Vrijdagavond waren Arya en Jon uitgevloerd van een hele avond rennen en jagen door de woonkamer, Jon lag op het laatst met zijn bekje open en tong eruit hangend te hijgen, gebrek aan conditie. Ik haalde de transportkooi en we brachten ze tegen middernacht weer naar de logeerkamer voor de nacht. Ze sputterden niet tegen, een teken dat ze echt toe waren aan rust. Net als Loki en Zopje, die zoals gebruikelijk de hele middag boven hadden gelegen en nu gedreven door rammelende magen argwanend de keuken betraden.
Loki had de jonkies al via de schuifpui begroet, al grommend en blazend

Nadat ze zeker wisten dat de kust veilig was en de hele kamer hadden afgesnuffeld, gingen ze op hun vaste plek in de woonkamer liggen en daar bleven ze de hele nacht.

Om half 6 werden we alweer wakker geschreeuwd door Jon, hij vond het welletjes en wilde eruit, maar wij nog niet, en gelukkig werd het snel weer stil op de bovenste verdieping. Nadat ik aangekleed was ging ik eerst naar beneden, Loki en Zopje eten geven en indien gewenst naar buiten laten, Zopje was blij om een frisse neus halen, maar Loki draaide zich nog een keertje om, ook goed.
Jon was al aan het roepen toen hij me de badkamer uit hoorde komen en stond nu in de logeerkamer al helemaal in de startblokken toen ik de deur opende en liep voor me uit de trap af, terwijl ik Arya van het bed afplukkend bij de trap zette. Ze maakte geen aanstalten om de trap af te lopen, ik droeg haar dus naar beneden, en dat beviel mevrouw opperbest, ze liet het spinnend toe.

Toen ik ze in de keuken neerzette kon de deur pas dicht nadat Jon klaar was met de schoenen in de hal te hebben geïnspecteerd ook de keuken in was gehuppeld. Ik wil ze nog niet door het hele huis laten banjeren, Loki en Zopje hebben hun rust nodig en ik zou niet weten wat ze uitspoken als ze mijn naaikamer induiken. Ik moet er nog steeds opruimen en stofzuigen, al die spelden en draadjes overal.

Loki lag nog op haar stoel maar was klaarwakker toen de mormels de kamer instoven, over elkaar heen buitelend en apenkooiend door de kamer heen raceten. Om als bevroren stil te staan toen die ene stoel begon te grommen en te blazen. What the fuck? Met gepaste respect liepen ze achteruit weer weg, Jon ging er later nog en paar keer bij liggen om te kijken wat er gebeurde, maar Loki staarde en gromde hem steeds weg. En elke keer als de kleintjes iets te dicht in de buurt van Loki kwamen, liet ze het weer merken, maar ze viel ze niet aan.

Na een half uurtje besloot ze dat het welletjes was geweest en wilde ze naar buiten, om het via het zijraam te kijken wat ze allemaal uitspookten, het duurde niet lang of Jon had haar ook in de gaten en wilde spelen. Arya was veel te druk in de weer met haar balletje, veertje en propje papier.

Zopje zag ’s morgens met lede ogen aan dat er rare gasten in huis waren en wilde er niet in

maar hij was ‘s middags zo gedreven door de honger dat hij het vergat en naar binnen kwam via de voordeur, dh liet hem de keuken in en gelijk viel hij het kattenvoer van de kleintjes aan, oei Zopje, dat spul gaat gelijk naar de heupen jongen.

Jon hoorde iemand eten en was achter Zopje gaan zitten,

en toen Zopje zich omdraaide, liep hij gewoon langs hem heen, geen blaas of grom, opluchting alom.

Een paar uur later leek de ontmoeting tussen deze twee weer vlekkeloos te gaan, tot Zopje Arya onder de keukentafel zag zitten. Zijn blik ging van Arya naar Jon, en toen viel volgens mij het muntje, Jon was niet Loki; Zopje zette zijn haren rechtop en gromde,

We zullen de jonkies voor minstens nog een paar dagen ’s nachts boven houden, en zeker nog een week zorgen dat ze niet door het hele huis kunnen lopen, om de stress voor Loki en Zopje zo laag mogelijk te houden. Vooralsnog vermaken de kleintjes zich opperbest, grappig was bij het onderste filmpje: Gardeners’ World stond op en er werd verteld over poep en wurmen, en gelijk begon Arya zich te wassen. 

