Naast de grote winterbloeiende kamperfoelie groeiden behoorlijke grote nieuwe nazaten, met een scherpe schep stak ik ze uit en zette ze zolang even op een beschutte plek in potten, klaar voor transplantatie elders. Ik heb ze ook als een haag gezien en geroken, zo leuk.
Ik wacht nog heel even met snoeien tot ze uitgebloeid zijn
We hadden een oppasdag bij ons Sophietje, ze lag nog in dromenland toen we aankwamen, ze lag in haar slaap geluidjes te maken, wat een schatje
Het was een volle dag van genieten, tijdens haar dutjes borduurde ik, en terwijl manlief na een dutje op de bank zich vermaakte met zijn hobby (postzegels) borduurde ik de opdracht van de dag van CrabappleHill Studio,
en toen het zonnetje doorbrak na een miezerige ochtend en deel van de middag, ging ik een stukje met haar wandelen, ze was binnen vijf minuten vertrokken
Tijdens het lopen door de buurt, waar mijn Pokemon app me op het laatst weer de weg naar huis leidde, zag ik deze struik vol met (giftige) bessen, wow. Ik zocht even op internet op hoe deze plant heet, dacht zelf aan een Contoneaster, maar die heeft meer ovaal ronde bladeren, en deze zijn puntiger: hij heet Hemelse bamboe. Heeft niks te maken met bamboe, is een gewone struik, de botanische naam is Nandida domestica.
Toen we weer thuiskwamen van het oppassen, bakte ik pannenkoeken, dat was toch alweer een paar maanden geleden dat we die op hadden, lekker hoor, echt comfort-food; heel simpel met roomboter en stroop, of roomboter en basterdsuiker, of met alledrie. Jon dacht ermee weg te komen door zich achter de stroopflessen te verstoppen, foei, een kat op tafel tijdens het eten. Ik was te moe om hem eraf te jagen, zolang hij daar maar bleef liggen. En dat deed hij.
Toen we die ochtend de deur uit gingen waren de katten alledrie buiten en in geen velden of wegen te bekennen, ze kwamen ook niet toen ik ze riep. Pas toen ik hun eten onder de veranda neerzette kwamen er twee aansloffen om te zien wat ik neerzette, maar naar binnen komen ho maar. En wat waren Jon en Sherlock blij toen we weer thuis kwamen, alleen Fay bleef maar weg, wat me zorgen baarde. Om half negen liepen Jon en Sherlock weer naar buiten, duidelijk met de missie hun meisje te vinden, en ja hoor, even later kwam ze aanrennen met de jongens in haar kielzog. Pak van ons hart. De volgende dag waren ze zeer argwanend als ze naar buiten gingen, ze stonden dan ook binnen een paar minuten weer aan de deur te miepen dat ze er in wilden. Daar trappen ze dus niet meer in, een hele dag verplicht buiten blijven.
Categoriearchief: Sophie
Te schattig
Hallo allemaal, kijk mij eens schattig wezen, net uit bad
Toen bij CrabappleHill studio’s op 1 februari de jaarlijkse stitch along van start ging, was het mij geheel ontgaan, pas vorige week zag ik bij een Amerikaanse blogger foto’s voorbij komen van haar dagelijkse borduurtjes. En ja, toen begon het bij mij ook te kriebelen en helemaal toen mijn lief het patroon voor me printte. (Mijn printer heeft al maanden kuren, maar het kan me niet zo boeien om te fixen omdat manlief een goed werkende printer heeft). Het patroon op pitjeskatoen overgetrokken, dezelfde middag nog met Inktense potloden gekleurd, gefixeerd en uitgespoeld. Ik verwachtte dat met het uitspoelen wat van de kleurstof zou verdwijnen, maar net wanneer je dit wilt, gebeurt het niet. 🤭
Jon hielp met de garens uitzoeken,
Ik heb maar een van de opgegeven Cosmo kleuren (niet te koop in Nederland), maar met DMC komen we er wel, en zo kon ik in twee dagen tijd twee weken achterstand inhalen. Dit is na een dag:
En dit was gisteren, de tweede dag
Onze kleine kruimel is al vijf maanden oud, wat gaat dat hard
Afgelopen weekend kwamen ze weer op bezoek,
Ik had via Marktplaats die morgen nog snel een keurige box met boxkleden gehaald bij een meneer, zijn vrouw had de avond tevoren -toen ik aangaf het te willen overnemen- de box schoongemaakt én de kleden gewassen, wat een service 👌
en even later vond ik vlak bij huis ook een mobiel, ook via Marktplaats. Helemaal happy.
