Het is half tien als ik het tuinwerk voor gezien houd en met schoon geschrobde handen en een kom koffie, een goed boek en een havermoutkoekje me neervlij in de tuinstoel. Het is een zwoele avond,  roze en donkergrijze wolken beginnen de lucht te vullen, en het begint langzaamaan heerlijk af te koelen.

Ik hoor tijdens het lezen het klaterende water in de vijver van de buren, een kikker in onze vijver kwaakt en gelijk lopen Jon en Loki er op af, ze zijn altijd wel te porren voor een spelletje. Mijn gedachten dwalen af, ik kan me niet concentreren op het boek, ik voel een gekriebel op mijn hoofd en pluk er een torretje van af, mijn nek voelt klam aan en opeens voel ik het overal kriebelen. Misschien had ik toch beter eerst kunnen gaan douchen? 

Ik maak nu het nog licht is een foto van mijn uitzicht richting de vijver, en zucht als ik zie dat ik ben vergeten de bezem op te ruimen die ik in de gauwigheid tegen de bolacacia had gezet toen ik klaar was met de reserve tuintafel die de hele winter onder de veranda had gestaan schoon te schrobben alvorens we er aan konden gaan zitten met het avondeten. 

De tuinslang ligt er ook nog als stille getuige van mijn werklust. Ik moet lachen als ik denk aan hoe Jon zich rot schrok toen de waterdruk op de dichtgedraaide spuitkop te groot werd en deze er met een klap vanaf schoot, net toen hij er met zijn neusje bovenop naar zat te kijken. Zelden zag ik een kat zo hoog springen en zo snel wegvluchten, ver van het gevaar weg.

Het begint langzaamaan steeds donkerder te worden, in de verte is de onweer hoorbaar en de lucht de begint mooi te kleuren.

De pot schaftte vanavond een veel te dikke groentesoep met balletjes en geroosterd brood besmeerd met roomboter en een beetje zout, we zaten met onze blote voeten in het gras, zoemende bijen snoepten van de geurende kamperfoelie achter ons. Jon lag onder mijn stoel voor het geval er iets eetbaars op de grond viel, maar we aten netjes en zonder te knoeien; het had gesmaakt. Notitie aan mijzelf: de volgende keer veel minder groenten erin stoppen.

We zijn net klaar met onze eerste kom soep als Arya voorbij loopt met een kikker in haar bekje en als ze me ziet opstaan gaat ze in galop via de open tuindeur de kamer in, met mij er achteraan. Ik raap de coole kikker van het kattenspeelkleed af en mik het in de vijver, hij wordt bijna uit de lucht geplukt door Jon die niets ontgaat, terwijl Arya nog steeds binnen op het kleed zoekt naar het beestje. Ik zag met het oprapen dat de kikker van een andere tint bruin is dan onze kikkers, en vraag me af of dit wel goed zal gaan, wetend dat ze territoriaal zijn. De kikker zal anders vannacht als de katten in huis zijn vast wel de oversteek door onze tuin naar zijn eigen vijver aan de overkant van de straat gaan maken.

Ik eet mijn koekje op en neem een paar slokken koffie en mijmer zo een tijdje verder. Hoog in de lucht jaagden zwaluwen op insecten, af en toe kibbelend als de een het eten van de ander afpakt, zouden ze er veel last van hebben dat er zoveel minder insecten zijn, zouden hun jonkies verhongeren en hierdoor ook de zwaluwpopulatie sterk afnemen? Ik sla een mug dood tegen mijn blote been.

Het begint harder te rommelen en donkerder te worden, iets wat niet gek is als de tijd verstrijkt, de witte bloemen van de campanula, digitalis en boerenjasmijn vallen in het duister steeds beter op, en ook de papavers lijken nu licht te geven. Ik kan de regen al ruiken, de katten jagen achter elkaar aan en een kikker die er zin in heeft en een beetje suïcidaal lijkt, want waarom de aandacht trekken als er katten zitten toe te kijken, geeft een serenade weg. Ik drink het laatste slokje koffie op, lauw en wat te bitter naar mijn zin, en begin het nu wel koud te krijgen; ook dat ik door de muggen als lekker hapje word gezien bevalt me niet. Ik breng het snoeisel wat op de tafel lag nog snel naar de compostbak, ruim het snoeimes op,  pak mijn spullen op en ga snel naar binnen; de eerste dikke druppels vallen al en een felle lichtflits schiet plots door de lucht. Onweer, ik houd er zo van en snap het “on” ook niet voor het weer. 

