We hebben het allemaal wel eens (wel eens?) dat we door de bomen het bos niet meer zien, en ook niet weten waar te beginnen met aanpakken, en dus had ik aan Suzanne beloofd om haar bureau op te ruimen, zodat ze weer plek had om aan te leren. Een plankje erbij maken aan de muur, waar ze haar boeken kon opleggen, wilde ze niet, want daar zou dan weer allemaal zooi op komen, zei ze met een wijsheid als ware ze een dochter van Hilde. Dus geen plankje erbij, maar dan wel ruimte in haar boekenkast maken, die tevens dienst deed als toitelttafel-kast.
Het werd een hoop heen en weer geschuif, sorteren, weggooien en opbergen waar het wel thuis hoort, maar na een dikke 2 uur zag haar kamer er weer keurig uit, want ja, alleen een bureau opruimen kan niet, dan maar gelijk alles doen. Met het opruimen van potloden in een 90 cm diepe la zag ik helemaal achterin en onderin een oude bekende: mijn stofschaar! Het was een blij weerzien met een favoriet die ik niet meer had gezien sinds we hier wonen, eentje die door spijkerstof heen glijdt, door wel 3 lagen heen zonder blaren op je vingers te krijgen, even geleend om haar carnavalskleren wat aan te passen.
En het is niet dat ze niet genoeg scharen heeft, ik vond ze overal, en Suzanne moest er om lachen toen ze de geïmproviseerde organizer met de scharen zag staan, een wijnfles-doos met appelmoes potten er in. “Ik wist niet dat ik zoveel scharen had!” 🙂 En gelijk achteraan: “Hee, ik heb een bruin bureaublad!” Ja, en er plakt niks meer, het sopdoekje is overal geweest, en zelfs het toetsenbord en systeemeenheid is ook weer schoon, geblazen en gezogen.

Vlak voor het avondeten kwam oudste spruit ook langs, ik pikt haar van het station op, blij haar weer te zien na 2 weken, en ook van haar zus kreeg Evelien een dikke hug. Aah.
En terwijl de meisjes op de bank naar röntgenfoto’s zaten te kijken (Suzanne moest iets weten voor haar werkstuk, en dan is een geneeskunde studerende zus wel heel erg handig!) maakte ik het eten klaar. Evelien mocht kiezen, “Als het maar flatulentie arme maaltijden zijn” had ze eerder die dag gewhatsapped. Joh, zou ze mijn blogs lezen? 🙂
Met passende schaatsen in de tas vertrok ze 3 uur later weer naar Amsterdam, zodat ze vanmiddag lekker op de grachten kan schaatsen, ooh wat een sfeer, kijk maar op het filmpje hieronder![youtube http://www.youtube.com/watch?v=SM7C3bfMEdM]
ze zou proberen foto’s te maken.
Geen update over de antieke, met pijnlijke en bloedende kloven op mijn rechter vingertoppen (naast nagels van wijsvinger en middelvinger) is het even pauze.

Gisteren kon ik niet op weblog komen, ze zijn met de foto’s bezig, ik mis er nog wel wat, vanaf mei 2006 t/m mei 2008, dus dat gaat nogal. Ah ja, even geduld. Gelukkig heb ik nog alle foto’s op mijn externe harde schijf staan, dus er is niet echt iets verloren gegaan, alleen maar gemak.

Gistermorgen geen bee maar een bezoekje aan de snorrendame, zoals ik de schoonheidspecialiste noem, aangezien ze de ondankbare taak heeft mij van mijn snorharen te ontdoen.  Ja, ondankbaar, want ondanks dat ik er al een jaar loop, is nog niet alles weg, wat zeg ik, een jaar?? Ik kijk even terug in de blogjes, en ontdek dat het al 1½ jaar gaande is, hier beschrijf ik mijn eerste behandeling.

