Tijdens de journaals komen dagelijks bakken vol ellende en rampspoed levensecht de woonkamer binnen, maar zet dit 4 minuten durend liedje aan, en deze zanger maakt je aan het lachen. Zorg wel dat de webcam afgeplakt is voor het geval je spontaan zin krijgt om mee te doen, want je weet maar nooit wie meekijkt..
Categoriearchief: Perikelen
Hallo vers
Een paar weken geleden belde er een jonge knaap met een koksmuts op zijn hoofd aan, hij klonk zoals een vertegenwoordiger klonk, de mensen enthousiasmeren voor het product dat hij aan de man wilde brengen, en die man was de mijne; net thuis gekomen van werk, hongerig, ik zat boven op mijn naaikamer en hoorde het gesprek aan. Mijn man vroeg of hij later terug kon komen zodat de vrouw des huises zich even kon inlezen, en met een joviale groet ging de deur weer dicht. Manlief legde een foldertje naast me neer op t bureau met de vraag of het me wat leek, hij had er duidelijk oren naar, en na overleg met de rest van het gezin (eten wat de pot schaft, no matter what) konden we de vertegenwoordiger van Hello Fresh blij maken met een nieuwe klant, om te proberen 3 maaltijden per week. De eerste doos kwam twee weken later en wat een feestje met het openmaken!
Onherkenbare groenten, onbekende graansoorten, en in het bijgeleverde receptenboekje namen waarbij ik me geen voorstelling kon geven, maar gelukkig was elk recept voorzien van foto’s van de ingrediënten,
en zo kon een kind de was doen (dat was een heerlijk soepje trouwens!). Wel een kind met spierballen, want er zat heel veel snijwerk bij!
Ik ben een beetje een luie inkoper, als ik kan kiezen tussen aan één stuk groenten, of voorgesneden, dan kies ik voor het laatste. In het gerecht met vis in de folie zat heel veel pastinaak waar ik me suf aan schilde (in dunne reepjes schaven met een dunschiller), nooit eerder klaargemaakt dus doe ik braaf wat me wordt opgedragen, lekker gegeten! En wat een heerlijke pastagerechten, echt smullen.
De maaltijden bevallen heel goed, het lijkt niet altijd op het plaatje wat bij het recept staat
maar we laten ons verrassen, parelgerst was zalig; de ene keer valt iets meer in de smaak dan de andere keer, maar we eten allemaal wat de pot schaft, ook al krijgen we het niet allemaal op, want wat een grote porties! Van de zuurkool kon je met gemak met 6 man eten, ik heb de rest dus ingevroren, want te zonde om weg te doen vond iedereen, en dat mag wel in de krant! Hier in huis maakte ik alleen mijn man en mezelf blij met zuurkool, maar op deze manier klaargemaakt lust iedereen het dus (met appel, rozijnen, walnoten, kaas en crème fraîche).
Ik voelde de tweede week mijn re pols wel protesteren elke keer als ik klaar was met al het snijwerk, en bedacht me dat een foodprocessor vast wel handig zou zijn, maar weet een apparaat erbij op het aanrecht sprak me minder aan, en ik greep dus maar naar de mandoline. Afgelopen week kookten zoon en dochter, ik kon alleen maar delegeren, aanmoedigen (de laatste wortel en dan is t klaar) en na drie kwartier zwoegen, bakken en koken, konden we genieten van het eten.
Ik hoop dat zodra de pijn weg is ik weer meer mag en kan doen met mijn li arm, en dus trok ik donderdag de stoute schoenen aan en vond na even googlen bij Kookpunt.nl deze schoonheid. Hij was er de volgende dag al, de postbode zette het voor me op tafel,
en heel voorzichtig kreeg ik alles eruit, heel veel scherpe voorwerpen, ojee. Manlief hielp me later om de boel goed in elkaar te zetten, want dat lukte me niet; even kreeg ik klamme billen, want hij deed het niet, en ik dacht dat mijn oude KitchenAid misschien niet geschikt was. De klantenservice van Kookpunt hielp me gelijk, hij zou me gelijk terugbellen zodra hij het apparaat voor zich had staan, en een paar tellen later belde hij al terug (dikke pluim, want waar neemt een klantenservice een paar minuten voor 5 uur nog de tijd voor je?), maar toen de man mij de oplossing gaf, hoorde ik in de keuken dat DH er ook al achter was gekomen. Wat een mooi geluid!
