Waar een klein mandje toch groots in kan zijn…Zopje gleed steeds van mijn schoot af, toen hij er op zat en ik het vertikte om te stoppen met achter de computer werken; ik wilde nog ‘even’ alle links op deze nieuwe blog zetten, en zijn aanwezigheid, of beter gezegd de aanwezigheid van een steeds omhoog schietend achterwerk, werkte niet echt prettig. Hij sprong van schoot, keek even of het op de andere kamer -waar het altijd zo lekker naar sokken, slaaplucht en verse popcorn rook- wel goed toeven was, maar ook daar was de schoot niet beschikbaar, en zo kwam hij weer terug bij mij. Waar hij gisteravond in de platte bak op de quilt had gelegen, stond nu een mandje, dat had hij eerder al gezien, met een lapje op de bodem, en dat lapje kón niet anders dan lekker liggen, wist hij zich te herinneren van de andere lapjes. Of hij er in paste, daar twijfelde hij niet over, er werden 2 rondjes gedraaid, en zwaar spinnend liet hij zich toen zakken, joh dat lag lekker klem!

“Kijk, ik kan mijn pootjes zelfs nog een beetje strekken”, verzucht hij, en dan valt hij in een diepe slaap.

Afgelopen week moesten er spullen opgehaald worden die niet in mijn auto pasten, en dus zou ik een aanhanger huren bij de benzinestation. Alles netjes ingevuld, betaald, aanhanger achter de auto haken, vliegwiel weer omhoog draaien, en de stekker in de auto stoppen, voor de verlichting van de aanhanger, alleen lukte dat laatste niet. De stekkerdoosopening stond scheef richting trekhaak, en blokkeerde dus de ingang. Zwaar balend zette ik met hulp van zoon die voor het sjouwwerk mee was gekomen de aanhanger weer terug op zijn plek, en liep met zwarte handen terug naar de dame achter de balie, en legde uit waarom ik al zo snel weer terug was. Gelukkig deed ze niet moeilijk, en kreeg ik al het geld weer terug.

“Dan maar een busje huren”, zei ik tegen zoon, en we reden naar de enige verhuurzaak die ik kende, aan de andere kant van de stad, bij een industrieterrein. Zoon parkeerde de auto op een groot parkeerterrein vol met wagens en busjes en aanhangers, en we liepen de enorme lange zaak binnen die naar benzine rook, en langs het lange looppad langs stoere kachels, trilmachines, compressoren en weet ik wat voor machines, naar de toonbank, waar de ‘baas’ achter de toonbank stond, met aan de zijkant een ruige man die een peuk uitdrukte met alweer een verse sigaret tussen zijn lippen.

Gelukkig kon ik zonder reservering een busje huren, vulde papieren in, betaalde een behoorlijke som aan borg, kreeg sleutels en instructies over waar het hendeltje zat van de tankdop voor als we gingen  “aftanken”, en liepen we naar een stoere rode bus die ons was aangewezen. Ik kreeg de sleutel wel in het slot, maar kreeg hiermee de deur niet open, nog een keer proberen, nee, nog steeds niet, terwijl zoon de deur aan de andere kant gewoon opent en instapt.

Ze zaten gewoon niet op slot, dat zal het zijn geweest, dacht ik nog, en stapte na enige klimwerk in. Ik zag dat de boel op de handrem en uit de versnelling stond, stak het sleuteltje in het contactslot, en kreeg deze ook niet omgedraaid. Nog een keer proberen, en nog een keer, maar nee, het lukte niet.
Dus klom ik weer uit het busje, liep de ellenlange zaak weer in, en zei tegen de man, eenmaal bij de toonbank aangekomen, dat ik de sleutel niet omgedraaid kreeg.

Wat denk je, de mannen lachten natuurlijk waar ik bij stond, ik was lekker voorspelbaar bezig als blonde vrouw zijnde een busje niet kunnen starten, en de man achter de toonbank liep stoer wezend met me mee, hij zou het wel even voordoen. Joh, dat hij me nog vertrouwde.

