepte ze op in het zakje, een mooi aangeharkte voortuin achterlatend keerde ik weer naar huis alwaar ik alle drollen in een diep gat begroef.
De sappige regenbuien gepaard gaande met haast non-stop bliksem van gisteravond laat deden de tuin goed, 12 mm was er gevallen, ik keek nog even op de bovenste verdieping uit het raam of de afvoer goed doorliep, en we konden toen met een gerust hart naar bed. Heerlijk, het geluid van kletterend water tegen het raam, ik droomde van het doorspoelen van wcâs, en werd wakker met een blaas die bijna op klappen stond.
Twee weken geleden had ik een geul van 10 cm breed en 5 cm diep gegraven vanaf de regenpijp weg van het huis, want tijdens een flinke bui stroomde het water van uit de pijp toch weer terug naar het pad tegen het huis. Van het uiteinde van de pijp naar het gras
en langs het gras tot aan de hoek, de grond was hier erg hard het hoekje om, en gravend vanaf de pol lampenpoetsersgras kwam ik niet diep genoeg naar mijn zin
Tijdens de regenbui van maandagavond checkte ik of de geul functioneel was, en zag tot mijn vreugde dat hij tot de rand toe gevuld was met water. Dinsdagochtend verving ik de ene 90° bocht onderaan de regenpijp door twee 45°bochten, zodat het water wat sneller zou doorstromen. Jammer dat ze de koppelstukken niet in het wit hebben, net als de resterende pijp.
De grond in de ondiepe geul was nu goed doorweekt en ik kon hem nu zonder moeite verder uitdiepen en iets breder maken.
Fay rende de hele tijd als een malle heen en weer, het begon al te schemeren en dan krijgt ze het altijd op haar heupjes.
Het wachten is op weer een mals buitje, kom maar op.
Nu de dagen korter worden komen de katten ook eerder naar binnen voor hun avond snack; Jon zit om half negen al te slijmen bij mij, kopjes geven en als ik niet reageer zachtjes bijten in mijn kuiten en tikken geven tegen mijn arm om me aan te sporen om op te staan. Als ik hem streng toespreek houd hij zich nu wel koest, ik ga hem geen eten geven als de rest nog niet binnen is, want dan kan het gebeuren dat er een of twee helemaal niet meer binnen willen komen voor de nacht.
En dat weet hij.
Dus loopt hij naar buiten om zijn familie op trommelen, en komt dan na een paar minuten helemaal happy met zijn gevolg binnen rennen, allemaal klaar voor de nacht, en dan is het nog maar net negen uur geweest. Jon en Sherlock duiken dan de garage in voor hun broodnodige rust, en Puk en Fay rennen naar boven, lekker spelen en slapen. Af en toe worden we wakker als er eentje met onze tenen speelt, ik verdenk Puk hiervan, hij sprong laatst enthousiast op ons bed, maar toen hoorde hij mij âhoiâ zeggen en was hij er ook gelijk weer vanaf.
Als we in de keuken aan tafel zitten komt Puk er gezellig op de drempel bijliggen, en Jon die net klaar is met eten loopt er langs, even lijkt het alsof hij wilt spelen
Maar hij loopt dan door en Puk kijkt hem na, kijk nou toch hoe hij de poes vasthoudt
Er wordt flink geknuffeld, zo schattig đ„°
Op een hele warme namiddag maakte ik een Pokemon rondje door de wijk aan de andere kant van het winkelcentrum, mijn fiets stond bij de winkel geparkeerd omdat ik eigenlijk de deur uit was gegaan om een paar boodschappen te doen. Maar ik besloot eerst Pokemon vangen en stops te draaien, en dan pas te shoppen, en zo liep ik zoveel mogelijk de schaduw opzoekend richting een speelparkje. Kinderen racend op hun fietsjes, een vermoeid uitziende man die zijn over actieve en overal tegenaan blaffend hondje uitliet, en twee met elkaar kletsende moeders met slapende kinderen in de met boodschappentassen volgehangen buggies, het was bijna half zes, tijd om naar huis te gaan voor de meeste mensen.
Ik liep door een schaduwrijk straatje naast het speelparkje waar de garages en achtertuinen van huizen op uit kwamen, en zag een kabbelend stroompje water vanaf een oprit de straat op de afvoer inlopend, dit kan toch niet de bedoeling zijn, en ik volgde het water naar de bron. Een tuinslang lekte heftig via de koppeling op de buitenkraan naast de achterdeur, een paar meter vanaf waar ik stond. Wel of niet mee bemoeien, twijfel duurt bij mij zelden lang.
Een bejaarde dame stond verderop in haar tuin met haar rug naar me toe potplanten water te geven met een tuinslang waar slechts een iel straaltje water uitkwam, ze hoorde het kletterende water bij de kraan niet, en ik riep naar haar om haar aandacht te trekken; ik wilde liever niet naar haar toe lopen, wetend hoe erg ze zou kunnen schrikken als er plots iemand achter haar stond.
