Op mijn verjaardag kreeg ik een cadeautje van moeder natuur, gezien het feit dat ik met een vijver veel leven in onze tuin wilde halen leek dat haar een strak plan; van alle mooie, grappige, nuttige en indrukwekkende dieren koos ze voor de mol.
Zipje en Zopje hadden al bewezen dat ze goede mollenvangers zijn, in de tuinen en weilanden bij ons vorige huis zaten er veel en elk jaar vingen ze er wel een paar, slechts één keer hadden wij er eentje die ons gras had omgeploegd, het eerste jaar dat wij daar woonden, en die was heel snel al gevangen. Dus ik wanhoopte niet, ik verwachte dat het nu net zo snel zou gaan.
Helaas. Elke morgen keek ik hoopvol op de stoep of een van de katten iets hadden gevangen en met angst en beven of er nog water in de vijver stond, maar gelukkig bleef het bij naar de buitenkant ingezakte oeverranden, waarbij alleen de plantrand in het water breder werd . Meneer de mol besloot na het rondje rond de vijver ook de grond in het plantenperkje los te woelen
Loki (links), Zipje en Zopje (rechts) volgenden hem op de voet,
een dag later zat hij nog steeds in die hoek, en richting terras
het was om moedeloos van te worden, dat droop gewoon van Zipje en Zopje af.
Oh jongens, doe eens wat! Zou het weer de katten parten hebben gespeeld? 20 Juli was het niet te harden zo heet, 35 graden volgens de weervrouw, maar het voelde veel warmer aan.
En de mol, hij ploegde voort, en je zag de grond bewegen waar hij aan het graven was. Ik stond zelfs al met een schep klaar om hem met een steek eruit te wippen, maar ik werd op de vingers gekeken door Zopje, en aaah, stel je voor dat hij zou springen op het moment dat ik met de schep stak, brrr, weg pootjes.
Ik kreeg veel tips van facebookvrienden, van knoflook tot mensenhaar in de gangen stoppen (las elders dat de mollen er dan gewoon naast gaan graven) en bierflesjes met een bodempje water ingraven, dat laatste heb ik wel gedaan hielp niks, de mol groef er gewoon vrolijk langs
en toen stak hij onder de bestrating door naar de zijtuin en groef diagonaal diep langs de rand van de stoep en ging toen zichtbaar precies langs het nieuwe grasveld, maar onzichtbaar op zo’n 10 cm diepte liepen er gangen dwars onder het grasveld.
Niet langer willen wachten op het jachttalent van onze katten besloot ik diervriendelijke vallen te plaatsen, kokers waar het beestje wel in kon kruipen, maar vanwege de alleen naar binnen schanierende klepjes aan weerszijde er niet meer uit kon,
je legt ze in een gang met de kijkopeningen omhoog, en dan bedek je de boel met een tegel, een plankje oid. Om te voorkomen dat er mensenluchtje of ander chemisch luchtje van de fabriek aan zat droeg handschoenen en wreef ik de kokers goed in met tuinaarde en spoelde het af met regenwater. Meneer mol groef er gewoon langs met een grote boog. Elke dag kokers checken, luchtgaten dichtduwen om te zien waar hij zich bevond, (de luchtgaten waren dan een paar uur of een dag later weer open geduwd), en kokers weer verplaatsen. Toen ik gister(vrijdag)morgen vroeg uit het keukenraam naar de zijtuin keek en Loki bij verse hopen en jachtgangen midden op het gras zag zitten, trok er een rode waas voor de ogen was de maat echt vol met lief zijn, de softe aanpak hield niet.
Zipje en Zopje hielden de wacht toen ik klemmen ging kopen,
zelden lagen ze zo dicht bij elkaar als nu.
Bij de Boerenbond hadden ze volop keus aan mollenklemmen,
de klemmen plaatste ik elk tussen twee verse hopen
Vanmorgen vroeg zag ik dat de mol nu voorbij de schommelbank was geploegd, de klemmen waren leeg, en strijdlustig verplaatste ik de klem bij de stoep naar naast de schommelbank, en bedekte het gat met een bloempot. Toen ik eind van de middag de klem wilde checken, lag Zopje op de schommelbank mij tevreden aan te kijken,
helaas was de klem nog steeds leeg, ik zag wel een vers holletje naast de schommelbank richting plantsoen, ik hoopte maar dat hij de tuin had verlaten.