Dance

My fingers dance
On the set
Of ivory & black pirouettes

I let go
While my fingers fly,
Making music through the night.

This is the best therapy.
A place to release,
House of freedom & relief.

My oasis of redemption.
My river of gentle.
My ocean of mental.

My mind is relieved.
My fingers are free.
To let go, making music sweet.

by Rachel Nicole Wagner, Yesterday’s Coffee.

Een paar dagen geleden kwam de vraag van Hilde van Yourganize https://www.yourganize.nl/ of er nog mensen waren die de grote schoonmaak deden. Nee, ik niet, ik ben een impulsieve schoonmaker, ik doe het wanneer het mij opvalt, in de weg zit, gek begint te ruiken, andere kleuren krijgt dan normaal, of stoort, zoals deze morgen heel vroeg, toen iedereen nog lekker lag te slapen.
Nog voordat ik de douche instapte viel mijn oog al op een paar opgedroogde waterplekken met kalkrandjes op de vloer naast het bad, en ik sprayde er een badkamer reiniger op die naast het schuursponsje op de hoge kast in de badkamer stond, zodat het alvast kon intrekken. Het bad en wastafelmeubel had ik eerder deze week al onder handen genomen nadat ik stijf van het tuinieren in bad was gegaan, jammer dat ik toen niet gelijk alles had schoon gemaakt.
Na afdrogen, haren doen en tandenpoetsen nam ik niet eens de moeite me eerst aan te kleden maar ging gelijk aan de slag. Daar zat ik in mijn blootje op handen en knieën met een schuursponsje de plekken weg te schrobben en met een vochtige handdoek de hele vloer te dweilen. Ik dweilde zo achteruit schuivend richting de badkamerdeur, en dacht: “als er nu iemand in de badkamer zou komen, zou die zich rot schrikken van het uitzicht”, en ik moest lachen. ? 
En toen dacht ik aan de slotscène van het tweede seizoen van de politieserie No Offence, Vivienne, de leidinggevende van het team, ziet een collega met afgetraind lijf uit zijn vieze kleren gaan, en zegt dan heel droog:
”I had a VHS that started like this once.”

Een geweldige serie!

Regen kletterde tegen de ramen, het was kil en grauw buiten, de wind loeide om het huis, de herfst was duidelijk ingetreden. Ideaal weer om te gaan handwerken, mok thee erbij, voeten op de poef, flanellen quilt op schoot en haakwerk naast me, maar er kwam geen zin om het haakwerk op te pakken, ik zag alleen maar de regen, de zwiepende takken en blad dat met vlagen richting de vijver geblazen werd.
Zopje was achter me aan komen lopen vanuit de keuken, sprong op de poef toen hij zag dat ik ging zitten, en keek me toen aan. “Hoi Zopje, niks aan he, al die regen”. Hij klom op mijn schoot, zat rechtop en keek me aan, zo van: “Zeg het eens, wat scheelt er?”

Ik keek in zijn mooie grote ogen en hij keek terug, kneep zijn ogen even dicht, kwam met zijn kopje nog dichter bij mijn gezicht zitten en bleef me maar aankijken, het voelde alsof hij in mijn ziel keek, zo intens,  zo warm en vol begrip was zijn blik.