Ze hoorde me niet, en ik -geen zin om nog harder te gaan schreeuwen- liep toen maar haar tuin in naar de kraan. In plaats dat ik even de kraan dicht draaide, probeerde ik de slangkoppeling te laten klikken op de kraankoppeling, de een groen en de andere oranje van kleur, verschillende merken en dit verklaarde waarom het me heel veel moeite koste om het er op te klikken. Het water spoot me ondertussen met kracht via de koppeling helemaal kletsnat, ik gilde van schrik toen een straal recht in mijn gezicht spoot, maar het lukte me uiteindelijk.
De bejaarde dame keek om, was dit omdat ze me hoorde gillen, of dacht ze dat iemand haar kraan harder had gezet? Ze zag me staan en ik riep: âde tuinslang zat niet goed vast, het water liep de straat op, maar dat is nu opgelost,â ik was van top tot teen drijfnat en zag er uit als een verzopen kat. Ze lachte vriendelijk zwaaiend naar me, geen idee of ze me had begrepen, maar dat doet er niet toe, en ik droop letterlijk af, mijn jurk plakte tegen mijn lijf tijdens het lopen en ik was blij dat er weinig mensen op de been waren; gelukkig was het zo warm en stond er een lekker windje zodat ik in een mum van tijd helemaal was opgedroogd en ik zonder aanstoot te geven boodschappen kon doen, alleen mijn haar zag er uit alsof ik naar het zwembad was geweest, het lag plat en gek, zo zag ik in de winkelruit. Ach ja, het was toen zo warm dat bijna niemand er tiptop uitzag.
29 Augustus was ik aan de poets bij zoon en bijna-schoondochter die na twee nachten ziekenhuisverblijf weer naar huis mocht, zolang ze zich niet maar niet inspande; ze waren allebei thuis, maar tegen de middag gingen ze even naar het ziekenhuis omdat Yvonne hoofdpijn had en het niet vertrouwde, en helaas moest ze weer blijven. Deze keer voor minstens een week, en ze hoopten de zwangerschap tot 37 weken vol te maken.
Ik was sneller klaar met schoonmaken dan de week ervoor en maakte na de lunch hun stoep en terras onkruidvrij, geen before and after fotoâs, alleen maar after. Gelijk de klimop die tot ver over de bestrating groeide terug gesnoeid, het knapte er lekker van op.
De katten kwamen geregeld kijken waar ik mee speelde, en toen ik opruimde was het even zoeken waar ze zaten om ze weer naar binnen te krijgen, dit ging gelukkig zonder problemen.
De volgende dag was ik behoorlijk stijf, maar dankzij de fitness die dag was ik woensdagochtend weer lekker soepel. Zo erg zelfs dat het mij een goed idee leek om nu ook mijn jongste dochter te verrassen met een onkruidvrij stoep en oprit.
Bij het perkje waar de gele bloemen te zien zijn was ik begonnen met onkruid tussen de vaste planten weg te trekken, maar stopte al snel, anders was ik er nog minstens een uur zoet mee. Suzanne was blij verrast, ik kreeg een appje met de vraag of ik langs was geweest, dat was nog eens mooi thuiskomen.
De stoep van de buren aan de ene kant zat ook vol met varkensgras, maar aan de andere kant was geen sprietje te bekennen, navraag leerde dat ze het met gif spuiten. Daar doen we niet aan mee.
Ik was om kwart over een weer thuis, en na een snelle douche en lunch kon ik na even gezeten te hebben maar met moeite opstaan, zo stijf weer, en ik voelde mijn knie, oei. Manlief sprak me bezorgd toe: âDoe nou niet teveel, denk je wel een beetje aan jezelf meisje?â . Ik zei blij te zijn dat Evelien een balkon heeft en geen tuin, want anders had ik me bezwaard gevoeld dat ik bij haar nog niet had geholpen. De rest van die week heb ik geen tuinwerk meer gedaan, vrijdag was ik alweer vrij van pijntjes, ook al was een uur fietsen en twee uur lopen in de stad zaterdag wel weer teveel van het goede, maar het maakte mijn hoofd wel lekker leeg. Lastig hoor, matigen, het is bij mij vaak alles of niets. Laatst zag ik onderstaande tekst, past wel bij mij
Puk zit graag bij mij in de buurt, hij springt nu vaak naast me, ook als hij gewoon langs loopt en ik klop op de poef, en zeg: âkom maar Pukâ, dan springt hij er gelijk op (meestal) en geniet van de aaitjes en kroeltjes en geeft dan stevige kopjes tegen mijn hand.