Loki negeerde ze vanmiddag door na het eten de kamer in te lopen en vanaf de tafel ze gade te slaan terwijl ze sliepen. Toen ze zag dat ze geen bedreiging vormden, ging ze op haar stoel liggen voor een uitgebreide wasbeurt om daarna heerlijk te slapen.

Ook al ben ik een grote fan van de serie Game of Thrones, ik ga er geen meerdere blogs aan wijden, maar wel aan twee naamgenootjes die wij sinds 5 oktober in huis hebben, Evy en Freddy.

en

Ik heb ze uit het asiel in Breda gehaald, ik had tevoren gebeld of ik even mocht komen kijken, en dat mocht. Ik stond bij de desk, en toen de jonge vrouw achter de computer vroeg of ze me kon helpen, zei ik dat ik kwam kijken naar Evy en Petra. “Evy en wie?” Ik schoot in de lach, “ik bedoel natuurlijk Evy en Freddy”, zei ik, op het spiekbriefje kijkend dat ik had meegenomen. “Evy en Petra zijn twee vrouwen die ik ken van een quiltwinkel,” zei ik nog ter verduidelijking, maar het meisje keek me warrig aan, hier had ze duidelijk geen tijd voor. Ik mocht met een andere medewerkster naar de kamer gaan waar de kittens zaten, en nadat ik ze had gezien was ik verkocht, en ik mocht ze gelijk meenemen na het invullen van alle papierwerk en betaling uiteraard. Ik liep naar de desk terug en zei dat ik Evy en Petra gelijk mee naar huis wilde nemen, ik had al een reiskooi bij me in de auto. “U bedoelt Evy en Freddy, neem ik aan, een momentje.”

En zo zaten ze in de kooi in mijn auto, en ze gedroegen zich voorbeeldig, slechts een enkel miauwtje!
En hier zitten ze bij onze eigen dierenarts, 4 dagen later

vanwege aanhoudende diaree wilde ik ze even nagekeken hebben; ze scheelden teveel in formaat om broer en zus te zijn, ook al stond op de pagina van het asiel dat ze nestgenootjes zijn, en afgezien van de diarree zagen ze er gezond uit. 
Jammer genoeg bleken ze -bij nader poeponderzoek bij het asiel waar ze vandaan kwamen- allebei besmet te zijn met de eencellige parasiet Giardia, die onder de microscoop er als een spookje uitziet, zeer besmettelijk is voor mens en dier, en heel lastig is uit te roeien. De dierenarts van het asiel gaf medicatie mee en instructies zoals ze moeten in quarantaine blijven tot ze “schoon” zijn. 

Mijn handen zitten onder de krabben; de dag dat ik voor het quiltweekend weg ging kreeg ik al een tetanus injectie, vooral de bijtwondjes in mijn wijsvinger en aan mijn pols zagen er lelijk ontstoken uit, maar gelukkig is er geen vinger of hand afgevallen. Arya had op de kattenbak gepoept en stapte hup met haar achterpootje in de poep, dus greep ik haar bij de kladden en poetste haar pootje schoon, iets waar mevrouw helemaal niet van gediend was en zo’n beetje ontplofte in mijn handen.

Het schildpadkatje Arya is een lief, verlegen, maar ook pittig ding, als ze het niet vertrouwt blaast ze zo allerschattigst, Jon is op een paar haren op zijn onderbuik helemaal zwart, het is een boefje, lief en aanhalig, maar met een “La-me-los” houding als je hem op schoot neemt om te kroelen; geen gekrab of bijten, alleen maar loswurmen tot hij vrij is. 


Hier ligt madam als een diva heel hard te spinnen en wilt ze dat ik haar buikje aai.

Ik stofzuig, dweil, verschoon en was me elke dag een slag in de rondte in hun kamer, en tijdens deze werkzaamheden zitten de kleintjes in de kooi op de kamer bij Suzanne, waar ze spinnend en soms klagend miauwend toekijken, zo kan ik de kitten-kamer goed luchten met ramen en deur open. 

