Categoriearchief: Mijmeringen

Lekker mannelijk

Als ik aan een man denk, denk ik aan uni-brows, of haren groeiend uit neus en oren, haren op de borstkas en zulks, gewoon lekker ongecompliceerd. Ik snap het helemaal als een man de haren wat in toom wilt/moet houden, omdat hij zich wat meer bewust is van zijn uiterlijk, of als het voor zijn beroep erbij hoort. Vroeger kon ik in de stoel met mijn mond open achterover liggend ter afleiding de eigenwijs naar buiten krullende neusharen tellen van mijn tandarts, maar sinds hij met een mondkapje werkt, gaat die vlieger niet meer op, en moet ik mijn vermaak elders zoeken.

Nu zag ik iets op tv… revolutionair noemde de reclamemaker het…. puur op de man gericht, blijkbaar met vaderdag in het vizier, en dit is het ultieme cadeau wat je kan geven, een minischeerapparaatje met verlichting! Zo handig dat je kan zien waar je scheert, zoals achter in je nek en in je oren, en handig dat ze in het filmpje ook even met tekst in beeld aangeven waar de camera op mikt, om verwarring te voorkomen….. dat lichtje is het revolutionaire, het apparaatje bestaat al zo lang, maar het moest blijkbaar even opnieuw aan het publiek gepresenteerd worden met een filmpje dat op een Tell-sell-achtige manier in een loop ettelijke malen herhaalt wordt. Ik had het geluid uitstaan, dus weet niet of er ook zo’n overgelukkige teveel peppilletjes slikkende voice-over stem bij zat, maar te zien aan de plaatjes zal het wel.
IMG_0446 IMG_0447
Alleen voor deze grote oppervlaktes is het wat minder praktisch
IMG_0444 IMG_0443
typisch een geval van je doel voorbij schieten, hiervoor moet je toch wel heel veel vrije tijd  hebben, en een beetje vent doet dit toch nat, met scheergel en het mes, of pakt er een stoere tondeuse voor.

Ziet hoe kek dat lampje licht geeft, alleen al daarvoor zou je het toch kopen, ook handig voor op de camping als je ‘s nachts naar de wcblokken moet lopen, maar pas op, je kan er meer mee doen, kijk maar, hij past ook in je neusgat
IMG_0445
Toen de bikinilijn werd aangepakt, kwam ik niet meer bij, en ik hoopte dat de handdoek zou afzakken, werd het toch nog spannend…. helaas
IMG_0442
Zie de meneer op de foto hieronder eens tevreden glimlachen met zijn nieuwste speeltje, aan zijn ondeugende blik te zien heeft hij er nog een functie voor gevonden, (wel even een ander kopstukje er op zetten). Hmm, het doet me denken aan de reclame voor massagestaven van vroeger…..
IMG_0450

Multifunctioneel

De maat was vol, de katten van de hele buurt gaven zoveel overlast dat het niet leuk meer was; de buren deden niet aan het steriliseren en castreren van hun katers en poezen, zodat het een hangplek van welwillende hitsige katers en poezen werd in de achtertuinen, en het werd zelfs gevaarlijk.  Het bijna benen breken over een ‘vreemde’ kat die vlak voor hun voeten naar binnen schoot terwijl ze zelf net naar buiten wilden gaan was meer regel dan uitzondering, azend op het voerbakje van de kat van mijn ouders, en als ze in de tuin wilden werken moesten ze uitkijken voor drollen op het gras. Om over de lucht van kattenpis maar te zwijgen, vreselijk, even lekker buiten zitten koffie drinken was niet lekker meer, en met mooi weer de deur open laten staan was er al helemaal niet meer bij.  Met de buren praten bleek nutteloos, en toen werd het tijd voor afschieten harde maatregelen. De bij Bart Smit  gekochte supersoaker hielp, maar dan moesten ze snel zijn, en ‘s nachts liepen die katten ook in de tuin, met alle gevolgen van dien. Dus werd de portemonnee getrokken voor aanschaf van een elektronisch geval dat katten wegjaagt met geluid; geen goedkoop grapje, maar als het helpt…. en dat doet het,  ze zetten hem wel even uit als hun eigen kat er in of er uit wilt.
 photo 298.gif
Zondag waren we op bezoek bij mijn ouders, en bij aankomst viel mij gelijk de afwezigheid van de buurtkatten op. Normaal zag je overal waar je keek wel een viervoeter zitten, in de boom, op de schutting, op of onder de tuinbank of schichtig wegschietend onder de heg, maar nu niks noppes nada! Hoe dichter we bij de achterdeur kwamen, hoe irritanter het geluid werd voor het jonge volk, alles boven de 22 had er geen last van, en ze keken ons ook met ongeloof aan, “Horen jullie dat gepiep dan niet??”, niet bewust van de oorzaak, het zwarte apparaat wat bij de achterdeur stond. Neen.  Ze vlogen naar binnen, hoofden schuddend. Een gat in de markt voor hangplekken?