En opeens kwam hij zelfs heel even bij mij op schoot, oeh geweldig đ»
uiteraard kwam dit omdat hij zijn fluffy knuffeldekentje herkende en helemaal zen werd
We maken er nog wel een schootkat van, zo eentje die blijft vasthouden aan de benen tot de zwaartekracht een van beide partijen teveel wordt. Bedenk me nu dat ik nog steeds nieuwe schootquiltjes moet maken die wat dikker zijn, want Jon gaat er echt voor als hij op schoot zit te kneden en te masseren, hij gaat door tot op het bot.
Gisteren was ik weer bij bijna-schoondochter en zoon, ze gingen tegen de middag even naar het ziekenhuis voor controle en ze moest helaas weer blijven, deze keer voor toch wel een week. Zo zonde voor hun dat de zwangerschap niet vlekkeloos verloopt, maar wel fijn dat er goed voor haar en de baby in de buik wordt gezorgd, ik heb zo met ze te doen. Ik deed mijn ding in huis en tuin, heerlijk snoeien en bestrating onkruidvrij maken, en was voor het avondeten weer thuis, lekker pizza eten en genieten van een rustige avond en een retestrak gesnoeide haag, ze waren om 8 uur al begonnen en twee uur later alweer klaar. Ik wil ook zoân lange heggenschaarđ
Terug in de tijd, vorige week donderdag.
Vroeg uit bed zie ik deze keer Fay op de bureaustoel liggen, Puk is vast nog boven, en ze kijkt vol verwachting uit naar de aaitjes, wat is ze toch lief.
Na een paar aaitjes en lieve woordjes kwam Puk aanlopen, zag dat zijn zusje op zijn plek lag en sprong zo naast haar op de stoel, bedelend om ook geaaid te worden.
Zo lief, na dit filmpje legde ik mijn mobieltje opzij om met twee handen twee poezen te aaien, dat spreekt voor zich.
Heel langzaam pikte Puk zijn plekje weer in
Ze lag er net zo lekker
Maar ja, wat doe je er aan?
Nog voor het ontbijt liepen we allemaal de tuin in, lekker de frisse ochtendlucht opsnuiven, ik kijken hoe de planten erbij staan en water geven, en de katten ruiken wie er zoal in de tuin is geweest. Puk stond opeens in de bladkorf te graven, pas toen hij er uit liep zag ik hoe hij er in was gekomen. Ik heb bij deze bladkorf aan de onderkant een paar grotere gaten geknipt in het gaas, zodat egels er in en er uit konden lopen, en Puk past er dus ook door.
Dit was de dag dat ik om 13.00 uur weer een afspraak had bij de garage, deze keer zouden ze echt de airco repareren, een klus van zeker vier uur, en ik kwam voorbereid
De uren vlogen voorbij, muziek van Nightwish op de oren, en rechts in de showroom zag ik een bekende auto in het zilver, ik had een rode 1600 GT junior versie, en ik meen dat het de 2000 versie was in de showroom.
Slechts een paar kleurrijke figuren in de zaak, het was echt bloedje heet buiten (34°C) en iedereen die binnen stapte genoot van de koelte, om vervolgens of naar de balie te lopen, of door de showroom autoâs kijken.
Net als het zwijgzaam echtpaar van in de dertig, bruin gebakken, zij rinkelend van de tacky juwelen aan armen, nek en oren, met gebleekte haren opgekamd tot een woeste vogelnest bovenop haar hoofd vastgestoken welke bij elke beweging heen en weer wiegde.
Ze had goudkleurige sandalen met hoge hakjes aan waarbij de hielkloven wel erg opvielen (haar pedicure was vast met vakantie) toen ze langs mijn tafeltje liepen, stevige benen onder een te strak kort zwart rokje, ik zag dat ze ook een veel te kleine onderbroek aan had, damn, too much information. Ze had wel een leuk wit kanten spaghetti bandjes hemdje aan in haar maat, niks op aan te merken.
Haar man droeg van die zwart-witte Adidas badslippers aan zijn wit besokte voeten, slobberige shorts en een zwart T-shirt aan met een joekel van een draak er op gemaakt met kleurige schitterende pailletten. Ze liepen gelijk door naar de autoâs verderop, en kwamen een half uur later fronsend kijkend weer terug om het pand te verlaten. Wie weet hoeveel showrooms ze al hadden bekeken deze dag.
Een sportief uitziend echtpaar van half de veertig kwam binnen, zij met een vlot jeansrokje en een roze bloesje aan met de voorkant in de rok gestopt en de achterkant er over hangend, hij met knielange niet te strakke shorts en een fleurig gebloemde korte mouwen overhemd aan, beiden met matching wandelschoenen, net terug van vakantie misschien, want de bagage rek moest van de auto gehaald worden door de monteur. Ze liepen via de balie door naar een tafeltje naast me, tapten water, ânee niet uit de kraan, die is niet koud genoegâ, zei de vrouw tegen de man die het glas al onder de kraan wilde houden. Ze dronken elk welgeteld drie glazen achter mekaar op, zo, die hadden dorst. En geen teken van brain freeze van zoveel ijskoud water.