Oh wat was ik toen optimistisch! Ik denk dat er nu nog een kwart van de donkere jongens staan, en ik begin een soort van decorumverlies te krijgen, want het deert me niks als ik nu opeens ergens naar toe moet en ik met centimeters lange kin- en snorharen binnen stap, Joep van ’t Hek zou zeggen: “Het zal me aan mijn reet roesten”. Van om de 5 a 6 weken  IPL was dus niet het gewenste resultaat gekomen, dus toen werd de hete naald maar uit de kast gehaald, elektrisch ontharen, maar na 4 behandelingen valt het de snorrendame op dat de haren hardnekkig blijven terug komen. Gewoon een hele goede voedingsbodem, dat zal het zijn. Ik geef ze nog 1 keer een kans, en daarna pak ik mijn pincet weer terug, ik moet wel goed zoeken waar hij is gebleven.

Dus gisteren lag ik al klaar in de stoel, lamp op mijn gezicht, en de snorrendame zat  bij mijn hoofd in haar kraakstoeltje heen en weer te wiebelen, kastjes en laatjes gingen open en dicht, mopper de mopper, ze was de naaldjes kwijt. De 2 aanwezige stagiaires werden erbij geroepen, verwijten heen en weer, nee, zij hadden ook niks gezien, alleen maar een lege verpakking in het laatje en een bestelling in het grote boek bij de kassa. Grote zucht, dat schoot ook niet op, en ondertussen lig ik al bijna te slapen in de stoel, lekker warm, en te genieten van het gemopper onderling; de snorrendame stond op en kwam even later terug met een klein kokertje die ze triomfantelijk omhoog hield, ze had een naaldje voor noodgevallen opgeborgen op een geheime locatie; “kunnen we eindelijk beginnen.”, zei ze met een zucht. He, en ik lag net zo lekker.

Na een kwartiertje pijnbank zei ze dat ze er mee stopte, anders was mijn gezicht helemaal beurs geprikt, (en ook stond er al een volgende klant te wachten, maar dat zei ze niet) ik mocht in een andere ‘cabine’ zoals ze dat zo deftig heet in de stoel, om door een ander meisje mijn wenkbrauwen te laten plukken.

Dit meisje herkende ik al gelijk bij binnenkomst, voor- én achternaam wist ik zelfs nog, een oud klasgenootje van Evelien, en net zo vrolijk en kwebbelig als toen ze zo klein was. Ze wist het nog goed van bij ons spelen, dat het een vrolijke instuif was met een komen en gaan van al die kinderen, alles kon en mocht, zei ze. Vooral het op ons waterbed spelen was blijven hangen (een ongestabiliseerde), net een springkussen zo leuk, wist ze te vertellen, ojee, dat wist ik weer niet.  Het neukte wel lekker, eenmaal de beweging in gang gezet had je er lang plezier van 🙂 maar dat wisten de kinderen weer niet, goddank. Pluisje wilde een keer niet van bed gaan toen wij je weet wel wilde doen, en na een tijdje stapte ze er toch maar af, kotsmisselijk geworden van al dat geklots. Ja, zo kom je nog eens wat te weten.

Binnen een kwartier had ik alle laatste roddels nieuwtjes gehoord van alle oud-klasgenootjes, en het viel me op dat de kinderen die het strengst waren opgevoed, het ‘slechtst’ waren terecht gekomen, losgeslagen, eenmaal van middelbare school afkomend, het is toch wat.  Met rode wenkbrauwen en dito bovenlip/kin liep ik weer naar de auto, je moet er wat voor over hebben, maar half Nederland liep er zo bij, vanwege de kou, dus het viel niet op. En het is bijna carnaval, en dan kijkt niemand op of om van niks niet!

Van Hermie hadden de quiltdames een  recept gekregen van haar potluck bijdragen van afgelopen zaterdag, de Waldorf salade, en aangezien deze op was toen ik er van wilde proeven, besloot ik gisteren om hem zelf te maken (3 punten per ‘normale’ portie, 4 als je nog extra walnoten er door doet).