Mijn vader liet met trots zijn groentetuin zien waar alles er keurig bij stond, en al het een en ander mooi op kwam aan zaaigoed;  geen kuilen gegraven door katten, niks kapot of omver gegooid, wat een genot om te zien, en hij wees de plaats aan waar hij nog zo’n apparaat had ophangen. Ideaal!

Ik geniet nu van een rabarbertaart, gebakken van de mooie stengels uit dezelfde groentetuin komend, zalig
IMG_0011 IMG_0012
met een wolkbreukje poedersuiker, de strooier schoot uit 🙂

Quiltweekend

We zaten aan tafel te eten, Zipje en Zopje lagen knock-out op de banken te zuchten en te spinnen, mijn borduurwerk lag in een ver gevorderde stadium van mooi zijn op het kastje naast mijn stoel
 photo IMG_1352_zpsdae9fbbc.jpg
en buiten was het voor de verandering weer eens aan het sneeuwen, toen zoon zich opeens hardop afvroeg of zo’n quiltweekend niet iets was voor zijn vader, maar dan als postzegelweekend, gewoon om er ook eens lekker uit te zijn zonder de wederhelft.
Allemaal serieuze mannen en vrouwen naast elkaar aan tafels met hun albums voor zich zitten, loep en pincet in de hand, daglichtlampen aan, catalogus tussen hun in en maar postzegels kijken, tandjes tellen en bij elkaar kijken welke serie ze nog niet hebben. Uiteraard nemen ze ook ‘potluck’ mee, en smikkelen ze allemaal van mekaars baksels. “Het zijn mannen, dus het zullen wel veel kant-en-klaar quiches zijn van de supermarkt”, zo fantaseerde zoon er op los, “en met overal op tafels bakjes met snoepjes, chips en chocolaatjes”. Dochter keek grijnzend naar haar vader, net als mij zag ze het helemaal voor zich. “En dan lopen ze even naar buiten om te gaan roken, en als de deur open gaat waaien de postzegels van tafel af, en zie je iedereen plat op tafel liggen om ze tegen te houden.”

Manlief keek met gespeelde afgrijzen naar ons, plakvingers van het eten, wegwaaiende postzegels, dus kans op kreukels en vouwen, en schudde zijn hoofd, no way, geen postzegelweekend voor hem. Hoe zou dat zijn, met al die mannen op zaal slapen, in hoogslapers; dat zal lekker ruiken ‘s morgens 🙂 om over het geluid ‘s nachts maar te zwijgen, hoewel er onder quiltvrouwen ook stevige snurkers zitten die de meer decibels produceren dan je lief is.

Eenmaal tafel afgeruimd en de koffiekopjes/glazen gevuld ging iedereen zijn eigen weg, ik dook achter de naaimachine een paar blokjes te naaien van een langlopende WIP, verder fantaseren over veel mannen op slaapzalen, en ja, het tornmesje moest er aan te pas komen bij mijn naaiwerk.
 photo IMG_1347_zps08aef082.jpg

Dé vraag

Als je maar lang genoeg wacht, komt op een dag dé vraag, en een paar dagen geleden werd-ie mij dus gesteld. Ik zat bij de kapper, lekker verwennen, haren weer met kamstrengen beetje blonderen, niet teveel, gewoon alsof ik van nature door de zon geblondeerd ben, jaja, zolang ik er zelf maar in trap ben ik al tevreden, en dan laten knippen tot een lekker kort koppie. Toen het wekkertje ging mocht ik bij de wasbakken gaan zitten, wachten tot iemand de blondering er uit zou spoelen. Zo’n stoel zit prima als je goede achterover kan liggen met je hoofd in een wasbak, en met een siliconen nekband onder je hoofd tegen de vervelende harde rand van diezelfde wasbak. Maar als je rechtop zit te wachten, dan zit het niet lekker, en liggen is geen optie met de wasbak te laag, en ik was ook opgelucht toen na 5 minuten wachten er een meisje kwam om me verder te helpen, ik hoopte dat die 5 minuten extra inweken mij niet nog blonder hadden gemaakt dan ik al was.