‘s Avonds gingen ze uit eten en pasten wij op Sophie, ze zit hier duidelijk tegen haar avond slaap aan, de haarband droeg ze in Ninja stijl
En weet je wie het meest blij is met de box? Jon. Zijn privé bed. Het blauwe “BOY” boxkleed had ik voor de zekerheid op z’n kop in de box gelegd, en ook daar was Jon blij mee, zo lekker zacht. De mobiel heb ik na het maken van deze foto toch maar op de kast gelegd voordat hij er in gaat hangen en met de beestjes wilt gaan slepen
De bestralingen bij manlief zijn nog niet begonnen, tot onze grote frustratie, blijkbaar is het erg druk. Volgende week moeten we naar Vlissingen om een masker te laten maken, een uur rijden, en dan start de bestraling hopelijk nog dezelfde week. Met manlief gaat het gelukkig wel goed mede dankzij zijn epilepsie medicijnen. Hij kan zich al goed zonder rollator verplaatsen, en traplopen gaat ook prima. De eerste revalidatie fitness sinds twee weken heeft hij ook al achter de rug, allemaal goede berichten.
De tweede ronde
Het wachten op vandaag duurde lang, de tijd kroop voorbij
Het werkte ook niet mee dat ik van vrijdag op zaterdag ook nog last van het NORO virus kreeg, overgeven en diarree, de angst het door te geven aan mijn lief komt bovenop alle ellende. Gelukkig ging het vanaf gistermorgen al weer wat beter met me.
Vanmorgen hadden we het gesprek bij de longarts, heel goed nieuws dat de longen schoon zijn 👍 en dat de twee tumoren goed te behandelen zijn dmv bestralingen die snel gestart gaan worden. Hij was hoopvol en dus zijn wij dat ook. En wat de epilepsie betreft, de medicijnen die mijn lief hier nu voor krijgt moeten afdoende zijn oom verdere aanvallen te voorkomen, we moeten gewoon weer vertrouwen krijgen dat het goed blijft gaan, en hopen dat de balans ook weer herstelt.
Even niet meer zo piekeren, even ruimte en rust proberen te krijgen in mijn hoofd, bezig houden met mooie positieve dingen. En dan helpen lieve berichten van onze kinderen, familie van manlief en onze vrienden ons enorm. De foto’s van Sophietje (door Tim liefkozend “onze kleine ziektekiem” genoemd) zijn dan als kersen op de taart.
Bittere pil
Alle lieve reacties worden zeer gewaardeerd door ons hele gezin, mogen we jullie langs deze weg bedanken?
Vanmiddag mocht manlief naar huis, want het lopen ging weer goed (met rollator) en ook het traplopen was gelukt, maar eerst hadden we een gesprek met de neuroloog voor de uitslag van de MRI scan. Evelien was er ook bij 🥰
Helaas bleek het plekje toch een uitzaaiing en er was nog een kleintje te zien, ja dat was schrikken. Morgen moeten we even terug voor een ct scan van de longen, en dinsdag horen we dan waaruit de behandeling bestaat. Een bittere pil, niet geheel onverwachts, en we huilen en zuchten diep, en gaan onze schouders er gewoon weer onder zetten, want niets doen is geen optie.
Als het even kan/mag gaan we dinsdag ook weer naar onze revalidatie/fitness groep, want we willen niet de opgebouwde conditie, spierkracht en balans kwijtraken.
Ik had voordat ik manlief ophaalde een rollator gehaald bij de winkel van de kruisvereniging, want ook al liep hij goed, zonder hulpmiddel is het toch nog niet veilig aldus de fysio. En toen wipte ik even binnen bij de Plus om een paar vlaaien voor de verpleging te halen, ze hadden gelukkig nog voldoende varianten. Ik zag langs het huis van onze achterburen rijdend Fay vanaf de nok van hun dak afdalen 😱 en liep thuis gelijk naar buiten. Snel kijken of ik ze naar beneden kon roepen
Via het dak van het tuinhuisje
Wat zal ze nu gaan doen?
Ze sprong zonder aarzeling op de bolacacia tussen de takken, en toen via het hoofd van Cupido op de grond, geen foto’s hiervan, het ging te snel. Dit had ze zo te zien al vaker gedaan.
Een uur na thuiskomst stapten Tim en Yvonne binnen, met Sophie in de armen, net wakker geworden
Lekker op de buik liggen, het witte slabbetje over de bandana slabbetje, want ze kwijlde dat het een lieve lust was, samen met bellen blazen.
En na het flesje heeft ze een dutje gedaan op de trampoline, lekker in een flanellen quilt gewikkeld, ik had er niet aan gedacht het bedje neer te zetten, maar zo kon het nog wel.
Na het eten (en uiteraard werd Sophie toen wakker en schoof gezellig aan, ik had, toen Yvonne opstond om haar te halen, mijn eten snel in kleine stukjes gesneden, zodat ik ze lekker vast kon houden) bracht ik Evelien naar het station, over een paar dagen zien we ze weer 🥰 en bij thuiskomst lag Sophie alweer heerlijk te slapen
Toen ook zij naar huis gingen, en de poezen met hun lekkere hapjes onder de pootjes klemmend zich in de garage hadden terug getrokken, zaten wij lekker lui in onze stoelen met een kopje koffie bij te komen van een paar hele heftige dagen. Even bijtanken voor de volgende ronde.
Zware tegenvaller
Gistermorgen om vier uur werd mijn lief in het ziekenhuis opgenomen vanwege epilepsie aanvallen die alleen over de linker zijde van zijn lichaam trok, en waarbij hij gewoon volledig helder was, ik heb dit nog nooit zo meegemaakt. Gelukkig hielpen de ingespoten medicijnen en werd in het ziekenhuis na de ct scan van zijn hoofd de medicatie tegen de epilepsie voortgezet.
