Ik stond onder de douche, had me net helemaal ingezeept, toen mijn mobieltje afging die ik naar de badkamer had meegenomen, omdat ik een telefoontje verwachtte in de loop van de dag. Maar je moet toch douchen en dan zal je net zien dat ze dan bellen, nou ja, beter dan wanneer je zit te poepen, toch?  Ja ik weet het, niet opnemen is ook een optie, je kan ze altijd terugbellen. Toch maar de kraan dichtgedraaid en de telefoon opgenomen.

Loki werd wakker en keek me met hele grote ogen aan, dit klopte niet met haar ritueel: pas wanneer het washandje door de lucht vloog en met een plof in de wasmand landde, sprong ze uit de wasbak om mijn benen kopjes gevend te begroeten terwijl ik probeerde de handdoek te pakken zonder over haar te struikelen.
Had ze nou het vliegende washandje gemist? Ze sprong op de grond en maakte rondjes tegen mijn druipende benen terwijl ik de verkoper van de volvo-dealer sprak.

“Nee hoor, u stoort me helemaal niet”, loog ik glashard, blij dat het geen videocall was. Ik kon toch moeilijk zeggen dat ik nat en poedelnaakt was?  Hij had gegadigden gesproken en gezien, en het hoogste acceptabele bod was -niet schrikken,- €250,- Dit kwam van een ex-collega van de garage die onlangs voor zichzelf was gaan werken, mmm, nou vooruit, we hadden iets meer verwacht (€750,-) maar in deze moeilijke tijden willen we niet het vel over iemand zijn neus trekken. Je moet een ander ook wat gunnen. Hij zou later vandaag nog contact opnemen om het af te werken, en ik ging verder met douchen. Loki sprong zuchtend weer in de wasbak.

Vlak voor het middaguur belde de verkoper weer, hij had enkel mijn handtekening nog nodig en dan was het geregeld, de motorrijtuigenbelasting was per direct stop gezet en wij hoefden dan alleen de verzekering stop te zetten. Ik liep op weg naar de voordeur langs Jon, het liefst ging hij mee maar dat kan niet

Toen ik de auto weer terug op de oprit zette hoorde ik een hard bonk op het dak, en jawel, Jon kwam me begroeten, zo blij dat ik er weer was trok hij me toen ik uitstapte aan de jas naar hem toe om even lekker te kroelen, aaah zo lief. Hij rende mee naar binnen en wist gelijk iets leuks om samen te doen, quilten.

Morgen Jon, morgen.
Dochter uit Amsterdam liet ons weten dat de Hubkes (kleine zachte witte anijsbroodjes) waren aangekomen en dat ze zalig waren, ze ging de helft in de diepvries doen voor later. Nog iets nostalgisch: toen de kinderen klein waren was het een sport om de klok van de magnetron op 123456 te zien springen, het had iets magisch; we hebben nog steeds dezelfde magnetron, en ik voelde dezelfde spanning van toen dat niemand met de ogen knipperde om het niet te missen

En hierna houd ik op met die gekke titels hoor, alleen vandaag nog even doorbijten. November alweer, poeh, over zes weken staat de echte kerstboom weer in de kamer, het kopen van een kunstboom stellen we nu echt nog een jaar uit, want welke idioot gaat nu als sardientjes in een blik in een tuincentrum kerstinkopen doen? ?

De auto naar de garage brengen is er gisteren niet van gekomen,  toen Suzanne hoorde dat ik hem ging verkopen zei ze: “Maar niet de radio he, die ga je er toch uithalen, want die heb je van ons gekregen!” Jee, daar had ik helemaal niet aan gedacht, en toen ik zei dat ik hem er niet zelf uit kan halen en dat dit dan door de garagemonteur moet gebeuren, bood ze gelijk de hulp van haar vriend aan die gouden handjes heeft. Ik hoorde ze met hem praten, en hij zei “5 minuutjes werk”, en zondag heeft hij tijd.

