Categoriearchief: Perikelen

Afwezig

Helemaal uit mijn doen, zo weinig als ik nu blog, nog minder en ik val stil, en dat kan niet! Er zijn een paar dingen gaande die mijn aandacht vragen, eentje weten jullie, de Mysterie BOM van Leur, ik loop al flink voor, dus kan ik het rustig aan doen (maar wat is hij mooi!).
Net als deze quilt,

mijn broer Whatsappte dat ze met het kouder worden van de nachten

deze beauty weer op bed hebben gelegd, met wollen tussenvulling lekker zacht, licht en toch warm. Niks is lekkerder dan onder een warme quilt te kunnen kruipen, toch? Oh, mijn lief weet iets wat fijner is, hij wilt het zo wel even voordoen.

Verder ben ik druk bezig met het opknappen van ons oude huis, de tuin heeft een beurt gehad, en een boom die dreigde om te vallen is er uit, en nu ben ik binnen bezig met alles te witten. Nou ja, alles…., dat is wel het plan, ik ben bij de middelste verdieping begonnen, met 4 kamers die nodig gedaan moesten worden. Vanmiddag maakte ik kamer nummer 3 af, en morgen nummer 4? De 3 kamers op de bovenste verdieping waren al gewit 2 jaar geleden meen ik, dus daar hoeft alleen de overloop gedaan te worden, en dan het traphuis, daar zie ik tegenop, want dat is zo hoog…….misschien dat ik daar een ventje voor laat komen. Ik heb haast geen armen en nek meer over, de plafonds vind ik toch wel het ergs om te doen, en ik verheug me dan ook al op het behangen.

Uitverkoopbehang, waar nog maar 4 of 5 rollen per verfbad van zijn, gaan voor 50% de winkel uit, ontdekte ik onlangs in een bouwmarkt tijdens een speurtocht naar iets neutraals, en er waren zo meerdere bij elkaar getapete rollen, van dezelfde kleur en verfbad, en nog meer identieke rollen, maar van een andere kleurbad. Ik had zo een paar van die bundels met rollen gescoord, en of ik wel op de kleurbadjes had gelet, vroeg het meisje bij de kassa, “want u heeft allemaal verschillende”. De deftige meneer en mevrouw achter me begonnen al heel demonstratief te zuchten, van de ene op de andere been te huppen, op hun horloge te kijken en mij vuil aan te kijken, want ze zagen de bui al helemaal hangen, dat ik alles wilde omruilen, en zij nog langer moesten wachten.

Toen ik zei dat ik de afwijkende rollen wel op onopvallende plaatsen zou plakken, keek ze verrast op, zo nuchter maakte ze ze vast niet vaak mee, en achter me werd het karretje tegen mijn kuiten aan gedrukt, zo van “en nou doorlopen jij”, en ik duwde per ongeluk express het karretje net zo hard terug, met het zoeken van mijn pinpasje in mijn tas. Ik had opeens toch geen haast meer, gek is dat. Het duurde ook heel lang eer ik er achter kwam dat ik mijn air-miles pasje niet bij me had, joh wat vervelend nou. Ik heb na het pinnen ook nog iets gevraagd aan de cassiere, over het uitrijden met de code, hoe moest dat bij die slagbomen ook alweer? Goh wat was ik de boel lekker aan het ophouden. De gezichten van het echtpaar achter mij waren kostelijk, wat zien mensen er toch lelijk uit als ze boos en ontevreden kijken, erg stoelgangbevorderend.

Over genot gesproken, mijn oudste 2 hadden afgelopen weekend de wekelijkse boodschappen gedaan voor ons, met mijn pinpas, maar verder toch wel heel lief, en ze hadden ook aan mij gedacht met iets lekkers, ontdekte ik gisteravond

wetend dat ik gek ben op Toblerone, oeh, ik kan met gemak en zonder misselijk te worden zo’n reuzereep op, erg he. Gelukkig was dit genot maar in een klein potje gestopt, dus beperkte schade.