Ooh mensen, wat is die lekker! Alleen was ik de enige die er van at, manlief houdt niet zo van fruit en noten door zijn eten, en dochterlief zat vol van de lekkere erwtensoep, lang leve de lucht verfrissers 🙂

Vanavond weer weging bij de DDC, zal er nu eindelijk -10 op het kaartje komen?

nagekomen bericht: Jippieee, het eerste doel is gehaald, er is op de kop af 10 kilo af nu. Hèhè, dat voelt goed, ik heb mezelf getrakteerd op een klein zakje paprika chips.
En nu snel gaan slapen, morgen pik ik mijn moeder op bij het station, om door te rijden naar Vijfhuizen, naar de Patchwork& quiltdagen en op de terugweg pikken we Evelien op, die ’s morgens een tentamen heeft. Duimen!

Onze slaapkamer rook vanmorgen naar een jongens slaapkamer, merkte ik pas toen ik terug de slaapkamer in kwam na het douchen, allemachtig wat een lucht! Dat komt allemaal van deze heerlijke soep, waar ik dus niet goed tegen kan.

Ondanks de ijzige kou heb ik de balkondeur maar even een half uurtje wagenwijd open gezet.

 Wat een mooie plaatjes buiten, deze foto’s zijn gemaakt toen het al middag was, en het zonnetje met alle kracht al sneeuw had doen smelten. De vogels eten de oren van mijn hoofd, ik blijf bijvullen, en de vogelvoerbeer op de tafel onder de veranda is al aan zijn 2e paar schoenen (vetbollen) bezig; wat is het een leuk gezicht.

Helaas is de vogelvoerhuis op poten (met rieten kap) ten zielen gegaan; vocht in het hout, rotte poten, en bij nadere bouwinspectie bleek de kap en wat er onder zat ook last van houtrot te hebben, en is het rijp voor de sloop, helaas. De vogels en Zipje en Zopje hebben er toch 4 jaar plezier van gehad! Zipje had gisteren zijn pootjes vol aan een grote muis, die hij de lucht in gooide zoals Jamie Oliver zijn salade husselt, om het vervolgens lekker op te smikkelen. En Zopje moet even niets van me hebben, en nu ligt het weer aan statische elektriciteit, mijn haren staan al de hele dag omhoog – komt van mijn fleece pantoffels, zo lelijk, dat je geen anticonceptie meer nodig hebt als je ze draagt- , en toen ik Zopje over zijn bol wilde aaien, sprong er een vonkje over. En sindsdien knijpt hij zijn oogjes dicht als ik te dicht bij hem in de buurt kom, het is toch wat!

Kleine muisjes hebben grote kleine wensjes,
beschuitjes met gestampte mensjes.
Zo, dat was in het kader van gedichtendag, vandaag, zo las ik vanmorgen op de weblog van Sommeke, maar omdat weblogteam aan het werken was (foto’s terug zetten, waardoor de boel even op slot moest om erger te voorkomen), kon ik niet op mijn weblog komen, (of reageren) aah, over een tijdje lachen we er weer om.