Spoelen, wassen, spoelen, hoofdmassage tijdens 2e wasbeurt, weer spoelen, en toen kwam de vraag: “Wilt u er een blauwspoeling in?”
Photobucket
Neeeeeee, ben ik de blauwspoelingen leeftijd al genaderd? Moet ik er nu als een Mrs Slocombe bij gaan lopen, of zijn de blauwspoelingen tegenwoordig gewoon echt mooi, dat de grijze haren er een frisse zilverkleur van krijgen?  Misschien dat ik het over een weekje of 2 ga proberen, het is dan toch carnaval, en dan kijkt men hier in Roosendaal nergens gek van op.

Heb je zin?

Van de week reed ik vrij gedachteloos (niets is mij vreemd) van de stad af naar huis, toen ik bij de stoplichten achter een geel autootje stil stond. Een klein dingetje, felgeel, omdat je hem anders niet ziet, denk ik, en ik hoopte dat degene achter het stuur (langharig, maar dat zegt niks) net zo fel reageerde met zijn gaspedaal. En dat deed-ie, en dat zou ik ook doen, met zo’n sticker op de achterruit geplakt, nee, niet te lezen vanaf hier hè?
IMG_1074
“ZIN IN SEKS?”, stond daar met koeieletters te lezen. Nou…… nu je het toch vraagt….
Ik heb er een foto van gemaakt met mijn mobieltje, maar helaas is hij niet scherp geworden. Als je de mensen achter je zo’n vraag stelt, dan moeten ze wel de kans krijgen de bestuurder uit te kunnen checken, eer ze ja of nee kunnen zeggen, toch? Zo’n sticker zet je wel aan het denken, wie plakt zoiets op zijn achterruit, een student, een vrijgezel, een man die cool wilde doen in de ogen van zijn tienerkinderen, of een man die wilde voorkomen dat zijn vrouw met zijn auto ging rijden, en sinds de kleur al niet afdoende was (haar keuze), misschien dat de stikker werkte….

Het is weer eens wat anders dan een “baby aan boord” sticker, hoewel, van het een kan vaak het ander komen, misschien was dat het doel wel, maar dan is de zwaarte van het voet op de gaspedaal niet zo handig, of ze had wel zin in het een, maar niet in het ander, en besefte dat de voorbehoedsmiddelen thuis op waren… Waar een gedachteloos ritje naar huis tot een slapeloze nacht kan leiden…

To be 21 again..

Op de weblog van Annie zag ik dat bloggers een foto showen van toen ze 21 jaar jong waren, en dat leek me wel leuk, en na even de berging doorspitten, kwam ik een album tegen waar ik als 21 jarige op sta, maar nu nog eentje vinden waar ik een beetje degelijk opsta 🙂 We hebben het over 1982.  Hier zit ik bij te komen van een sauna-gang, bij vrienden. Maar misschien dat jullie me beter herkennen van de rechter foto, ik had toen ook al de gewoonte om veel foto’s te maken 🙂
 
Ik zat toen in de opleiding voor A-verpleegkundige, woonde intern in de verpleegstersflat, maar het was er een gezellige boel. (ik zit vooraan, met rood vestje), mijn kapsel is niks veranderd, grappig is dat.

Geen nonnen aan het hoofd in de flat (wel op veel afdelingen in het ziekenhuis), maar 2 vriendelijke dames, die wel streng konden zijn, want jongens mee naar je kamer nemen mocht niet, en af en toe kwamen ze onverwachts de kamers controleren. Het was een leuke tijd van hard leren naast het werk, met collega’s na het werk naar het strand of naar een kroeg, beetje afhankelijk van het seizoen en tijdstip dat je dienst klaar was.
Of ik weer 21 wil zijn? Ik zou voor de verpakking en de houdbaarheid van de onderdelen er zo voor tekenen, wie niet, maar dan wel gewoon in het heden leven, met man en kinderen.

Ik moet opeens aan het liedje van Brigitte Kaandorp denken, over jong en mooi, maar die krijg ik niet op deze blogspot, dan maar deze:

DDC of DMC?

