Okay, laat ik weer eerst beginnen met de huishoudelijke mededeling over het verdwijnen van de e-mail notificaties, hier is even niks aan te doen, en ik heb geen puf om me er in te verdiepen. Er zijn handige apps die je op je mobieltje, tablet of computer kan installeren, je voegt de homepage van de blog die je wilt volgen toe, en  als je dan elke dag of zo de app opent zie je de nieuwste berichten van jouw favoriete blogjes. Ikzelf gebruik al jaren tot grote tevredenheid Feedly, https://feedly.com/apps.html

Het verwijderen van Jetpack had ook tot gevolg dat de Google vertaalwidget weg was. Ik heb vanmorgen een andere gevonden en geïnstalleerd, en jongens dat is een fijne. Ik heb de instelling zo gezet dat mijn blog automatisch in de taal van de gebruiker te zien is. Natuurlijk alleen als de lezer de instellingen op zijn apparaat in zijn eigen taal heeft ingesteld. De vertaling is soms lachwekkend vanwege de kromme zinsopbouw, maar men snapt wel waar het om gaat.

Jemig, waarom heb ik zoveel woorden nodig om iets te vertellen? Ik plemp maar gewoon een foto neer, het vertaalsymbooltje met pijltjes om een andere taal te kiezen staat bovenaan in beeld.juist ja, zelfs bij het tonen van een foto kan ik het niet nalaten er iets bij te vertellen.

Afgelopen dagen had ik de deuren naar de bijkeuken en garage open gezet zodat de kleintjes daar op hun gemak konden kijken. Elke avond zagen ze Jon en Sherlock met trillende staartjes vanwege de anticipatie op wat lekkers voor me uit de garage inlopen, en het was wachten op het moment dat de nieuwsgierigheid het zou winnen van de angst. En gisteravond vlak voor sluitingstijd bedtijd was het zover, zowel Puk als Fay liepen met de oudjes mee toen ik de twee schaaltjes van het aanrecht pakte. Toen ik dit zag gebeuren nam ik als een volleerde serveerster de andere twee schaaltjes ook in mijn handen zonder brokjes te verliezen, en liep rustig achter het kwartet aan. Even een paniekmomentje bij Puk toen ik de schaaltjes in de garage neerzette, en Jon maakte rechtsomkeer bij het zien van deze drukte.
Terwijl het trio zat te smikkelen liep ik de garage uit, de deur rustig achter me dicht trekkend, en ging op zoek naar Jon, die in de woonkamer steun zocht bij DH. Ik gaf hem een lekkernijtje en kon hem toen oppakken en in de garage -waar de rust was wedergekeerd- zetten.

Ik droomde dat de kleintjes dood waren gebeten door Jon, en liep met een beetje lood in mijn sokken de garage in. Jon en Sherlock glipten zoals altijd gelijk er uit, en Puk en Fay? Kijk maar

Oooh wat leuk, Fay ligt waar Jon altijd lag tot Sherlock dit plekje inpikte. Op de reserve koelkast is nog een slaapplek, en er schuin achter in het hoekje onder de centrale stofzuiger unit ook, en halverwege de garage zijn nog twee slaapplekjes.

Ik ging even stil aan de kant staan om de kleintjes de kans te geven om rustig de garage uit te lopen, en dat lukte aardig. De oudjes wilden eerst even een frisse neus halen, ik liet ze via het keukenraam naar buiten. Een paar minuten later wilden ze tot grote vreugde van de kleintjes weer naar binnen en even later zaten ze naast elkaar te eten in de keuken en liepen na afloop als best buddies alle vier door de woonkamer. Beetje stoeien, tikkertje spelen, vogeltjes tellen, een paar hapjes nemen van het citroengras, en daarna chillen op tafel en op de speelmat.

Manlief heeft vanmorgen weer een bestraling en chemo gehad, eind van de middag nog een bestraling en dan even een weekendje niks. Het is meegevallen, na thuiskomst en lunch is hij lekker in bed gekropen om de vermoeidheid een beetje weg te slapen. Ik had er best wel bij kunnen kruipen, dagen als deze breken me een beetje op, maar als ik een middagdutje doe slaap in vannacht weer slecht in.

Dus heb ik alweer wat geverfd, vanavond komt de vaas klaar. De lange bladeren zijn van de sanseveria’s, en er zijn zoveel verschillende soorten dat ze er altijd wel op eentje lijken.

