Samen eten

Samen (halverwege de middag!) slapen

Jon begint Sherlock zo leuk te vinden, dat als hij buiten is hem erbij wilt hebben. En Sherlock wilt maar al te graag, maar zolang hij zich nog vaenw van alles en nog wat rot schrikt en zich verstopt blijft hij binnen.

Zaterdag kwamen ze achter elkaar de trap afstormen, galoppeerden door de kamer, vlogen op en van de bank en eindigden spelend op de grond. Het ging zo snel, en aangezien ik echt niet de hele dag mijn mobieltje stand-by hebt om te filmen staat het laatste deel van het spelen er op. 

Zaterdagmiddag kwam Marta haar quilts ophalen, dit was dus nummer drie, pfew, klus geklaard.

ik had vrijdagavond de laatste hand er aan gelegd, ben dus wel iets intensiever in de stitcherie blokjes gaan quilten, heel precies langs de borduurlijntjes mikken vergt concentratie, dus tussen elk blokje in even goed de schouders en nek los maken

Het is subtiel, maar je ziet het verschil wel van dit

Naar dit, waarbij ik langs het bloemen lijntje heb gequilt, amper zo te zien

en ook het mandje kreeg steekjes toen het juiste kleurtje was gevonden.

Marte was er heel blij mee.

Ik zag zaterdagavond een gezond uitziende egel in de tuin banjeren, hij kreeg gelijk wat kattenvoer (brokjes kip) van me, en een herrie dat hij maakte tijdens het eten. Jon wilde mee eten, maar zag er bij nader inzien vanaf.

Zondagochtend zette ik de kamerlinde buiten, hij kreeg een beschutte plek waar hij het vorig jaar ook reuze naar zijn zin had

Met de weersverwachting van tropische temperaturen de komende dagen vond ik het een strak plan om vanaf zondagavond de katten in de garage te laten slapen, zodat we de schuifpui voor het slapen gaan even goed open kunnen zetten. En de garage is lekker koel, met genoeg slaap- en speelruimte, helemaal nadat ik het had opgeruimd. De bak van Sherlock staat rechts, zodat hij het niet kan missen.

De andere bakken staan achter mijn fiets, meer privacy.


De rode loper ligt uit, dit stuk kwam uit het huis (slaapkamer) van Yvonne en Tim die er niet zo van gecharmeerd waren. Jon vindt het prima, hij ligt er graag op.

En de kussens zijn opgeklopt

Nu moest ik alleen Sherlock nog zover krijgen dat hij de garage in durfde te lopen, ik keek gistermiddag of het lukte door ze te lokken met een beetje vis uit blik. Nou, terwijl ik het blikje open maakte stond Jon al te juichen, Sherlock kwam op zijn gemiauw af, zag hoe Jon om mijn benen stond te draaien en deed hem na. Zo schattig. Jon gromt niet meer, hij laat toe dat Sherlock tegen hem aan leunt tijdens het samen lopen naar de keuken,  weer een grote stap: if you can’t  beat them, join them. Lang leve Sherlock’s volharding, de schat.

Toen ik met de twee schaaltjes naar de hal liep rende Jon voor me uit naar de garage, Sherlock dook de trap op en keek hoe ik de garage in liep, terug liep met het schaaltje voor zijn neus houdend met Jon ongeduldig voor mijn voeten lopend, en toen weer terug de garage in. Toen ik de schaaltjes op de grond tegen de kast neerzette kwam Sherlock er aan rennen en nam plaats naast Jon. Terwijl ze samen lekker zaten te smikkelen liep ik rustig de garage uit, zachtjes tegen Sherlock pratend dat hij lekker moest blijven eten, dat er niets aan de hand was, want hij schrok toen hij zag dat ik weg liep.

Na een tijdje  Jon vanuit de garage aanlopen, draaide bedelend om mijn benen, want serieus, er zat slechts een halve portie in zijn schaaltje, maar nee, dit was het jongen, vanavond krijg je weer. Ik liet hem via het keukenraam naar buiten, en zag Sherlock een paar keer terug de garage in lopen, de schaaltjes waren zo schoongelikt, ze konden gelijk weer de kast in.

Tijdens de voetbalwedstrijd besloot ik de oprit verder schoon te maken, ik had eerder al vanaf de poort tot net voorbij de bolacacia de voegen schoongekrabd, verder ging niet vanwege de snuifdoos die in de weg stond. Deze parkeerde ik even een parkeervak voor de deur, en ging aan de slag, na een tijdje hoorde ik gejuich uit huizen komen, en later nog een keer, en toen ik opruimde omdat het te donker werd en te laat, hoorde ik weer opgetogen geschreeuw vanuit vele huizen komen. En opeens liepen er weer mensen buiten met honden, reden er toeterende auto’s door de wijk.