Mijn auto moest nog wel uitgemest worden, en geloof me, het woord uitmesten is niet overdreven; ik haalde er drie (!) grote boodschaptassen aan spullen uit, het leek wel of ik er in woonde ??

Achter in het dashbordkastje zat wat kleverigs aan de bekleding vast, een gesmolten salmiak lolly, het stokje brak af toen ik het er wilde aftrekken, de lolly zat muurvast, hier ben ik wel even zoet mee geweest, voorzichtig bikkend met een schroevendraaier, en het is helaas niet helemaal weg, net als de gesmolten pepermuntbal in de opbergplek (console) tussen de voorstoelen, de tijdens het rijden uit de hand gevallen, onder de stoel beland en nu kleverig winegums, meerdere Mentos-snoepjes in de rails van de voorstoelen, de dubbelzoute dropjes onder de matten van de achterbank die zo vast zaten dat ik even dacht dat het verweerde kunststof doppen waren.
Een half leeggegeten rol mentos snoepjes lag onder een stoel, naast een leeg M&M zakje, daarnaast twee half volle waterflesjes en een nog dicht zakje Mentos pepermuntballen (zie je wel, ik wist dat ik ergens in de auto nog een zakje moest hebben!). In de opbergzakken achter op de voorstoelen vond ik tig pakjes zakdoekjes, een paar werkhandschoenen, twee reflectiehesjes, drie half vergane plastic tassen, de plattegrond van Brighton, kersensteeltjes, gebruikte tissues, leeg tictacdoosje, en een cassettebandje van de Tinkerbells. En dan nog de ruitenkrabber en ijsvrijspray, ramensponsje en brillenpoetsdoekje, twee zonnebrillen en een lege brillenkoker.
Twee pakjes met BlueWonder doekjes, een dicht en een aangebroken zakje met wegwerp mondneusmaskers, een ziplockzakje met zelfgemaakte maskers en dan de nodige kleine lege afvalzakjes. Het boekje van de Volvo met daarin alle onderhoudspapieren en de handleiding zat in het dashbordkastje, een beetje vastgeplakt aan de salmiak lolly. Het doosje met reservelampjes en zekeringen lag er los naast. En dan heb ik het nog niet over de kofferbak gehad ?

Eenmaal leeggehaald ging de stofzuiger er door, achtervolgd door sopdoekjes, en tevreden over het resultaat nam ik gelijk de auto van DH onder handen, ik was zo lekker bezig.

Om de auto nou radioloos van de hand te doen vond ik wel erg kaal, gelukkig had ik de originele Volvo radio bewaard, maar waar? In ons vorige huis wist ik het zo te vinden, maar nu, geen idee. Alle kasten doorgespit, de hele garage uitgemest, en uiteindelijk -na twee uur- vond ik de doos in het gereedschapskastje naast de boormachine, uiteraard, een hele logische plek, wat een opluchting. 

De stoep voor en de oprit lagen bedekt met bladeren van oa de Japanse kers, met een klein half uurtje vegen was de boel opgeruimd, ik haalde er een volle grote blauwe afvalzak aan blad weg onder toeziend oog van Jon, die me vanachter het raam naast de voordeur in de gaten had gehouden. Hem ontging niets, dus toen Loki via de boom op de overkapping sprong om naar mij te kijken

was hij naar boven gerend om haar te begroeten bij het raam
Hij wilde gezellig naast haar zitten om zo samen over de rand hangend naar beneden te kunnen kijken

Maar daar wilde ze niks van weten

En Jon had het voor het nakijken. 
Suzanne en Ferry kwamen eind van de middag, de radio was in no-time uit de Volvo gehaald, en morgen brengen we hem weg, ik hoop dat hij op eigen kracht start  ? We hadden een gezellige namiddag en avond, op gepaste afstand samen gesmuld van het eten van de Chinees en lekker bijgekletst, want dat was toch al weer een paar weken geleden. We missen het mekaar kunnen aanraken, het is zo onnatuurlijk, maar mekaar zien maakt veel goed. Een maaltje Chinees eten en een zak Hupkes gingen na de koffie mee en nadat ze weg waren gereden gingen DH, Jon en ik weer naar binnen. En met de wind loeiend om het huis is het binnen goed toeven, met de voetjes omhoog, kat op schoot en lekker nagenieten.