We kregen te horen dat er een plekje was gezien op de scan, eentje dus, en die veroorzaakt de kortsluiting met gevolg insult. Verdorie, toch een metastase van de longtumor? Het is een logische conclusie, maar het kan ook iets anders zijn, om het zeker te weten wordt er morgen een MRI gemaakt, eerder kon helaas niet.
Onder de morgen kreeg ik de kinderen te pakken, hier heeft mijn lief Tim aan de lijn, of beter gezegd, Sophietje
En ‘s middags kwamen ze langs, hier zit ze bij haar mama op schoot in het restaurant van het ziekenhuis, want een baby mag niet op bezoek komen vanwege alle ziekte makers die daar rondzwerven. Ze had het er naar haar zin, er viel genoeg te zien en kletste gezellig mee terwijl ik met Yvonne praatte.
Toen ik deze foto maakte zat Tim met de broer van manlief boven, en wat later reed ik met mijn zwager naar huis, een ritje van amper een kwartier, gelukkig maar. Tim en Yvonne kwamen wat later.
De katten waren not amused toen ik ze uit de garage los liet, Fay keek me boos aan, Sherlock dook wat angstig weg, en Jon rende zonder hartelijke begroeting in een streep door naar de keuken, want hij had honger. Ik had me hier best zorgen om gemaakt, maar zoals Evelien al appte, die redden zich wel. De bakjes in de garage waren leeg, gelukkig was het waterbakje nog vol. Het was te koud om de schuifpui open te laten, dus diende ik het eerste kwartier als portier, want snel wat eten, snel naar buiten voor de poepjes in hun net omgespitte tuintje, en gelijk weer naar binnen om te eten. Nog even een half uur met de ogen dicht gezeten, ik had amper twee uur geslapen toen ik wakker was geworden van manliefs geroep, en al die tijd in het ziekenhuis geweest dus.
Een uur later zat ik met Sophie op schoot, even afleiding
Ik heb een goed gevulde kippensoep gegeten (de kids bestelden wok noedels) en toen reed ik weer door naar manlief, terwijl Tim en Yvonne wat later – om niet in de spits vast te zitten- naar huis doorreden. Manlief had wat minder praatjes, geestelijk moe van de lange zware dag, met een lichaam die toch een behoorlijke workout had gekregen en hiervan ook moest herstellen. Suzanne kwam even later met Ferry, en zo zaten we nog een dik uur tot het bezoek weg moest. Manlief heeft daarna nog even naar tv gekeken, maar de luikjes gingen steeds dicht.
Ondanks hun ervaring van de Lange opsluiting zaten de katten klaar voor hun midnight snack in de garage, hier sporen ze me aan dat ik echt niet nog langer moet wachten, want anders
Ja oké, dit is een foto van een paar dagen geleden, maar ze keken me net zo aan.
Vanmorgen waren ze vrolijk als altijd met het opstaan, huppelend de keuken in, Sherlock wilde er via het keukenraam uit en de andere twee via de schuifpui, waar Sherlock buitenom ook al naar toe was gelopen, en samen liepen ze al snuffelend richting de veranda waar Sherlock een grote rode kater op hun bankje zag liggen, en de kater zag hem toen ook. Hij sprong er snel van af en rende voorbij Sherlock die hem nog een tik tegen zijn kont gaf, richting het achterste terras en dook onder de heg. Jon en Fay zaten met grote ogen hem na te kijken maar ondernamen geen actie om de achtervolging in te zetten, Sherlock liep voor de vorm richting de heg maar bleef tevreden stilstaan in zijn hyenahouding. Doet-ie toch maar effe, zo zonder tandjes. Jon kwam snel naar binnen en wilde er niet meer uit, hij heeft het hele huis al doorgezocht naar zijn baasje en ook heeft hij een tijdje voor de werkkamerdeur van manlief staan roepen, owh 😢
Mijn lief heeft geslapen als een blok, hoorde ik vanmorgen, en met de fysio had hij al wat gelopen, maar de kracht is nog niet volledig terug in het been, en hij mag nog niet alleen lopen. Kan allemaal nog herstellen had de neuroloog gezegd, dus dat geeft moed.
Nu nog het onderzoek en uitslag van die vermaledijde plek in de hersenen afwachten. Het is zwaar klote, maar we hebben het er mee te doen, en we gaan niet bij de pakken neerzitten, want wie weet hoe lang je daarmee tijd verdoet door te simmen, en al die tijd had je het nog leuk kunnen hebben. Afgelopen zondag waren we uit eten gegaan,
het was zo fijn om samen op pad te zijn en hebben genoten van de lekkere hapjes. Best eng hoe je leven toch opeens helemaal op zijn kop komt te staan en je weer moet resetten, verdorie. Stel niet uit tot morgen wat vandaag nog kan en geniet nooit met mate!
Vanmiddag komt Evelien, en dan zie ik mijn ventje weer.