Vaderdag was -na een nacht van woelen en wakker worden van de hevige regenbuien- genieten van de aanloop. Het zonnetje brak tegen de middag door en het was in een mum van tijd weer drukkend warm buiten op het terras, we bleven dus binnen met ramen en schuifpui tegenover elkaar open op een dikke kier en met de ventilator aan. We zaten met hansklokkapsels aan de tafels te lunchen.
Lekker natafelen, bakje koffie, puntje vlaai, en toen werden we wat stiller, we kregen massaal bezoek van de man met de hamer.

Toen iedereen huiswaarts ging en DH Evelien naar het station bracht, dutte ik een beetje in, Jon lag naast me op de bank te pitten en Sherlock? Die lag onder ons bed, hij had Evelien ‘s morgens naar beneden horen komen en schoot toen onze slaapkamer in. Hij kwam weer pas tevoorschijn toen het eind van de middag stil was in huis.

Een uur na vertrek belde Evelien ons aangedaan op, een zakkenroller had in Rotterdam haar portemonnee uit haar tas gejat, ze was hier achter gekomen toen ze van perron moest wisselen. Ze rende weer terug naar het eerdere perron en zag een oude vrouw bukken om haar portemonnee van de grond op te rapen. Leeg uiteraard. Gelukkig bewaarde ze haar pasjes elders, maar het geld (iets meer dan €100,-) was ze kwijt. De politie ging de bewakingsbeelden bekijken, hopelijk was de dader herkenbaar in beeld. Ik heb zo met haar te doen, ze was de hele middag al bleek van vermoeidheid, en dan krijg je dit voor je kiezen. Het geld was zo overgemaakt, maar de schrik kan je helaas niet even verhelpen.

Sherlock was heel dapper gisteravond, hij was op weg naar de schuifpui op zoek naar Jon toen hij DH op de bank zag zitten; hij bleef staan en keek aandachtig naar de Happy Socks aan de voeten van DH. Mijn lief zei wat tegen hem, en hij deed een paar stapjes richting de bank, je zag hem moed verzamelen om op de bank te springen, maar hij schrok van iets en liep toen weer naar de schuifpui.

Oh dat gaat goed komen, het zal me niks verbazen dat na nog een paar avonden van bank hangen Sherlock op schoot zit bij mijn ventje.

We hoorden even later herrie uit de keuken komen, bleken de twee boefjes achter elkaar aan in en uit de kartonnen doos te springen, en even later renden ze elkaar uitdagend achterna door de kamer. Oh ze spelen samen 🎉🎉😻

Weer wat later kwam Jon van buiten uit aanlopen (DH en ik wisselden de portiers functie af) en plofte naast Sherlock neer op de koele tegelvloer, in afwachting op het eten serveren in de garage.

Ze renden weer voor me uit de keuken in en even later zaten ze gebroederlijk naast elkaar te eten in de garage. “Welterusten jongens, en lief zijn hè.”

Plannen voor vandaag: aan de Great Barrier Reef werken, de was doen, terras ontdoen van onkruid als het stopt met regenen, kleren voor de uitvaart van mijn schoonzus klaarleggen zodat ik die stress niet heb de rest van de week, en bedenken wat we vandaag gaan eten.

We beginnen met een hele grote up, vandaag is onze jongste 25 jaar geworden, hier in de armen van mijn vader een paar uur na haar geboorte

We gingen vanavond bij haar op bezoek beladen met cadeautjes, suf genoeg heb ik niet één foto gemaakt, nou ja, niet suf maar gewoon teveel afleiding om er aan te denken.

Voor de middag kregen we het nare bericht dat de zus van mijn lief was overleden, ze lag net twee dagen in het hospice en we hadden woensdag afscheid genomen. Heel verdrietig allemaal, ze is slechts 72 geworden.

Vanmiddag had ik een afspraak bij de dierenkliniek met Sherlock, zie hem hier op tafel zitten, ze hadden net tikkertje gedaan en op het laatst wilde Jon niet meer maar Sherlock wel. Dat werd brommen en hij kreeg zelfs een tikje van Jon die daarna met zijn rug naar hem toe ging zitten, Sherlock overweegt paardje rijden maar laat dit gelukkig uit zijn hoofd, en toen nam ik deze foto.

Sherlock in de dwangkooi krijgen ging verrassend makkelijk; eenmaal in de keuken gelokt door Jon’s gemiauw en het geluid van kattensnoepjes liet hij zich zo oppakken en hup rustig in de kooi zetten en hem tegenhoudend hup deksel dicht. Nog voordat ik het blauwe doek (restje verduisteringsgordijn) over de kooi had gelegd was hij paniekerig op zoek naar de uitgang, maar eenmaal afgedekt was hij gelijk gekalmeerd.

En toen moest ik onze eigen kooi even pakken om in de auto te zetten, voor de terugweg. En hup stootte ik met deze kooi die hoog op een kast stond een fles zonnebloemolie om en hup schoot het dopje er af en liep het net zo huppend over mijn arm, been en in de auto ontdekte ik dat het ook op mijn  jurk zat. Verdorie, en geen tijd om te douchen he, dus hup met een doekje mezelf een beetje ontvetten gauw naar de dierenarts, waar iedereen die na mij kwam vast zin in bitterballen kreeg, want de olie in de fles was al twee keer gebruikt voor snacks.

Sherlock gaf geen kik tijdens de rit, en ook niet toen het doek opzij ging en hij tegen de wand getrokken werd en een injectie kreeg waardoor hij in een lichte slaap kwam. Hij was de rust zelve.

Onderzoek wees uit dat hij een flinke tandvleesontsteking had precies langs zijn nog aanwezige tanden en kiezen, ze had gelezen dat hij dit in maart ook had en hieraan was geopereerd, dat de loszittende tanden en kiezen dmv hevelen waren verwijderd was een slecht teken, zei ze. En dat de ontsteking alleen rond/onder de tanden en kiezen zat was een typisch beeld, je kreeg dit wel even weg met antibiotica maar dan kwam het na een korte tijd weer terug en moest hij weer een kuurtje slikken. Chronisch aan de antibiotica was geen optie.

Ze kwam dit soort van kwalen helaas te vaak (wekelijks) tegen, vooral bij katten die niesziekte hadden doorgemaakt. De enige behandeling die echt effectief was, was alle tanden en kiezen verwijderen 😱 en na een week van pijnstilling, zacht voer en een antibioticakuur zou hij zich al een stuk beter voelen. De genezing van de mondholte na zo’n operatie zou weken tot zelfs maanden kunnen duren, ocharme. Ze zei dat er ook veel mensen kiezen voor euthanasie om het beestje voor verder lijden te behoeden, en ook kiest men hiervoor vanwege het kostenplaatje. Ze zei dat ik er maar even goed over na moest denken, verdrietig reed ik met een suffige Sherlock naar huis.

Ik voel me zachtjes uitgedrukt genaaid door de opvang, ik dacht een licht verwilderde doch verder gezonde kat te hebben gekocht. De medische gegevens van de ingreep in maart kreeg ik pas toen ik er om vroeg nadat ik zag dat hij een geschoren plekje op zijn pootje had en ik nergens la uitslagen hiervan zag.
PS. De dierenopvang in Krimpen had deze info niet, ze hebben het bij het asiel opgevraagd waar Sherlock binnen was gekomen.

Ik heb ze een e-mail gestuurd met een update zoals ik elke week doe (dat wilden ze graag) en ergens hoop ik dat ze aanbieden om (mee) te betalen, €850,- puur voor de operatie, en dan komen er nog kosten bij voor de medicijnen, bloedonderzoek, foto’s en nacontrole.