Lieve Zopje. Ik voelde plots tranen over mijn wangen stromen, en Zopje drukte zijn voorhoofd tegen de mijne en zat zo heel lang heel stil tegen mij aan, terwijl ik zijn lijf vasthoudend tranen met tuiten huilde. Mijn snikkende uithalen deerde hem niks, hij ving mijn verdriet als het ware op, en toen het huilen stopte, zakte hij door zijn voorpootjes en met zijn neusje haast tegen mijn kin aan bleef hij zo liggend me nog minutenlang aankijken.
Na het snuiten van mijn neus en droogwrijven van mijn ogen voelde ik me helemaal leeg, wat een huilbui, die had ik niet zien aankomen maar Zopje blijkbaar wel, en terwijl ik mijn thee opdronk draaide hij zich een kwartslag en ging dwars op schoot liggen, kopje tegen de linker armleuning en achterpoten tegen de rechter en hard spinnen maar. Buiten was het ondertussen gestopt met regenen en er brak een streepje zonlicht door het wolkendek heen, haast ter illustratie van mijn stemming. Tranen weg en toch maar even wat haken.

Welke UFO ga ik deze keer afmaken? Keuze genoeg, hier heb ik er drie tegen de designwall aan geplakt, ik moet deze trouwens toch eens goed afwerken aan de onderkant, het doek hangt van de muur af waardoor het golft en daarmee ook de blokken die er tegenaan zitten; dit geeft een vertekend beeld.

Mijn plan is om er niet teveel tijd meer in te stoppen, hooguit een paar blokken bijmaken om er een fatsoenlijk formaat quiltje van te maken, en wat is fatsoenlijk? Gewoon niet zo klein dat ik me ervoor zou moeten schamen, en niet zo groot dat ik er weer jaren mee zoet ben, dus naar eigen smaak in te vullen.

Dit borduurwerkje meet 37-45 cm als ik de randen eraf snijd, dat is een kwestie dus van sandwichen, quilten, biesje erom of naar achteren omslaan en ophangen.

Het zit nog een beetje in de kreukels, en met lintborduurwerk is strijken geen optie, dus die moet ik rustig laten uithangen. Mooi, die ga ik niet als eerste tackelen. Welke wel?
De elke dag een huisje quilt dan maar,

hier heb ik nog een stuk of tien huisjes wachtend op bijsnijden en een zwarte sashing, ik ga hem dus iets groter maken dan wat je hier ziet, maar daar houd het dan ook bij op. Of ik hem vierkant of langwerpig ga maken weet ik nog niet, ik had hem ook gezien met lichte blokken er tussen en dat vond ik ook wel mooi, maar dan zit ik weer in de weetnognietwatikgadoenduswachtikermaarmee fase. Been there done that, al een paar jaar!
De volgende wil ik op de bee afmaken, begonnen nav een post op internet.

Ik kan hem makkelijk met mijn Lotusje maken (omdat ik op theezakjespapier naai en dus geen rekening hoef te houden met verschillende maten naaivoetjes) zodat ik geen zware machine mee hoef te sjouwen, want de val van een paar weken geleden heeft me een ontsteking in het ac-gewricht (sleutelbeen-schouderblad, bovenop de schouder) opgeleverd, zo bleek gisteren bij de echo; ik moet oppassen met belasten. Au is ho, en liever voordat je au hebt ho doen, en ja, dat is heel moeilijk voor mij! Naaien is geen probleem, duwen en trekken boven mijn hoofd weer wel.
Scrap attack wil ik dus iets groter maken, eens kijken of ik het aantal blokken op zijn minst kan verdubbelen. Ik denk dat ik op de bee per keer twee blokken af krijg, mits er niet teveel geshowd en gesnoept wordt.
En terwijl ik naar iets anders aan het zoeken ben ontdekte ik een tasje met deze blokken

nog een UFO, en snotjandorie wat ben ik slordig bezig geweest met de rondingen, mmm, ik ga niet uithalen maar misschien bedekken met borduursteken, we zien wel. Ik heb gelukkig meer dan genoeg bruin-rode stof om hem te maken, want ook deze ufo is oud.
Ondertussen ga ik lekker verder met deze stitscheries

Het koste me even tijd om de html code van de foto’s te veranderen, ze waren iniminie en aanklikbaar en niet openend in een nieuwe pagina, terwijl ik ze wat groter en niet aanklikbaar wilde hebben. Ligt het aan Flickr of aan WordPress?