Bezig met opruimen, schoonmaken, weggooien of toch maar niet, (speelgoed dat niet vergaan is bewaar ik voor de volgende generatie) ik lijk er deze week mijn dagen goed mee te vullen, en dan wil ik tussendoor ook nog wel wat quilterigs doen, maar verder dan het woord ‘quilts’ uitleggen met Wordfeud tijdens een kopje koffie drinken kom ik niet op dit gebied. Hoewel, tijdens het opruimen in de garage vond ik achterin de kast een grote verhuisdoos met daarop geschreven ‘FLANEL’,  en jawel, hij zat bomvol flanel, grote lappen als in meters en FQ’s om quilts van te maken, zoveel! Dat is nog eens een schat om te vinden, smullen! En net toen ik dacht, “he lekker, even niks doen vanmiddag”, begonnen de kerstballen spontaan uit de boom te glijden, help, en moest ik deze aftuigen, ipv er nog een paar dagen van te kunnen genieten, gelukkig kreeg ik hulp van zoon die weer thuis is komen wonen, omdat hij zich in zijn studentenhuis niet kan concentreren op zijn studie, teveel afleiding. Terwijl ik de dozen met ballen opruimde en de kamer een beurt gaf, was hij buiten met takkenschaar en zaag aan de gang om de grote boom klein te krijgen, en een dik half uur later zaten we aan de koffie met niks erbij, want ik heb mezelf weer bij de kladden gegrepen: er moeten 5 kilo’s Shirley af ( dit is inclusief de 2 bonuskilo’s van de decembermaand), en dit is geen goede voornemen die ik op 1 januari liet ingaan, nee, ik heb het even een paar weken laten versloffen, en nu ga ik er weer tegenaan. Ik wil graag voor de zomervakantie 1 kilo onder de 85 kilo zitten, en dan hierop proberen te blijven zitten. Dat is nog het moeilijkst, het er af houden, maar wetend dat dit veel gezonder is dan er boven te zitten, en dat kleren lekkerder zitten, en je in de zomer niet met tegen elkaar aan schurende bovenbenen in een rok hoeft te lopen, motiveert dit wel. Photobucket Tuurlijk hoort hier de DDC bij, de dikke dames club, officieel de Weight Watchers, maar dikke dames club, oftewel DDC bekt veel lekkerder. Maar het staat niet zo deftig, zoals Angela het zingt, en ik denk ook niet dat ze zoveel leden zouden krijgen met deze naam. En al helemaal niet van de mannen, die je ook bij de DDC ziet, het zijn er niet zoveel, maar ze durven wel, tussen al die Rubens vrouwen. Photobucket Of zouden ze het hierom doen? Dat ze fetish hebben, geilen op dikke dames, ooh nou, dan kunnen ze hun hart wel ophalen hoor, bij onze DDC zijn dikke billen en grote boezems in overvloed. Photobucket Nu nog een reclame op tv van een mollige Gorden of Renee Froger, zingend dat hij zo graag naar de DDC gaat, omdat het werkt, om een beetje van die imago af te komen dat het een vrouwending is. Dan kan ik het DMC gaan noemen, maar ja, dat is ook weer zo verwarrend, dan lijkt het net of ik naar een borduurgroep ga, ipv een dikke mensen club..

Wat een jaar! deel 2

Een baby op komst bij een collega van mijn lief, dus snel een quiltje gemaakt voor de jonge ouders, een heerlijk patroon, verveelt nooit, en als hij af is, met een bonte bies, is het een echt frisse, geslachts- én tijdloze quilt, de ouders van Ize waren er heel blij mee, en terecht. 😉

Ik ‘krijg’ een nieuwe computer, een Mac, en moet met veel dingen van voor af aan beginnen met ontdekken, wat kruipt hier veel tijd in, dat gaat allemaal van mijn quilttijd af! Foto’s vanaf de Mac op photobucket en mijn quiltgroep zetten kostte me veel hoofdbrekens, maar eenmaal Google Chrome op de Mac gezet, bleek ook die hobbel genomen.

In mei was ik blij met een affe top, paneelstof van Evelien gekregen voor mijn verjaardag, een jaar eerder. Deze top heb ik in augustus tot 2x aan toe helemaal doorgequilt, lang leve de eerste tussenvulling die na het wassen niet geschikt bleek te zijn voor de wasmachine, alles uitgehaald (bies, label en ophangsleuf zaten er al op), ook het quiltwerk, en opnieuw gesandwiched en doorgequilt. Lesje doorzettingsvermogen

kijk eens wat een baard, waar het niet zit is de ophangsleuf. Zopje test eerst de nieuwe vulling uit, goed zo.

Ondertussen nam ik de Girls Day Out onder handen, deze moest eens af komen, hij was te mooi om te blijven liggen, versieren met kralen, en appliquaties

een heerlijk werkje, zo priegelig klein, ook al hadden mijn armen hierna wel een adempauze nodig, en bijna fysio.
Toen we met een uitstapje in Volendam waren, en ik deze quilt zag liggen, was ik verkocht, ik moest en zou hem ook maken!