Sherlock zat op de bovenste trap tree naar beneden te kijken toen ik langs liep, grote ogen, ik hoop niet dat hij onder de bank lag toen het eerste doelpunt viel, want DH gaat heel erg op in het spel. Jon kwam aanlopen, likte zijn lippen even af om zijn wens duidelijk te maken en ging voor de zekerheid ook bij het aanrecht zitten. Sherlock kwam op het gebedel af en zo kon ik ze allebei nog even kroelen en knuffelen. Ze liepen zonder aarzeling voor me uit de garage in, en terwijl ze aten liep ik weer de deur uit, deze keer deed ik hem dicht en voelde me in een jubelstemming. Heerlijk, de schuifpui in de woonkamer ging gelijk wagenwijd open, ik gaf de egeltjes hun eten en tijdens een film kijken hoorden we ze er lustig op weg knabbelen.

En na een gelukkig nog frisse nacht kwamen de mannen heel rustig uit de garage, nou ja, Jon kwam rustig aanlopen en wilde gelijk naar buiten, Sherlock schoot langs mijn benen naar boven toen ik de garage uitliep. Er lagen geen plukken haar, en de bak was gebruikt, helemaal happy. Ik vraag me af hoe Sherlock gaat reageren op de ventilator als ik deze aanzet, ik zal hem maar eerst zonder aan te zetten in het zicht zetten, dan kan hij hier alvast aan wennen, want elke verandering maakt hem weer schrikachtig. 

Jon is net binnen gelaten via de schuifpui, keek onder de bank en is toen gaan miauwen in de hal, Awh, roept hij Sherlock?  Hij lag onder ons bed toen ik net nog boven was, en jawel, piepend komt hij de trap aflopen.

Gisteravond liep ik na een knuffel beurt met Sherlock naar de keuken, Jon wilde wat eten, en tot mijn verbazing liep Sherlock met ons mee. De bakjes werden een beetje gevuld en ik zette een kopje koffie voor mezelf, Sherlock schrok van het geluid en rende naar de hal, maar toen ik hem terug riep: “Kom maar ventje, het is al goed”, kwam hij terug om naast mij te staan. 😱 Ik opende de koelkast, weer schrok hij, maar liep na een paar stappen richting hal weer terug, terwijl ik hem prees, en hij liep weer mee de kamer in. Wat een vooruitgang.

Ik ging voor bijna twee uur boven zitten quilten aan een klantenquilt, Jon lag weer in zijn hoekje en Sherlock ergens onder bed, hij vindt het nog steeds veel te eng om de naaikamer in te komen. Met stitcherieblokjes is het echt zoeken wat wel en wat niet te quilten, sommige blokjes zijn zo klein, daar hoef ik in principe niets te doen, gewoon het geborduurde voor zich laten spreken. Maar andere blokjes zijn te groot om ongequilt te laten, ze zullen gaan uithangen als theezakjes, dus wat doe je dan. Met superdunne off white (nr 1000 ) Serafil garen van Amann en een topstitch naaldje nr 80 (nr 70 had voor de dikte van dit garen ook gekund, maar niet door de dikte van de quilt). De gemaakte gaatjes van de naald trekken vanzelf weer dicht. Gebruik je garen dikte 50 of 40, dan valt het quiltgaren teveel op tov het borduurgaren. 
Bij dit blokje ging ik rond de letters

Of simpel precies langs de rechte borduurlijn, waarbij ik natuurlijk ook langs de letters aldaar zou kunnen stikken, maar als ik dat nu er nog bij doe dan word het weer zo plat.

En ook bij deze drie blokjes, wat wel en wat niet? Ik ben langs de golvende lijnen gegaan met het doorquilten, als ik het later bij nader inzien te weinig vind, kan ik het altijd nog verder doorquilten. Nogmaals: dit is niet mijn quilt, ik kreeg de vrije hand en quilt het zoals ik het zou doen als het de mijne was.

Toen Jon naar buiten gelaten werd stond Sherlock gelijk te miepen bij de schuifpui, en Jon miauwde aan de andere kant, alsof hij Sherlock ook buiten wilde hebben. Maar zover zijn we nog niet jongens, nog even geduld.