De man zei dat hij even naar de werkplaats ging om mee te kijken, maar werd bij de balie tegen gehouden, aan de deur van de werkplaats kreeg hij van de monteur te horen dat het een half uurtje werk zou zijn, en hij keerde een beetje beteuterd kijkend terug naar zijn vrouw. Even later begon hij te bellen, zo te horen had hij zijn zoon wakker gemaakt, en nee, hij had nog niet gedaan wat ze hem hadden gevraagd. Toen de man hem vroeg om even langs de apotheek te gaan om medicijnen op te halen die klaar lagen, was hij het er niet mee eens. Ik verstond niet wat hij zei, maar de vrouw zei grinnikend tegen haar man: âzeg maar dat hij best wel drie dingen kan doen op een middagâ, en deze boodschap werd te zien aan het geamuseerde gezicht van de man niet met veel enthousiasme ontvangen. Met een âje zorgt maar dat het je wel luktâ hing de vader op, hoofd schuddend naar zijn vrouw die Wordfeud speelde op haar telefoon. Ze waren binnen het uur weer vertrokken, en vanaf dat moment zag ik alleen maar mensen aan de balie die hun auto kwamen ophalen.
Toen onze auto klaar was, had ik al een stapel gele hartjes gehaakt, en deze bloemen afgekregen, beetje suf dat ik op de hoekjes maar 1 losse had gehaakt ipv twee, de hoekjes waren niet zo duidelijk hoekig als bij de vorige, maar eenmaal tussen de anderen vastgezet zal het vast niet meer opvallen, even overwoog ik later om deze randen uit te halen, maar heb het toch maar niet gedaan, over gehaald door de dames van de bee, maar dit is voor een volgend blogje.
Na het avondeten hoorde ik een vreselijk klagelijk geluid bij de schuifpui, en een vreemde kat stak plots zijn kopje naar binnen. WTF? Ik stapte naar buiten, het beestje liep niet weg, liet zich heel kort op zijn kopje aanhalen om gelijk achteruit stappend lelijk te blazen naar me, om gelijk weer klagelijk miauwend naar me toe te lopen. Dat geluid leek wel van de kat van de buren, maar ik had hem nooit gezien, als hij zijn keel opentrok zat hij altijd aan de andere kant van de schutting in hun tuin.
Hij leek verwaarloosd, zat onder de klitten, en leek uitgehongerd, ook al hoeft dat laatste niets te zeggen; als ik onze weldoorvoede Jon hoor bedelen om eten lijkt het alsof hij in tijden niks heeft gegeten.
Om er een goede foto van te kunnen maken gaf ik hem wat brokjes waar hij zich gelijk op stortte, grommend toen ik te dicht bij kwam.
De andere katten kenden hem blijkbaar, want ze lieten hem rustig eten. Sherlock wilde ook een vorkje meeprikken, maar droop af toen er naar hem gesnauwd werd.
Toen hij het eten op had leek het alsof hij mij een kopje wilde geven, maar toen ik hem vervolgens wilde aaien werd ik weer terug gefloten geblazen. Met de foto op mijn telefoon belde ik aan bij de buren, die blijkbaar niet thuis waren. Dan maar naar de overbuurman die mij eens vertelde dat hij de kat vaak voor de deur van onze buren had zien staan, klagend miauwend om binnen gelaten te worden. Hij bevestigde dat dit de kat van de buren was, en dat de buren twee dagen eerder op vakantie waren gegaan. Ze hadden oppas geregeld voor de katten die op deze ene na nooit buiten kwamen, en de buitenkat was een vrij aggressive kat zei hij, ook voor de baasjes. Hij had de buren al gebeld maar ze zeiden dat het beestje niks tekort kwam. Jemig.
Wat een klitten in zijn vacht, en even meende ik door de ingedeukte vacht aan de zijkant van zijn buik een wond te zien, maar voor zover ik kon zien toen hij zat te eten was het loos alarm, zijn vacht zit wel vol klitten, takjes en blaadjes. Ik probeerde er een takje af te plukken, maar een diep keelgeluid welke niet zou misstaan in een zombie film waarschuwde me dat als mijn vingers mij lief waren, ik mijn hand maar beter snel kon terug trekken. En toen at hij weer rustig door tot het bakje leeg was. Jon zag het gelaten aan en ging bij de vijver zitten, Fay en Puk keken van een afstandje toe in de hoop dat hij iets voor hun zou overlaten. Fat chance.
Lastig is dat, vachtverzorging bij een niet handtamme langharige kat, ga er maar aan staan.