Hij stapte met een hupje in het busje, en ik stond buiten bij de voorkant van de wagen (kon er niet naast staan om op zijn handen mee te kijken, want het busje stond haast klem tegen het busje ernaast)  toe te kijken hoe hij zat te wurmen, een rood hoofd kreeg, het busje niet gestart kreeg, en hij weer uitstapte. “Ik heb je de verkeerde sleutels gegeven,” mompelde hij, en liep de zaak in.
Zoon en ik lachten zachtjes, gelukkig, het lag niet aan mij.

De man met de peuk in zijn mond stond nog te bulderen van het lachen, toen de baas terug liep met de goede sleutels, ik pakte ze aan en stapte in.  Met loeiende motor (want diesel) scheurden we op 3 wielen van het terrein af, het hekwerk net missend, tjonge, het was wel even wennen, de wisseling tussen koppeling en gaspedaal, bij de derde stoplichten ging het wegrijden al een stuk vloeiender en zo schoten we de snelweg weer op. Na nog geen 3 uur leveren we het busje weer heelhuids en afgetankt in, missie geslaagd, goederen overgebracht, en iedereen weer een ervaring rijker.

De kerstkaarten zijn geschreven, en kunnen op de bus, op een enkele na, waar mijn lief nog een persoonlijk woordje bij wilt zetten, en ik lever ze af bij het postagentschap in het winkelcentrum. Ik wil eigenlijk ook nog mijn staatsloten na laten kijken, want dat ben ik thuis vergeten te doen, maar er staat een griezelige kerel achter me, een onguur type die ik niet graag in het donker tegen wil komen, en ik besluit hier later wel voor terug te komen, want stel je toch voor dat ik een grote prijs blijk te hebben, en die griezel overvalt me dan op weg naar mijn auto, “hier met dat staatslot!” schreeuwend. Nou heb ik wel een loeizware handtas bij me, en daarmee kan ik al zwaaiend uithalend flinke schade toebrengen, maar nââh, ik heb hier geen zin in, en zo heb ik nog een dag vol dromen te goed.
Ik loop langs het bakkertje, en zie zalige koffiekoeken in de vitrine, nog 2 stuks, en als ik dan een gevulde koek voor manlief koop, -hij houdt er niet zo van- dan hebben we alledrie na het eten wat lekkers voor bij de koffie.

Ik verheug me hier al enorm op, en stap de bakkerij in, waar ik op dat moment de enige klant ben, er is achter de toonbank geen verkoopster te zien, maar wel achterin de werkplaats. Ik kuch even, bij gebrek aan een belletje in de winkel, zo van “Klahant!” Een toonbeeld van geduld ben ik, en zo sta ik toch al zeker een volle minuut te wachten, schraap zelfs nog een keer even mijn keel, maar er komt niemand. Oh wacht, een verkoopster achter in de bakkerij kijkt mijn kant op, maakt zelfs oogcontact, en ik bereid me al voor op wat ik zal zeggen; eerst de 2 koffiekoeken, en dan de gevulde koek, want stel je voor dat er opeens nog een klant komt, en die zou gelijkertijd geholpen worden, en die kaapt de koffiekoeken voor mijn neus weg, nee, dat gaat mooi niet gebeuren. Been there, done that.

Het meisje die me toch echt duidelijk aankeek, maakt nog steeds geen aanstalten om te komen, ze staat te lachen en te kletsen met de bakker en nog 2 andere hulpen (werkoverleg?), en als ik even langs de toonbank loop, en dan nog geen actie achterin de zaak zie, loop ik de winkel weer uit. Dan maar niet iets lekkers bij de koffie, is ook beter voor de lijn natuurlijk, en terwijl ik langs de glazen zijkant van de winkel loop, zie ik het meisje van zojuist naar de toonbank lopen, verbaasd kijkend zo van: “Hè, er was hier net toch nog iemand?”, en als ze opzij kijkt en me ziet, kijk ik boos terug. Ik baal ook wel een beetje, het water in mijn mond wegslikkend, verdorie, want die koffiekoeken van hun zijn zo lekker!

Wiens gemiste kans is dit, van de bakker die omzet misloopt, of van mij, die wel een punt heeft gezet, maar iets lekkers moet missen. Ik weet niet of ik de volgende keer zo sterk zal zijn, ik denk dat ik mijn mond wat eerder open trek en duidelijk om hulp vraag, want subtiele hints worden blijkbaar niet opgevangen.