Sinterklaas vierden we afgelopen zaterdag al, met de nodige snoeperijen,

over slecht gesproken, de weegschaal durf ik voorlopig niet aan te kijken, laat staan er op gaan staan. We hadden via lootjes.nl lootjes getrokken, en tegen de tijd dat het zover was met uitpakken, wist ik al wie wie had getrokken. We waren allemaal heel tevreden met onze cadeautjes, kijk eens wat een mooie aanvulling op mijn Jim Shore verzameling

ik kreeg van zoon, die nu ook in z’n eentje de weg naar Quiltshop Leur weet te vinden. Ik zal eens op zoek gaan voor een vitrinekast, zodat ik ze mooi kan showen, want op het plankje in mijn naaikamer begint het erg druk te worden.

En nu weten jullie waar ik me mee bezig heb gehouden, afgelopen dagen: naaien, feesten, mensen irriteren, veel gesnoept en veel gewit. Dochter whatsappte kreunend dat het ook al wit is in A’dam (kan ik niks aan doen), waar ze met de fiets door moet de komende dagen (werkt tijdelijk in de thuiszorg), nee, dan is wit niet mooi maar link. Voorzichtig aandoen allemaal!

Tenenkrommend

Het respect dat onze jongste dochter had voor oudere mensen, was vanmiddag letterlijk en figuurlijk in één klap verdwenen; ik merkte dat er iets loos was aan het dichtslaan van de voordeur, het op de grond gooien van haar tas, en de bedrukte “hoi” naar mij toe, toen ik ze begroette, vanachter mijn naaimachine gezeten.

Met een beteuterd gezichtje staat ze even later in het deurgat van mijn quiltkamer, en vertelt over het van school naar huis fietsen, dat een oude man bij de stoep opeens overstak (door het rode licht!) en midden op het fietspad stilstond, waardoor zij tegen hem op dreigde te fietsen. Ze stond op tijd stil, om vervolgens uitgekafferd te worden door die ‘oude kerel’, wat hij zei kon ze niet vertellen, ze had haar oortjes in van haar ipod, en ze kreeg ook nog een harde stomp van hem tegen haar bovenarm.

Ze bibberde van verontwaardiging en schrik; ze liet haar arm zien, een grote rode plek die pijnlijk aanvoelde, en de tranen biggelden over haar wangen. “Ze zeggen altijd dat het de jeugd is die agressief is, maar nooit oude mensen! Had ik maar terug gemept! Maar nee, als ik dat had gedaan, dan hadden ze gezegd “zie je wel, de jeugd van tegenwoordig!”, ze moesten eens weten!”, en haar stem sloeg over van boosheid.

Ik was blij dat ze ipv terug te meppen gewoon snel naar huis was gefietst, want je weet maar nooit met oude mannen, en dat vertelde ik haar ook, met mijn armen troostend om haar heen geslagen. Er lopen zoveel gekke en verwarde mensen over straat, je mag gewoon al blij zijn dat het bij een mep tegen de arm blijft, als iemand zich aan je stoort.

“Dat ik ongeschonden thuis kom, mag ook een wonder heten, wat ik allemaal zeg en doe in winkels…..”, en ze moest lachen, “Jij praat zelfs tegen lantaarnpalen”, hikte ze, en ik grinnikte mee. Ik heb een keer mijn excuses aan een lantaarnpaal geboden, toen ik er tegen aan liep, denkend dat het een persoon was, en ja, daar was dochterlief dus getuige van, uiteraard.