Vanmorgen had ik mijn mobieltje bij de hand toen Jon via het keukenraam binnenkomend gelijk ging eten en Sherlock erbij kwam
Klik hier voor het filmpje
Het stoïcijnse van Jon om bij harde geluiden gewoon door te eten helpt Sherlock, maar ik merk dat Sherlock vanmorgen mijn aanwezigheid alléén niet voldoende vind om vanonder de bank of het bed te komen, pas als hij Jon hoort of ziet word hij socialer. Terwijl hij een paar dagen geleden toch flink liep te miauwen toen ik even de deur uit was, aldus manlief. Awh.

Jon had zich opgetut, er stak een klein veertje uit het puntje van zijn staart

Toen de zon ver genoeg was gezakt om het werken in de tuin dragelijk te maken ging ik nog even naar buiten om de Canna’s in de volle grond te zetten, ze hadden overwinterd in de garage en stonden alweer een week of twee buiten. Eentje stond al bijna in bloei.

Sherlock hield ons goed in de gaten, en ik draag mijn favo zomerjurk, zelf gemaakt van hele soepele stof, een klokkend uitlopend prinsessen model. Als de wind er onder komt sta ik in mijn onderbroek, zo wijd. Of zo’n harde wind.

Twee canna’s, eentje vooraan en eentje achteraan in deze foto,

ik heb ze gescheurd en in een groot (goed nat) gat geplant zodat ze ruimte hebben, en goede voeding en goede grond gegeven, ze kunnen er tegen voor de zomer.

Wat was het lekker buiten, ik heb gelijk de buitenste takken van de budleija getopt zodat ze iets breder uitgroeien door gewoon de bovenste knop van blaadjes er uit te knijpen, je kan dit ook halverwege de tak doen als je de struik van onderen wat breder wilt hebben.
Voor

En na

De witte roos staat in bloei
Hij ruikt bij lange na niet zo intens als zijn rose versie die er al een week zo bij staat. De uitgebloeide bloemen vallen er vanzelf af, geen bottels dus die je steeds moet uitknippen om de struik in bloei te houden, ideaal

Gisteravond zaten ze samen vlak bij me, Sherlock was moe van het spelen met muisje en balletje

Ben je zo moe jochie? Awh wat een slaperige blik

Zo lief

de poef waar Sherlock op lag rolde ik heel voorzichtig dichter tegen de poef van Jon, zodat Sherlock misschien tegen hem aan kon liggen. Hij schrok van het bewegen van de poef en het geluid van de wieltjes, maar niet zodanig dat hij wegrende. Hij sprong er af om er onder te kijken, en sprong er daarna gelijk weer op.

Jon is net naar buiten en Sherlock blijft zowaar in de kamer 😻 Hij liep naar me toe toen ik de schuifpui dicht deed en liet zich aaien, en ik kon hem oppakken. Heel even tegen mij aan houdend in mijn handen tot ik merkte dat hij het niet leuk vond, en toen zette ik hem gelijk weer neer, want als ik hem tegen zijn zin blijf vasthouden gaat hij oppakken weer inprenten met “niet fijn”. Even later liet hij het weer voor een paar tellen toe. Op deze manier wil ik hem laten wennen aan opgepakt te worden.

Hij kwam daarna naast me zitten, en tijdens het aaien wilde hij stoeien met mijn hand, niet vals of zo, maar hij wilde wel happen en trappen, dus stopte ik gelijk met aaien en gaf hem even geen aandacht. Ook dit is iets wat hij niet mag aanleren of voortzetten, een hand is geen speeltje. Ik kreeg wel de kans om zijn buikje goed te zien, tussen zijn achterpoten is hij gewoon helemaal kaal maar er zitten geen wondjes, wat ik eerst dacht. Gelukkig maar. 

Voor vanmiddag heb ik nog wilde plannen, ik hoop de klantenquilt af te krijgen, de oprit onkruidvrij te maken, net als de bestrating van de poort tot aan het tuinhuisje, en de gras kanten weer strak trekken. Ik zei toch dat het wilde plannen zijn? 😂 fijne dag nog.

De borrelsteen bij onze vijver was al ruim een jaar borrelloos sinds de pomp na constante verstopping de geest had gegeven, het nieuwe pompje was al een maand in huis. Het kwam samen met twee slangen (de dikke is voor de regenton) in een grote doos, “Daar pas ik wel in”, denkt Jon

