Na een tijd van contact via weblog en e-mail kwamen wij, 2 bloggers over avonturen- elkaar IRL tegen, en ze viel niet tegen ☺ Ik dacht: "wat hoor ik toch steeds?", maar dat was die klik. Daar staan we dan, 2 ex-Terneuzenaars (opgegroeid in dezelfde buurt).Today we finaly met, two bloggers writing about adventures, it felt so familiar, we grew up in the same block but never met before. 

Her hubby took the photo’s, and here we are, standing in the back yard waiting for the photographer to put down the camera so we could talk again. I took her to the quiltingbee tonight, it was fun, a shame I forgot my camera. I worked on the Girls Day Out block, almost done, just have to make this one twice. It took me almost a year, if I remember it well. Op deze fotoshoot -door Miranda’s sportief uitziende spierbonk van een DH genomen- staan we in hun achtertuin, onder de Kastanjeboom, een hele grote boom, zelden zo’n grote boom in iemands achtertuin zien staan. En vanavond zijn we naar de bee in Heerle geweest, bij Janny, en ook daar werd er lekker gelachen, gekletst, elkaars werk bewonderd (Miranda had haar Pond House applicaties bij, beeldig!), tussenvulling gescoord en een beetje gewerkt. Ik ben gewoon aan mijn Girls Day Out stitcherie verder gegaan, nog 2 van deze stroken moet ik maken, deze dus meegeteld. ‘k Ben er al bijna een jaar aan bezig, denk ik, jeetje. En dan slaat dat jeetje op bijna een jaar, en niet op het denken he. Dat denken, daar ben ik nu wel aan gewend, maar dat ik een jaar aan een project bezig ben went niet.

Voor wie een lekker kaaskoekje wil maken, kijk maar eens hier ha, low carb, maar high on fat! Maar eentje kan toch geen kwaad? Ik vrees dat ik het niet bij eentje kan houden, dus daar ga ik maar niet aan beginnen.

"Please mag ik hier blijven slapen?", lijkt Zopje te zeggen, toen ik hem vanmorgen even de kamer van Evelien liet zien. Hij was onrustig, liep langs alle kamers en vond het uiteindelijk op de kamer van Tim toch wel het fijnst om te liggen, de geur van zweetvoeten en nachtelijke windjes had een kalmerende invloed op hem, hij lag er de rest van de dag knock-out te wezen.Please can I sleep over here? is what Zopje seems to be thinking, he was restless and I think he was looking for Evelien. He ended up in Tim’s bedroom, where the smell of stincky feet and big whoppers in the night calmed him down. Men are all the same.

Vanavond ben ik het een na laatste Girls Day Out blokje begonnen,one more to go after this friendship-block of the Girls Day Out.The stars are from an other quiltproject. zo tijdens de nieuwsuitzendingen van RTL4 en aaneensluitend Ned1, waar je ook niet vrolijker van wordt. Heel triest met die aardbeving in Haïti, arme mensen, letterlijk en figuurlijk. Waar had ik me toch druk over gemaakt vanmorgen, om een vuilnisroute die gewijzigd is en waar wij niets van wisten omdat we het foldertje niet hadden gezien. Rende ik vorige week woensdagmorgen kwart voor 8 nog in nachthemd met blote benen in de crocks met de groene afvalcontainer achter me aan trekkend over een ijsbaan wat straat genoemd wordt richting vuilniswagen, vanmorgen hoorde ik vanuit het warme bed de vuilniswagen voorbij zoeven zonder te stoppen. Ik zag de oranje knipperlichten en wist toen al hoe laat het was. Te laat om er achterna te rennen met de restafvalcontainer, waarin afval van de kerst nog in zat. Gelaten hoorde de dame van de reinigingsdienst mijn boze reactie, toen ze zei dat ze echt geen vuilniswagen terug mocht sturen, "daar kunnen en mogen we niet aan beginnen mevrouw", zei ze en ik hoorde ze aan haar nagels kluiven, terwijl ze met haar andere hand een ‘schiet mij maar door het hoofd’ beweging maakte naar haar collega. Klager nummer zoveel gezien de lange tijd dat ik met de telefoon in de wacht stond, wat een rotbaantje.

Daar de container bomvol zat, besloot ik maar de inhoud in zakken te doen en zelf weg te brengen naar de vuilstort; vies werkje, en kkkkoud.

Gisteren reed ik -zoals afgesproken- om precies half 11 de straat in waar mijn ouders wonen, mijn moeder stond al op de uitkijk voor het raam; lange latten, dikke rol tussenvulling en een tas vol spullen werden naar binnen gesjouwd eer we lekker aan de koffie konden gaan. Hehe, even bij kletsen, kwijlen over de Singertjes die in de nieuwste Quilter's Home staan; ik had de mijne ook meegenomen om te laten bewonderen, mijn vader had gelukkig nog kortere schroefjes om het handvat vast te zetten op het koffertje. De schroefjes die er in zaten staken door de plaat heen en je zou je er lelijk aan kunnen bezeren als je de naaimachine er uit wilde halen. Yesterday I went to my parents to help my mum sandwich her Girls Day Out quilt. She didn't make it as big as the original, left out a border of small blocks in between all the stitcheries, and I like it this way. The stitcheries stand out even more. It was quite a lot of work to sandwich this beauty, the lines of the dark outerborder had to be realy straight and with 90º corners, if it was crook it would show immediately. Click here and you can see a very big photo of this quilt, made a few weeks ago, not yet quite finished. She added bears -in the sop- an a vase of flowers -on the café table- to it. We used the tacker to to hold the layers together, and she wants to quilt it by hand. She'll start with the stitcherie-blocks first. These blocks are so perfectly beautifully made, it was a real pleasure to sandwich it, and I wouldn't mind quilting it too ☺ I'll just have to finish my own I'm afraid; I'm working on the last few 'word'blocks, a bit of a bore after doing all the nice shops and other thing-blocks first. Next time I'll do all the boring blocks first, that much I've learned from this.