Mevrouwtje

Gistermiddag was ik bij het postkantoortje bij de boekwinkel met een stapeltje enveloppen met kaartjes er in, en een dikkere grote enveloppe met stof er in, en ik legde de dikke enveloppe op de toonbank. “Kunt u deze enveloppe voor me frankeren, alstublieft”, vroeg ik netjes aan de meneer die daar werkte en zich duidelijk heel belangrijk voelde; hij keek met een “hohoho” blik van de enveloppe naar mij: “Nou, mevrouwtje, dat gaat als pakketje gefrankeerd moeten worden, want dat past niet door de gleuf!”, en hij hield de enveloppe voor een plastik frame dat de afmeting van een door de post goedgekeurde gleuf voorstelt. “Ziet u wel mevrouwtje, dat gaat zo niet, en bij de post zijn ze hier heel erg streng op.”
Photobucket
Nog 1x “Mevrouwtje” zeggen, en ik trek hem over de toonbank, eens laten zien hoeveel spierballen ik wel niet heb. Maar nee, ik ben goed opgevoed, laat liever mijn verbale spierballen zien, of mijn vindingrijkheid, net wat het eerste boven komt drijven.

“Mag ik de enveloppe even terug?”, vroeg ik op dwingende toon, en aan de reactiesnelheid van de man te zien had hij thuis niet de broek aan. Ik trok de plakbandhouder naar me toe, en plakte toen hup-hup-hup de randen van de enveloppe een eind over de enveloppe heen vast, waardoor hij centimeters smaller werd, en overhandigde hem de enveloppe weer. De man keek me met afgrijzen aan, en toen hij begon tegen te sputteren met “Maar wat doet u….”, was ik al klaar. “Zo, probeert u het nu nog maar een keer”, en hij moest toegeven dat de enveloppe er nu wel door ging, “Het gaat maar net.”, zei hij, het laatste woord willen hebben. “Net is ook een meske”, was mijn repliek, een typisch Brabantse uitdrukking die nergens op slaat, maar ja, om dat te snappen moet je denk ik een echte Brabander zijn. Hij frankeerde hem en ik betaalde hem, en weg was ik.

Zopje snapt er niks van, ligt er elke avond een quilt op de grond, hij durft (of wilt) er niet op te slapen, elke morgen springt hij van mijn bureaustoel af die bij de naaimachine staat. De sterren zijn ook allemaal klaar, en nu eens kijken hoe ik de andere blokken ga doen, een hele uitdaging, maar Zopje wilt me hier wel bij helpen, hij zit er al klaar voor, nu ik nog.

Waar is de muis?

Met het kattenvoer buiten bereik van de muizen, en een valletje met kattenvoer, hoopte ik het muisje te kunnen vangen, buiten te kunnen zetten, en alles te kunnen vergeten, maar helaas. Het valletje was leeg, de deur van het valletje was niet dicht geklapt, of we hebben te maken met een heel geslepen muisje die voor hetere vuren heeft gestaan en lacht om onze valletjes.
Photobucket
In de hoop de muis te kunnen lokaliseren en wegjagen, gooiden mijn lief en ik gisteren de hele garage minus de inhoud van de kasten (die wel geïnspecteerd werden, maar bij afwezigheid van muizenkeutels met rust zijn gelaten) naar buiten, en de bezem door de tent, maar wat we ook zagen, geen muis.
Photobucket
Ik rammelde nog met een dunne stok overal onder, tussen en achter, maar niks hoor, dus ik denk dat we te maken hebben met een -tijdens de zomermaanden- buiten de deur slapende muis (of muizen), die gewoon via de kier onder de garageklep binnen komt om te eten. Kier afdichten is geen optie, lijkt mij, want moet je dan een drempel opwerpen of zo?
Dus ga ik naar de drogist om pepermuntolie, en dan wordt dit kwistig gesprenkeld langs alle kieren. Gaat het volgend probleem een mierenplaag worden, dan hebben we daar wel goeh poeier voor.
De garage is nu een stuk leger, want we konden een autolading aan zooi naar de vuilstort (en kringloper) brengen.