Uit het kleinere doosje kwam een piepklein pompje met een meterslange kabel

En Jon was tevreden

Maandag heb ik dus de vijver schoongemaakt, dinsdag was het water kraakhelder en kon ik de pomp aansluiten maar nog niet aanzetten. Ik had van Suzanne een hoge weckpot gekregen waar het pompje mooi in paste, hij stond stevig vast dankzij de zuignapjes. Ik zette de pot in een groot heel fijnmazig wasnetje, ritste het dicht waarbij de waterslang en stroomkabel er van boven uit staken en bond er een tie wrap om, om het nog beter dicht te maken. Op deze manier zou het pompje niet meer verstoppen, omdat het water in de weckpot schoon zou blijven, hoop ik. Eenmaal tot de nek toe gevuld met water kon het zo onder de borrelsteen in de grote bak gezet worden, maar niet nadat ik eerst het waterniveau in deze bak 15 cm liet zakken, ik wilde niet met mijn arm in het water hangen terwijl ik op de tast het gat onder in de borrelsteen zocht. Het uitgeschepte water ging later terug in de vijver toen het klaar was. Het waterniveau van de vijver was wel erg laag, en toen ik enkele leistenen optilde zag ik over de vijverrand grote plaggen van wortels de tuin in lopen, en de grond was hier ook lekker nat. Dus overal de vijverrand weer schoon gemaakt en de vijver gevuld met kraanwater, het water kon mooi rusten voor de volgende stap.

Nog even een film kijken, Jon negeert Sherlock, en Sherlock lijkt Jon in alles na te doen

Gisteren was het overdag te warm en bleven we binnen, beetje voor het raam hangen, vogeltjes kijken.
Ik heb weer gewerkt aan de klantenquilt, dit is dus de achterkant en de draadspanning is purrrfect. Regelmatig checken, want soms kan de spanning  veranderen doordat er opeens een pluisje tussen de spanningsplaatjes boven in komt, of in het spoelhuisje.
Mijn toezichthouder was in slaap gesukkeld, Sherlock heeft wel kort in het deurgat van de naaikamer gestaan, maar vond het toch te eng. Komt nog wel. De naaikamer houd ik dicht als ik er niet in moet zijn, ik moet er niet aan denken dat Sherlock gek is op speldjes.

beetje wassen

Ook sloot ik de pomp aan op het lichtnet om te kijken of hij het deed, en daarna kon ik het uitstekende deel van de slang afknippen en het gat rond de opening dichten met een stuk vijverfolie, bij gebrek aan beter. Jon checkte de boel gelijk uit, hij vond die lange slang wel geschikt, zo zou hij droog blijven

Maar helaas voor Jon was het daarna te nat op de borrelsteen en ging hij veilig op het droge kikkers tellen

Ik hoop dat de vogeltjes de borrelsteen gaan gebruiken als douche, en de egels kunnen nu nog beter bij het water komen vanwege de leisteen die tot aan de borrelsteen ligt. Sherlock hield ons (Jon) de hele tijd in de gaten vanachter de schuifpui, hij rende richting de keuken toen ik weer naar binnen ging, maar kwam toen gelijk weer naar het raam om te kijken waar Jon was gebleven. Weer een grote stap voor hem, want hij liep gewoon langs me heen naar de schuifpui terwijl ik tegen hem praatte. Hij ging helemaal los op het kleine grijze stoffen balletje waar de andere katten ook gek op zijn

en toen kwam hi weer dichterbij mijn stoel, gelokt door snoepjes, en liet zich aaien, en ditmaal heb ik het opgenomen met mijn mobieltje; ik zit wel erg veel naar de lens te kijken, ik checkte steeds of Sherlock in beeld was terwijl ik mijn mobieltje vasthield. Eigelijk zou ik het op een statief moeten zetten.

Sherlock rook dus heel erg vies uit zijn bekje, dit rook ik voor het eerst en ik ga het in de gaten houden, want wie weet wat er gaande is in zijn bekje na de tandextracties van een paar maanden geleden. Het kan natuurlijk ook komen van het eerder geconsumeerde snoepstaafje, dat meurt ook behoorlijk. Ik zie hem niet kwijlen of slikken, ook geen braakballen gezien of kokhalsneigingen na het eten, als leek zijnde denk ik niet dat er iets vast zit in zijn keel. Mocht ik het later nog niet vertrouwen dan vraag ik aan de dierenarts of ze een stevige kalmeringstablet voor hem hebben die ik hem kan geven (verstopt in een Easy Pill) zodat ik hem in de transportkooi kan krijgen. Ik zou het nu echt niet voor mekaar krijgen zonder hem angstig te maken.
Voor het slapen gaan lagen de jongens er vrij relaxt bij, Jon lijkt te accepteren dat Sherlock zijn schaduw is.

Ik heb ze nog niet samen zien spelen, maar vanmorgen leek Jon milder, hij mopperde niet toen ze eten kregen in de keuken, ook neusden ze mekaar even in het voorbij gaan. Sherlock schoot wel weer weg toen ik naar de schuifpui liep om Jon er uit te laten, hij ligt nu boven ergens te slapen, ik gok onder ons bed.