Niet helemaal tevreden over de  blauwe en zwarte blokjes, ze worden een lange streep van hetzelfde, maar ik kan later altijd nog met witte Lumiere verf over de blauwe blokjes heen gaan, met Sparkles uiteraard. Ik hoorde bewonderende woorden over mijn zin om aan deze blokken te werken; ik heb vaak meer zin om te zappen of op mijn iPad spelletjes te doen, maar ik weet dat ik daar weinig energie uit haal. De eerste paar minuten van het kleuren/verven zit ik er nog niet met mijn hoofd bij, maar dan komt de lol en ga ik zo op in het werkje dat ik amper meer kan stoppen.

Ik ga zo de garage een beetje opruimen, de losse spullen opbergen, en nog een paar slaapplekjes maken die wat hoger liggen, misschien eentje onder de werkbank. Als ze maar niet te dicht bij de kattenbakken zijn, die staan bij de klep van de garage. Ik was trouwens heel blij dat de kleintjes de bakken in de garage ook gebruiken, en niet op het hoogpolig tapijt iets doen.

En net als ik dit blogje wil afsluiten komt Sherlock er gezellig bijliggen, hij wilt even heel goed geaaid worden en zucht van genot.

Wat dat papier is links onder? De nieuwe stitch along van Crabapple Hill, het start op 1 januari en je kan nu al alles hier gratis downloaden. Wil je liever niet op de link klikken, type dan Crabapple Hill studio in de zoekmachine, en ga op de site naar Other stuff en dan naar Downloadables.Vanaf 1 februari kan je weer dagelijkse uitleg vinden op haar Facebookpagina. Ik heb die van vorig jaar nog niet af, ben blijven hangen in het laatste middenblok dat volgens mij alleen maar tekst was. Boring. Zal er toch maar even naar kijken, misschien dat het bij kijken blijft, misschien ook niet.

Sherlock kan haast niet wachten, zoveel vogelhuisjes, dan moeten er dan ook vogeltjes te zien zijn

Eerst lekker ontbijten, Puk is zo blij dat hij helemaal tegen zijn buurman aanleunt, het liefst at hij uit hetzelfde bakje als Sherlock.

Jon komt erbij en Puk slaat zijn staart over Jon heen, Sherlock hoort Fay en loopt de kamer in (verschil tussen Jon en Sherlock kan je ook goed zien aan hun staarten, die van Sherlock is veel dunner)

En hier zijn ze allevier, Sherlock wilt naar buiten via het keukenraam, Fay heeft al gegeten en speelt liever met verdwaalde brokjes die onder de deur door rollen.

Dit is nu meer regel dan uitzondering ‘s morgens, Puk en Fay lekker in de kamer, soms ook al apenkooien waar ik bij zit. En meestal gaat Sherlock er bij liggen, omdat het moment dat hij gaat staan of lopen de kleintjes tegen hem aangeplakt meelopen. Hij weet zich geen raad, en Jon grinnikt: “dan weet je ook hoe ik me voel als jij het bij mij doet.” En als de kleintjes het bij Jon doen, dan houdt hij het een paar tellen vol voordat hij een zachte brom van afkeuring laat horen.

Hier ligt Fay op de uitkijktoren

Genieten van de laatste zonnestralen, een uur later was het donker en nat

En besloot ik nog wat te verven, de blaadjes van deze Frida Kahlo blok maakte ik eerst lichtgroen,

om er later toen het droog was met donkerder groen overheen te gaan


In de bloemen kleurde ik de stof wit, het is subtiel maar maakt wel veel verschil vind ik, als het dezelfde kleur bleef als de ondergeondstofstof zou het net lijken of er gaten in de bloemen zouden zitten.

En zo ziet het eruit nadat ik er zwarte lijntjes rond het getekend en niet te vergeten het witte vlekje in het oog.

Klaar om te sandwichen en quilten, maar het volgende deel was ook al uitgekomen, Helen gooit de zweep er over, wat een tempo. Jon was er als de kippen bij om me te helpen

En toen het etenstijd was en de lap over het quiltrek hing, was hij het er niet mee eens, ze is zo mooi en nu zo onbereikbaar. Op het rek springen heeft hij wel eens gedaan, maar de laatste keer kiepte het rek over de stoel waar Sherlock en Fay op dat moment speelden, en de consternatie van hun schrik samen met die van hem was een afschuwelijke ervaring. Eens maar nooit weer. Ik hoorde het gebeuren en zag drie katten uit de bocht schietend de hal in rennen met dikke staarten, gelukkig was er niks beschadigd, op de ego van Jon na.

Met natafelen samen de kranten lezen, zo gezellig en zo “alsof er niks aan de hand is” gevoel, voor even. Ik heb mijn lief z’n haren gemillimeterd nadat hij hele plukken tussen zijn vingers had, dat was toch wel even een confronterend moment weer, je weet dat het gaat gebeuren, dat de haarwortels ook dood gemaakt worden, maar toch. Hij voelt het in zijn hele lijf dat de chemo veel aanvalt, geïrriteerde slijmvliezen, en daardoor ook een gevoelige keel. Met dit gure weer blijft mijn lief binnen, en ik ga alleen de deur uit tegen sluitingstijd.