Vandaag zijn we op verjaardagsvisite geweest bij mijn ouders, lekker geluncht, gekletst, gesnoept (de DDC gaat niet goed aflopen deze week), en ik kreeg als klapper op de vuurpijl dozen gevuld met spul voor een poppenhuis mee;

deze had mijn moeder eind jaren 90 als pakket verzameld, van uitgeverij Del Prado; ze heeft er ook heel veel poppenonderdelen voor heeft gemaakt van porselein, die zitten in deze mooie doos, die ook gevuld was met kantjes, bandjes, haren, en een grote porseleinen pop.

Ik heb ze even netjes uitgestald, zo leuk!

wat een armen en benen,

en lijfjes om nog te naaien

Voor de donkere wintermaanden, als ik niks te doen heb…..

Mijn vader was al begonnen met meubeltjes maken,

en mijn moeder maakte en beschilderde een serviesje, maar er kwamen toen andere dingen tussen, en het werd weer opgeborgen. Vreselijk jammer toch, en zonde om dit aan vreemden te verkopen, dus wil ik -nu dezelfde leeftijd hebbende als mijn moeder toen- het stokje over nemen. Na even zoeken op internet blijkt het nog steeds erg hot te zijn, op marktplaats zie ik dat je er goed je geld mee kunt verdienen, is het een typische ‘lege nest syndroom’ hobby? De één neemt een hond, de ander een poppenhuis?

Ik ga er een mooi plaatsje voor maken naast de keukendeur, waar de redwork even mocht hangen, eerst een passend tafeltje voor vinden. Uh, zal ik niet eerst eventjes het huis maken, oboy, ‘eventjes’, ik denk het niet, maar misschien vind mijn lief het wel een leuke bezigheid, knutselen in het klein. Hmm, ik heb zo’n donkerbruin vermoeden van niet.

En over de hal gesproken, ik heb weer een beetje gewisseld met de quilts,

de Lens quilt hang weer even thuis, hangt normaal bij mijn lief op zijn kantoor, maar na een jaar hangen moet hij even opgefrist worden, en ik wil hem meenemen naar het quiltweekend om te showen, want dat heb ik geloof ik nog niet gedaan. Ik heb het patroon bij Lerusisik gehaald toentertijd. Als je op die website op de blauwe link klikt (cxembi) die onderaan achter PS staat, dan kom je er, met patronen die af te drukken zijn, heel handig!

Wat krijgen we nu?

Tijdens het uithalen van de quilt op woensdagmorgen

hoorde ik een gek piepje van de wasmachine, eentje die hij -gelukkig- niet vaak maakt, en toen ik een kijkje nam in de bijkeuken kreeg ik deze vraag naar mijn hoofd geslingerd:

Ja, hallo, hoe moet ik dat nou weten? Omdat ik toch wel iets moest doen, maakte ik het filter los van de pomp, tenminste, dat wilde ik doen, na het aftappen van het hete water (kookwas)

maar de knop liet zich niet een volle kwartslag draaien, en dus moest ik er hulp bij inschakelen, die me terug zou bellen om een afspraak te maken, wat hij pas een dag later deed, om te vertellen dat hij de volgende morgen (dus vrijdag) pas kon komen; hij vertelde het op een toon alsof ik van geluk mocht spreken, dat hij zo snel kon komen. De wasmachine is geen Miele, dus ben ik benieuwd wat voor ’n ventje er gaat komen.

Niet dat ik tijd heb om erbij te staan en toe te kijken, want ik ben dan heerlijk bezig met het doorquilten!

Na het verwijderen van alle tussenvullingpluizen, wat me een halve plakrol aan plakpapier koste, heb ik de quilt gestreken, op latten gewikkeld en na ene uur quilten was ik al halverwege, met een mooie King Tut garen van lime groen/oranje/geel.

Het begint er weer op te lijken! Ik heb een hele mooie achterkantstof gevonden, achteraf bedacht ik me dat ik deze maanden geleden al had klaargelegd voor de Girls Day Out, maar daar heb ik dus een andere voor gekocht bij Aztec Rose, dus geen man over boord.