Ik was gekomen om de Girls Day Out quilt van mijn moeder te helpen sandwichen, zodat ze er aan kon gaan quilten. Hij is zo mooi, de blokjes zijn zo kunstig geborduurd, ik vond het een genot om mee te helpen met het opspannen. Klik hier en je krijgt dan een hle grote foto te zien van de top toen hij nog niet klaar was, een paar weken geleden genomen. Mijn moeder heeft daarna nog wat toegevoegd, zoals de beertjes in de winkel en een vaas met bloemen op tafel bij het café.

  Voor de lunch hadden we de stellage opgezet en de onderlaag al vastgezet op de stokken, en de top al uitgelijnd op de tussenvulling, zodat de randen en hoeken netjes haaks en recht liepen. Wat een klus is dat toch altijd weer als je een quilt hebt waar een donkere border in zit, het lijkt alsof het dan nog lastiger is, gewoon omdat deze donkere border wel een blikvanger is wanneer je de quilt van een afstandje ziet hangen. Lopen de hoeken niet haaks of de randen wiebelig, dan valt dit gelijk op.

It was quite a tight fit in the room, we had to pull our tummies and bumms in when moving around the frame, and even then I almost threw a vase with sunflowers on the floor with my behind. We hadden weinig bewegingsvrijheid rond de stellage, vooral bij de vensterbank was het krapjes; uitstekende billen plaagden de planten die daar stonden, ik gaf een vaas met zonnebloemen een duw met mijn billen en kon het nog net op tijd tegenhouden, anders had ik kunnen dweilen. Gelukkig had mijn moeder de quilt wat kleiner gemaakt dan het originele, ze had overal een rand blokjes weggelaten, ik moet toegeven dat ik hem zo veel mooier vind, de stitcheries komen beter tot hun recht.

op weg naar huis ben ik nog even langs ons oude -en nog steeds niet verkochte huis- gereden en heb een half emmertje druiven geplukt; zo zalig zoet! De vogels hadden er zo te zien ook al flink van gegeten, maar gelukkig hingen vele trossen buiten zicht/bereik. On my way home I picked half a bucket of lovely sweet grapes, growing in the garden of our old house, still not sold yet (for sale for 2½ years already), but the good side is we can still enjoy the fruits growing there, like pears, grapes, raspberries and plums.

Allemaal bedankt voor de felicitaties, zoveel reacties had ik echt niet verwacht!                                   Ik heb alle namen in een antiek blikje gestopt, nadat ik er eerst alle kantjes uit had gehaald, en na woest schudden viel er deze naam uit. Else, proficiat en als je even je adres naar me toe mailt dan komt het vandaag misschien nog naar je toe.

We hebben gisteren gegeten in een restaurant (de Goderie) waar we ook ons huwelijksfeest hadden, 19 jaar geleden- maar uitgerekend nu waren ze dat deel van het restaurant aan het opknappen; dat was de receptioniste ‘vergeten’ te zeggen, toen ik eerder die dag plaatsen reserveerde over de telefoon. We konden gelukkig (dachten we toen nog) eten in de brasserie van dezelfde zaak. We zagen op tafel het kaartje ‘verse mosselen’ staan, en ik denk dat er 3 van de 4 man deze wel had gekozen, maar toen de serveerster de menukaarten kwam brengen, vertelde ze dat de mosselen helaas op waren. Haal dan het kaartje van tafel, zou ik zeggen, maar ik hield m’n mond. Net als dat ik er niks van zei dat er hondenharen op tafel lagen, die misschien via het open raam binnen waren gewaaid. Maar toen we later een hond achter in de zaak hoorde blaffen wisten we wel beter.

Toen we ons ei hadden gelegd over wat we gingen nemen (en zoveel stond er niet op de kaart), en het mokkeltje alles noteerde, hadden we er veel zin in. Zo lang geleden dat we een garnalencocktail hadden genomen, die saus erbij is jammie. Maar even later kwam het mokkeltje met de excuses dat de garnalen op waren! Of we even iets anders wilden kiezen. Neem dan gelijk de menukaarten mee, zou ik zeggen, maar ik zei dat niet. Ik wist dat er Carpaccio op de kaart stond, en koos dat, en met mij ook de rest van het gezin. We waren echt van plan dat als er nog iets in deze strekking zou gebeuren, we de rekening voor het drinken zouden vragen en de straat zouden oversteken, naar een ander restaurant. Wij zijn heus geen lastige hoog-in-de-bol eters, maar we kozen speciaal voor sjiek, en dan verwacht je ook sjiek. Nu hadden we het idee dat we in een gewone sjofele lunchroom aan het eten waren. Het eten was niet slecht, maar de bediening was gewoon chaotisch, het geblaf van de hond zwaar irritant. Het toetje maakte veel goed, maar een fooi konden ze wel op hun buik schrijven, en dat was dus ook aan het gezicht van het mokkeltje te zien. Nee, dat restaurant laten we voortaan maar voor wat het is, zonde van je geld.

Update van the Girls Day Out quilt, ik weet niet of ik het helemaal identiek als het origineel ga doen, ik vind daar teveel kleine blokjes die de aandacht van de grote blokken weghalen zonder iets toe te voegen. Of ik ben gewoon te lui om alles te maken, kan ook.

  I’m not so sure I want to make it exactly like the original quilt where to many things are distracting the eye from the cute blocks.