Jammer dat er geen wortels in huis waren om uit te testen, net zoiets als een gloednieuwe naaimachine en lapjes hebben, maar geen garen in huis om te kunnen naaien. Ik geniet van het aanblik, het is een beauty. En zojuist werd de HelloFresh doos weer bezorgd, hahaa, prei en ui om te snijden, de rest (kool en andijvie) is al voorgesneden, we gaan vanavond weer smullen, ik kan het iedereen aanbevelen. En wil je ook hun recepten proberen, kijk dan hier op hun blog
En nog even dit: maandag, dinsdag en woensdag zijn de laatste dagen dat er opheffingsuitverkoop is bij quiltwinkel De Parel, en er zijn nu kortingen bovenop de kortingen gekomen, ze wilt er echt van af, lees hier meer over.
Nee, ik kan niet nog een keer gaan, beetje blut nu, en maandag moet ik op controle bij de orthopeed, zit de boel nog goed, dan gaat er nieuw gips op; ik zal wel een foto maken, want volgens mij ziet mijn pols pimpelpaars met een randje, een oker kleur komt in zicht vanonder het verband bij mijn duim. Ja, het is nog pijnlijk (vooral na vingeroefeningen en bij verkeerd neerleggen in bed), maar hij zit er nog aan, en afgezien van het zurige luchtje wat rond mijn vingers hangt, ruikt het niet naar dood en verderf.
Wel ja
Ooit geprobeerd om met 1 hand je neus te snuiten? Je wordt er ongetwijfeld heel handig in op den duur, met alle kieren goed afsluiten voordat je snuit, maar mijn eerste pogingen gaven cynische “Wel ja” en “Toe maar” reacties, zo van: dat kan er ook nog wel bij. Snot gaat waar het heen kan, het glibbert zo lekker onder het zakdoekje door richting lip en kin, of zoals eergisteren naar boven; bij de eerste toeter |(ik snuit als een echte vent) besloegen de glazen van mijn bril alleen maar, en bij de tweede toeter schoot het lekker los en hoppa, recht omhoog, bungelend tussen mijn wangen en mijn brillenglazen. Getverderrie. Met 1 hand een bril afzetten zonder mijn kuif onder het snot te smeren viel niet mee, en dan… met 1 hand (gezicht en) bril schoonmaken, ik heb er bij staan lachen, want zoiets verzin je toch niet, zo onhandig als dat is. Maar goed, tien minuten later had ik weer een schone droge bril op mijn neus, en nu haal ik mijn neus maar op als ik een snottebel voel aankomen, veel beter ook voor de holtes, maar arme Loki schrok zich rot, want ja, neus ophalen doe ik ook als een vent, en ze keek angstig om zich heen om te zien waar het monster was. 🙂
Oeps
“Oeps” is momenteel een bij mij veel voorkomende kreet, naast “verdorie” en “welja”. Ik was brood aan het snijden, zit momenteel als een eigenwijze peuter in de “selluf doen” fase; met het broodje aan de ene kant tegengehouden met het broodrooster, en aan de andere kant druk van mijn li elleboog tijdens het elektrisch snijden. Van de voorkant gezien leek het heel mooi gelukt, rechte sneetjes, ik voelde me toen best vindingrijk, tot ik het brood aan de andere kant bekeek.
Oeps
Chinese vingers
Het ene moment maak je quilterige plannen voor na het douchen, en het andere moment ben je in het ziekenhuis. Een ongeluk zit in een klein hoekje.
Ik verloor tijdens het aankleden mijn evenwicht; mijn voet bleef haken achter een broekspijp en in een mislukte poging mijn evenwicht te vinden ging ik op mijn plaat kwam ik ongelukkig terecht op mijn linker pols, die toen krak zei. Gelukkig ben ik rechtshandig, dus verder aankleden met 1 hand, geen tijd verspillen met jammeren, daar houd ik niet van; sokken aandoen, tweede poging broek aan doen, koelpakkingen in een doekje tegen mijn pols, zelden reageerde ik zo boelkloedig koelbloedig. Een mitella knopen lukte me niet, dan maar een gebreide col om mijn nek om mijn hand in te hangen, en met Tim (die vrij is vanwege aankomende tentamens) als chauffeur ging ik eerst naar huisarts voor een verwijskaart, toen naar ’t ziekenhuis om foto’s te maken
geen twijfel over mogelijk, als je het doet, moet je het goed doen is mijn motto, dus moesten we doorlopen naar de spoedeisende hulp. Het woordje “spoed” kunnen ze beter achterwege laten, ik heb er ruim 1,5 uur gezeten. We hadden nog niks gegeten en ik mocht ook niks eten, het was ondertussen al half 11, en toen kwam die dame om het snoepautomaat te vullen, mmmm. Manlief kwam ook langs, erg geschrokken, maar ik heb beide mannen toch tegen 11 uur naar huis/werk gestuurd, ze konden hun tijd in mijn ogen beter gebruiken dan machteloos naast me zitten wachtend op actie. Ik zou wel bellen als ik weer opgehaald kon worden.