Gistermorgen was ik nog steeds in de ontkenningsfase, en zat lekker lapjes te snijden, en te sorteren, en in zakjes te stoppen.Deze buit gaat in de tas, voor de ruil bij de Laag Zuthemse bee, die Anne Claudine heeft georganiseerd voor as zaterdag.  Jeuj, ik heb er al zo’n zin in, ook al moet ik wel al om half 7 de deur voor uit. ’s Morgens ja…
Ik weet het, knettergek, maar in alle gekte ozo gelukkig, en dat straal ik uit 🙂
Verder ben ik natuurlijk met andere lapjes in de weer geweest, voor een fibermailgroep, 8 verjaardagskaarten maak ik, en ik kan er niks van laten zien 🙁 behalve de basics, een prachtige lap stof, door mijn moeder geverfd. De kleuren zijn in het echt helderder. Voor het eerst in mijn quiltcarriere heb ik siergaren in mijn spoel gedaan, en via de achterkant van de kaart gewerkt. heel speciaal! Hier kan je er over lezen, en in het filmpje hier onder kan je zien hoe zoiets gedaan wordt:[youtube http://www.youtube.com/watch?v=zvdO3mE6UNU]
En stom toevallig heb ik dezelfde Razzle Dazzle quiltgaren gebruikt! Het effect is als met couching, maar dan zie je dus geen zigzag om het siergaren vast te zetten. Couching?? Kijk maar even hier, en je kan het doen zonder zo’n speciaal voetje,[youtube http://www.youtube.com/watch?v=2KKjdPOf-Ms]
Om de kaart af te werken moest ik op de Pfaff werken, en het draad zat zo rottig om de klos, dat ik hem vanaf de hoogte weg moest trekken, en wie zijn benen niet wilt gebruiken (om de kloshouder van boven te halen) moet zijn hoofd gebruiken, dus heb ik het draad over de daglichtlamp heen naar de machine gevoerd (ja, die lange staaf boven mijn naaimachine is een lamp, ideaal! Kan je hier kopen. En wie mij erg lief vind en nog een cadeautje voor me zoekt, zomaar, mag deze voor me kopen, niemand? Valt me dat effe tegen… Die zag ik bij een detective, iedereen op het kantoor had er eentje op z’n bureau staan.
Werkte prima!

Gisteren heerlijk gegeten, de pasta met rucola, gekruide kipfilet uit braadzak, pasta (vocht uit braadzak door de afgegoten pasta geroerd), tomaten en komkommer met fetakaas, en bovenop nog een lepel slankie geraspte kaas erop, echt smullen!

En dat hetgeen ik klaarmaak wel lekker maar niet dikmakend is, mag blijken, hier zit een kilo minder dan vorige week Shirley achter de pc, jeuj. Bij de coach van de DDC ging de duim omhoog vanavond, toen ik op de weegschaal stond; hoe de stand er nu voor staat? (haha, tongbreker, die zin: stond, stand, staat) Even spieken, want met die 7 ons die er 2 weken eerder bij was gekomen, en dan de halve er weer af van vorige week, ben ik even het spoor bijster. -9,5 kg, staat in mijn mobieltje, euj, ik dacht dat ik al op -10 zat, nou ja, nog een weekje en dan komen mijn gedachten over met de werkelijkheid, ook wel zo prettig. Tot hoever ik wil zakken? Iets van 85 kg dat over mag blijven, dan blijft er genoeg rimpelvulling over.

De strijk, de was, de badkamer, de keuken, de fibermail, de sportschool, de e-mails, alles riep om het hardst, en wat ga ik doen?
Lapjes sorteren en snijden, want dat moet ook gebeuren. Alleen niet zo nodig, maar het is wel leuker om te doen, ook al weet ik dat al het andere toch moet gebeuren, en zo sta ik om half 11 na de bee

overhemden te strijken en wasgoed te vouwen, om 11 uur spul voor de fibermail te zoeken, en om half 12 theezakjespapier op A4-tjes geplakt om de huisjespatronen te printen. Dit plakken moet met beleid gebeuren, anders krijg je problemen. En terwijl ik de plakbandjes los haal, en de patroontjes per huisje zit te knippen, lees ik ondertussen mijn e-mail in vogelvlucht door; ik zie nergens een hulproep, en dus kan ik zo lekker slapen.

De badkamer doe ik wel voordat ik ga douchen, en als ik aangekleed ben stofzuig ik mijn weg naar beneden, zo de keuken in, en zodra mijn ontbijt in de kamer staat, gooi ik een snelle dweil door de hal en keuken, en na het ontbijt doe ik nog snel de kamer. En tegen de tijd dat ik om 9 uur aanschuif op de bee bij Miranda, laat ik me graag bedienen, toe aan koffie en even uitrusten!
De sportschool komt wel na de middag. Geloven jullie ook in sprookjes?