Begin van de nacht hoorde ik een druk whattsapp verkeer gaande op het mobieltje van mijn DH, en geschrokken vertelde hij dat er een uitslaande brand was in de kringloopwinkel onder de flat (appartement) van onze dochter. Ze had enorme knallen gehoord en dacht eerst dat het weer hangjongeren waren die met vuurwerk bezig waren. Maar toen hoorde ze een bewoner die langs lopend op ramen en deuren bonsde om iedereen wakker te maken, en naar beneden buiten kijkend (Ze woont helemaal bovenaan) zag ze een zee van zwaailichten van politie en brandweer en ambulances. Klik hier voor een filmpje 

Op last van de politie en brandweer moest iedereen naar buiten, en daar stond ze dan, beneden naast de buurvrouw de ellende gade te slaan. Ze mochten er niet meer in, maar omdat haar appartement precies op de scheidingslijn lag van wel/niet naar binnen, ging ze toch even naar boven om nog wat spullen te halen zoals toiletartikelen en schone kleren, haar huis was rookvrij, ramen, deuren en ventilatie(roosters) had ze voordat ze er uit moest al gesloten, en ze nam het aanbod van haar vader om haar te komen halen aan, en zo vertrok hij om 2 uur.

Ik maakte snel het logeerbed in orde, Loki volgde me overal en keek me met grote ogen aan toen ik een schone quilt van de stapel naast haar slaapplekje in onze kamer pakte en naar boven bracht. Ik belde nog even met Evelien om te horen of alles goed was met haar, ze was de kalmte zelve en zei ook dat ze geen moment een gevoel van paniek had gevoeld, ze was alleen bekaf omdat ze al vanaf 6 uur op was. Er stond een grote bus klaar die de bewoners overbracht naar een hotel vlak achter de flat, de wetenschap dat ze niet tot half vier buiten moest staan in afwachting op haar vader stelde me gerust. 

Ik heb toen blijkbaar toch wat kunnen slapen, ik droomde dat Evelien me aantikte en me wat vroeg en ik schrok wakker, maar ze stond niet naast het bed. Ik keek op mijn mobieltje en zag dat het bijna 5 uur was, toen ik vanuit de verte een bekende auto hoorde aankomen, en jawel, even later kwamen mijn twee opgeluchte en zeer vermoeide lieverds binnen gelopen. Ze had net haar derde negatieve coronatest binnen, en zo kon ik even heel fijn mijn dochter een grote knuffel geven voordat ze naar bed ging.

Het huis is nog in diepe rust,ik zag net op de website van NOS dat de flat voor het grootste deel weer veilig is verklaard en dus ook voor Evelien. Het loopt voor bijna iedereen met een sisser af gelukkig.

Vanmiddag kreeg Evelien deze foto’s van haar huisgenootje die net thuis was gekomen, ze zijn vanaf hun balkon genomen

wat een ravage

En dit is vanaf de voorkant, oh je zal maar toch net het appartement op de hoek hebben gekocht ? De brandweer heeft bij appartementen op deze hoek urenlang water via de ramen naar binnen gespoten om te zorgen dat het vuur niet over zou springen. 

En daar waar het appartement van een andere student vol stond met rook omdat de ventilatieroosters niet dicht waren gezet, is het bij Evelien binnen gelukkig rookvrij gebleven. Ze is voor de avond weer met de trein terug naar huis gegaan.