Eindelijk mocht ik de behandelruimte in, waar met veel pijn, moeite en zeep de trouwring van mijn vinger afgetrokken werd, als ’t niet ging zou ze hem moeten lossnijden, maar gelukkig lukte het.
Daarna mocht ik nog ruim een half uur op zo’n oncomfortabele brancard achter gordijnen op de arts wachten, die wel heel aardig was. Naast mij achter het gordijn lag een bejaarde dame ook met een gebroken pols, en haar wachtte dezelfde behandeling, en om ze niet nog banger te maken dan ze al was hield ik mijn kaken op elkaar tijdens het in ontvangst nemen van 3 vette pijnstillende spuiten op en rond de breuken. Het waren krengen, maar ik dacht aan dat het zo over zou zijn, even niet zeuren.
Ik kreeg “Chinese vingers” aan, ze schuiven heel makkelijk aan de vingers, maar zodra er aan getrokken worden gaan ze strak zitten, geniaal! Ik voelde me net Johnny Depp in de film Edward Scissorhands, maar dan met haakjes.
en zo heb ik ruim tien minuten aan een gewicht gehangen, met mijn arm achter een paal hakend zodat ik niet aan het eind van de rit opvouwen tegen het voeteneinde zou liggen. Het voelde steeds fijner, ook omdat de pijnstilling doorzette. Toen gingen de vingers eraf, de Chinese vingers wel te verstaan, en werd de tractie omgezet in stevig geweld door twee aardige artsen, want hij voelde nog een deuk die daar niet hoorde, en het bot moest even op zijn plek komen. Ik mocht niet kijken van de baas, maar ik zag hem in mijn ooghoek hele hevige flapper bewegingen maken met mijn hand, terwijl de andere arts aan mijn arm bij de elleboog trekkend tegengas gaf. Na een beetje misselijkmakend geluid zat het goed, hoorde ik hem opgelucht zeggen, mijn kaken konden ook weer van elkaar, en toen ging het gips erom, en een sling. Nog een controlefoto om te zien of het goed was, perfect
en toen kon mijn ventje me weer ophalen. Bij thuiskomst zag ik aan de ronde lichte vlek op het raam dat ik niet de enige was die een inschattingsfout had gemaakt, vast een sperwer die achter een duifje of zo zat. Geen veren of vogellijken onder het raam, dus hoplijk is dat wel goed afgelopen.
Ik ben 6 weken zoet met gips, mag volgende week even terug om een andere gips, en dan rest mij nog fysio, joepie. Zo vul je dus 4,5 uur, en heb je genoeg stof om een “gezellige” blog te vullen, je moet er wel wat voor over hebben. Balen dat er even niks van quilten terecht gaat komen, tegen de tijd dat ik kan snijden en naaien voor deze quilt zijn we wel een weekje verder, of ben ik nu erg optimistisch? Met een arm in het gips kan je toch wel snijden? Tuurlijk wel! Gelukkig zijn er boeken, Netflix en youtube kanalen vol quilterigheden om mij zoet te houden.
Nog even dit: de röntgenfoto’s laat ik zien, omdat ik weet dat er onder mijn bloglezers veel mensen uit het vak zijn, gewoon omdat het leuk is om te zien. En de arts stelde zelf voor deze foto’s voor me te maken, toen hij hoorde dat mijn oudste dochter geneeskunde studeerde. En ja, ik ben visueel ingesteld en illustreer mijn verhaal graag en uitgebreid.
Ik ben van mijn taak om een kerstboom te kopen verlost, dit wilde ik vandaag nog doen, maar de mannen waren het wel eens dat dit teveel gevraagd was van me. Maar volgens Tim lukt het groenten snijden met 1 hand me best vanavond, beetje oefenen, komt wel goed. 🙂