Deze quilt op bed is na het constateren van Giardia na het wassen en in de hete droger te zijn geweest niet meer op de kamer gegaan, nu ligt er alleen maar textiel dat tegen vaak en warm (70 graden) wassen kan. Na de eerste kuur van drie dagen medicatie voelden ze zich duidelijk veel beter; Jon krijgt het in een kneedpilletje die hij smakelijk opschrokt, zelfs als hij eerst het kneedpilletje opeet gaat de witte pil er achteraan naar binnen, want die ruikt (stinkt) dan net zo lekker als de kneedpil. Zopje en Loki trapten hier maar een paar keer in en krijgen het nu via de pillenschieter toegediend. Arya krijgt het als een suspensie in haar bekje gespoten, in de week pauze zag ik Arya weer minder worden, humeuriger en kwijlerig, maar dit was daags na de eerste shot van de tweede kuur al voorbij, gelukkig. 

Het zijn schatjes, ze spelen heerlijk met pingpongballetjes en verenstokjes, hier trekt Jon de krabpaal bijna onder het logeerbed.

Jon klimt graag op de stoelleuning, en net als je denkt dat hij lekker ligt

staat hij aan mijn haren te trekken, au, scherpe nageltjes

Ze genieten van alle aandacht, ook al blijft Arya wat schuwer. Hier zie je het verschil in formaat.

Jon is al een paar keer bijna uit de kamer geglipt, hij is het zo beu, zodra hij geluid hoort van een van ons zet hij het op een klagelijk gemiauw, vanmorgen was het al om 6 uur, toen Suzanne wakker was.

Vandaag was de laatste dag medicijnen geven, dan drie dagen poep opvangen en dit na laten kijken (dezelfde dag uitslag) en dan duimen dat ze door het huis mogen gaan spoken. Zaterdag kan ik ze dan eerst zonder aanwezige Zopje en Loki in de woonkamer laten rondlopen, en dan als ze weer voor de nacht op hun kamer zitten kunnen Zopje en Loki wennen aan hun geuren. De kleintjes hebben hun geuren al vaker geroken, het zit in de dekentjes die ze eerst kregen, en in het speelgoed, ook al zit de geur er na de eerste keer wassen/stomen niet meer in.

Nadat Zopje gistermiddag zijn buik rond had gegeten liep hij de woonkamer in, checkte of de bank vrij was, en sprong er toen op. Hij liet zich tegen de rugleuning aanzakken, kreeg last van oprispingen, ik zag hem een paar keer slikken, en nog voordat ik in actie kon komen was hij al van de bank af gesprongen en in hoog tempo door de openstaande tuindeur naar buiten gelopen, recht op het grasveld af. Meestal is het een eerder verorberde muis die verkeerd is gevallen, en ondanks de laag van droogvoer dat er bovenop komt moet het er weer uit.
Even leek het of hij gras ging eten, maar de peristaltiek duidelijk zichtbaar in zijn buik vertelde dat hij zich klaar maakte om het eten er uit te spugen.
Het klokkende geluid van zijn gekokhals trok gelijk twee hongerige eksters aan, ze doken vanuit het niets uit de lucht en streken op het gras neer, op nog geen meter van Zopje vandaan.
Eén ekster was even buiten beeld  toen ik naar het raam liep om deze foto te maken, maar zat een tel later weer naast Zopje
Ongeduldig als ze waren hupten ze met zijwaartse sprongen tot pootbereik van Zopje, die -net klaar met het uitspugen van de tweede lading maaginhoud- de boel probeerde te bedekken met gras. Eerst rook hij aan het braaksel en toen hij zich omdraaide om gras te gaan trekken, hapten de eksters hun bekjes vol. Ze hupten naar achteren toen Zopje zich omdraaide om te checken of er nog meer gras overheen moest komen, en toen hij zich voor de tweede keer omdraaide om gras te schrapen, vielen de eksters weer op het eten aan. Ze bleven met volle bekken wachten tot Zopje wegliep om op hun gemak de restjes vanonder het getrokken gras op te pikken, een geweldige hergebruik, ik hoop alleen maar dat de muis niet bedorven (of erger) was, want anders krijgen de jonkies (als die er al zijn) ook last van buikpijn.
Wat keek Zopje moeilijk toen hij na afloop bij lag te komen op het kussen, net als de muis, maar wat wil je met bijna 7 kilo kat op je.