Een paar dagen geleden wilde ik in de supermarkt versgeperste sinaasappelsap kopen, een klant was bezig en haar fles druppelde langzaam vol. Ik wees haar op de lege korf boven het apparaat, dat het misschien sneller zou gaan als ze er sinaasappels in zou laten stoppen, maar ze zei dat het zo wel ging. Enfin, een paar minuten later bleek haar fles inderdaad volgedruppeld te zijn, en ik besloot om bij niet zien van in het wild rondlopend winkelpersoneel de korf zelf maar te vullen alvorens aan de tap te gaan.

Met de fles onder de kraan zette ik deze open, en toen zag ik dat hij ook nu alleen maar druppelde, de langwerpige metalen opvangzeef boven de tap bleek vol met vruchtvlees te zitten. Ah vandaar.
Een jonge vakkenvuller liep net langs, ik wees hem op het probleem, hij bleef glazig naar het apparaat kijken, en ik vroeg of hij de zeef leeg kon maken. Na eerst te hebben gekliederd met papiertjes van de papierrol, tilde hij de opvangzeef uit het apparaat, keek om zich heen, duidelijk nadenkend wat hij nu moest doen, en toen liep hij met de druipende opvangzeef voor zich uit houdend door de winkel het magazijn in. Een vrouw reed met haar winkelkarretje dwars door de spoor van sinaasappelsap heen en toen ze er ook nog instapte, moest ik grinniken. Wat een feest zal dat zijn als ze moeten schoonmaken.

De vakkenvuller kwam terug met de opvangschaal, hij had het prut eraf gekregen, maar niet schoon of droog gemaakt. Hij wilde het terug in het apparaat zetten, maar ik wees hem op de zeef die de trechter afdekte vlak boven de afvoer richting het tapkraantje, dat zat ook helemaal vol met vruchtvlees. “Dat moet ook weg, anders komt er nog steeds niks uit het kraantje”, zei ik, en de jongen van amper 17 zag er zo hulpeloos onhandig uit dat ik er medelijden mee kreeg.

Opeens zette hij de opvangzeef gewoon op de grond, en begon met papieren doekjes het prut eruit te vissen, allemaal heel lastig om er goed bij te kunnen, maar het lukte zowaar. De papieren doekjes gooide hij naast zich neer en hij pakte de opvangzeef van de grond, een grote natte vlek achterlatend, en wilde deze doodleuk weer in de machine leggen.

“Hoho, die zeef heeft op de grond gelegen, die kan je toch niet zomaar terugzetten?”, zei ik, waarop hij zei” Ik zou niet weten waarom niet”. Oh boy. “Omdat zometeen sinaasappelsap door die zeef de viezigheid van de vloer meeneemt in mijn fles, dat is toch niet hygiënisch? Wie weet wat er onder de schoenen heeft gezeten van mensen die hier hebben gelopen”, zei ik er nog ter verduidelijking bij.
Weer een zucht van zijn kant, hij begon er duidelijk moedeloos van te worden.

“Misschien kan je de opvangzeef even goed afwassen, dat moet toch kunnen.”, sprak ik hem bemoedigend/bemoederend toe, “ik wacht wel”.
Ja, daar was hij ook bang voor, en toen liep hij met de opvangzeef naar de bakkerij van de winkel, de andere kant van het magazijn op, en ik zag hem daar aan de wasbak met borstel en water aan de slag gaan. Een minuutje later kwam hij terug met een schone en droge opvangzeef, zette deze snel terug in de machine. Ik bedankte hem vriendelijk en begon gelijk te tappen, hij mopperde “Er is altijd wel wat mis met dit klote apparaat”, en liep snel weg. Arm jong, maar wel een ervaring rijker.

Fay durft steeds dichter bij ons (vooral bij Dh) te komen zitten als we tv kijken

maar owee als een hand dichterbij komt. De vorige keer schoot ze gelijk van de stoel af, maar nu ging ze even rechtop zitten en toen er verder niks gebeurde ging ze weer liggen. Babystapjes.
Net als Puk, gisteren durfde hij zowaar uit de liquid stick te likken toen hij op de trap zat en ik op ooghoogte eronder stond en de stick aanreikte. Zo lief. En ik had wat van dat spul op mijn vingers zitten en dat likte hij ook af. Fay kwam er ook bijzitten en zo werd het heel gezellig.
Grappig, die streepjes op haar achterhoofd, links rood en rechts zwart.