Iemand vertelde me eens, dat ze zich niet kon voorstellen dat ze aan een nieuwe quilt kon beginnen, terwijl ze nog bezig was met een andere. Ik kan me juist het tegenovergestelde niet voorstellen, met slechts 1 quilt bezig te zijn. Ik geniet op mijn manier van quilts in alle stadia, van in gedachten hebben, tot afmaken, en alles hier tussenin.
De Bowtie kwam af dankzij grote hulp van de mannen


de huizenquilt werd gekeurd,

waar gaan die gansjes naar toe?

de antieke kwam af, ligt echt lekker, zo’n klassieker

De Girls Day Out komt onder de machine voor de grand finale

en quilt nummer heelveel gaat van de latten af, klaar om ook door te quilten,

Zipje en Zopje kunnen het tempo amper bijhouden,
als de een na de ander op tafel verschijnt

poeh, dat is vermoeiend, het vrouwtje bijhouden!

even anders liggen

wordt vervolgd

Wat een jaar! deel 1

Terwijl manlief vanmiddag in het zonnetje aan het hogedrukspuiten was, en ik de lederen kap van de jacuzzi in de was aan het zetten was, bedacht ik me dat een “wat een jaar” blogje best wel leuk zou zijn, niet bijster origineel, maar wel leuk.

2012 begon met oliebollen en vleeskroketten eten bij mijn ouders,


de huizenbouw ging van start, door Jeanneke in het leven geroepen, de handwerkmand wordt gevuld met huizenstof , gekocht in Brielle samen met mijn moeder
maar helaas ben ik er niet ver mee gekomen, ben gestrand bij een huis of 40 vrees ik,
de poezen kijken me mistroostig aan, maar snappen me wel, het is het een of het ander.
 
mijn designwall krijgt 3 maanden achtereen een Rose of Sharon block bij, nog iets waar ik vol enthousiasme aan begon, maar niet door pakte, -elke maand 1 blok, hoe moeilijk kan dat nou zijn?- maar wel van plan ben hem serieus  echt waar af te maken, want ik heb hem in het echt gezien en het is een beauty!  Net als de antieke quilt van Guute, waar ik onder het tv kijken aan werk,


de hexagonnenrand vordert gestaag, met kleine steekjes wordt de sashing er onder geappliqueerd, en voel me een worden met het naaldje en de quilt, ook omdat ik deze soms letterlijk aan mijn vingertopje naai. Hij wordt gekeurd en goed bevonden door de vereniging der huiskatten. De lente komt er aan, en ik krijg zin in bloemen, die op een mooie ondergrond worden vastgezet

ik quilt een kinderquiltje door die we met de beegroep in Heerle hebben gemaakt, en die later wordt verloot (door de organisatie) om de kosten te kunnen dekken, dus wie weet hangt hij ergens in NL in een kinderkamer of op een bedje , ik zou het best wel leuk vinden te weten waar hij terecht is gekomen.

en terwijl de speldenkussens zich spontaan gaan voortplanten, groeien de blokken

pimp ik de quilt van mijn moeder wat op

en vind ik bij Merel behalve heerlijke taart en goed gezelschap ook nog de juiste stof voor mijn huisjes, daar ligt het dus niet aan.

Volgend blogje please…..

Kleurtjes

Weblog doet het weer, voor zolang het duurt? Laten we vooral optimistisch blijven, maar toch… voor het geval hij weer eens zit te klieren met opladen is het misschien handig te weten dat ik al sinds augustus (of nog langer) simultaan blog op antiquilter.blogspot 

Kleurtjes, jullie weten dat mijn moeder naast haar passie voor bakken nog een passie heeft, namelijk stof verven. Ze heeft hiervoor workshops gevolgd en heel veel geleerd door experimenteren, en uit boekjes. Klaske vond haar kleuren zo mooi fel en helder, mijn moeder zegt dat je voldoende soda moet gebruiken in de stof, en geen oude verf met gebruiken, voldoende verf nemen, en de stoffen van te voren wassen. Dinsdag mocht ik foto’s van mijn moeders digi op mijn pc zetten, en ik wil jullie laten meegenieten van haar experimenten. Stoffen geweekt in de sodaoplossing, tot ballen gepropt en in zakken in de diepvries gestopt. Eenmaal goed hard bevroren er uit gehaald en besprenkeld met verfpoeders, en zo laten ontdooien.
PhotobucketPhotobucketPhotobucketPhotobucketPhotobucket
Slideshow zien?, klik dan hier.
Een ander experiment was die met klaargemaakte verf in ijsblokbakjes invriezen, en dan op stof dat op een rooster ligt leggen.
PhotobucketPhotobucketPhotobucketPhotobucket
Wat een bijzondere creaties!  Slideshow zien?, klik dan hier