Maar toen ik door de achtertuin liep, speurend naar verse mollenschade, begon mijn hart sneller te kloppen, want wat lag daar op de tuinslang, toch geen…. jawel, een dode mol!
ik pakte hem op, hij was nog soepel en dus nog maar net gevangen, maar door wie van de drie?
Ik ben zo opgelucht dat moeder natuur het zelf oploste met een kat als werktuig en geen akelige klem, ook al laat ik de akelige klemmen nog een paar dagen zitten, voor het geval een andere mol hier komt kijken. Eens kijken hoe ik het grasveld moet opknappen, gangen opsporen, openleggen en vullen met tuinaarde? Pffff. Vanavond even niet.
Categoriearchief: Perikelen
Bloedlink
Ik was vanmiddag witheet, kokend van boosheid en verbijsterd over de domheid van het mens die haar Ford Ka parkeerde, voordeur ramen op een kier had gezet en met achterlaten van een hondje gewoon boodschappen ging doen! Buiten was het onbewolkt en 27 graden!
(foto’s zijn gemaakt na afloop)
Ik moest vanwege een verkeerd geadresseerde pakketpost toevallig bij het Dijkcentrum zijn (andere kant van de stad voor mij, ik kom hier nu zelden meer), parkeerde mijn auto op het kleine parkeerplaatsje achter de viskraam, en zag bij het uitstappen iets bewegen in de auto naast de mijne. Met een “het zal verdomme toch niet waar zijn!” zag ik op de voorstoel een klein hondje staan dat langs de kieren liep, en toen ik mijn vingers naar binnen stak voelde ik de zinderende hitte, deze auto stond er toch al eventjes.
De deuren zaten op slot en de kieren waren te smal voor mijn hand, dus liep ik snel naar de viskraam waar een man (klant) stond. Ik zei wat er gaande was, nee, het was niet zijn hond, maar hij kwam gelijk mee, ook pisnijdig. Ik belde ondertussen de politie om hier melding van te doen, had al een baksteen in het vizier om er een raam mee in te gooien. De man legde een door de visverkoopster aangereikte blauwe zak over de achterruit voor wat schaduw,
ging toen naar zijn auto en kwam terug met zijn auto-antenne waarmee hij al hengelend door de kier de deur vrij snel open kreeg. Ik was nog aan de telefoon, want ze vroeg het hemd van mijn lijf (wilde van alles over mij weten, maar het ging toch om het hondje en de locatie, de crime scene), en toen ze van me hoorde dat de hond uit de auto was gered, zei ze dat ze er wel melding van ging doen, maar dat er geen politie meer zou komen.
De stoel in de auto was bloedheet, het hondje liet zich rustig oppakken en aanlijnen (de man had nog een riem in zijn auto) en in de schaduw bij de viskraam kreeg het beestje water. Volgens de man die het had opgepakt was het arme dier oververhit en wel erg rustig. Na wat gedronken te hebben stond het mormel met trouwe oogjes naar de ingang van het winkelcentrum te kijken, in afwachting op het baasje. De man had een andere blik in zijn ogen, hij zou de eigenaar wel opwachten, zei hij fel, de dames van de viskraam slepen ook al hun messen, en ik ging boodschappen doen.
Toen ik 20 minuten later terugkwam, was de man nét met het hondje in zijn auto weggereden naar het politiebureau, zei de visverkoopster, want dit duurde hem te lang en zij moesten ook inpakken. En onvoorstelbaar, de Ford Ka stond ook nog steeds naast mijn auto; ik heb een briefje onder de ruitenwisser gestoken, dat ze het hondje dat nog leeft kon ophalen bij de politie, en kon het niet laten om er bij te schrijven dat ze zich moest schamen. Hopelijk krijgt ze een vette bekeuring en gaat het hondje naar een lief baasje met verstand.
Komt allemaal goed
De stoofpeertjes zijn na 3 uur sudderen boterzacht en mooi rood, het experiment van donkere basterdsuiker ipv witte kristalsuiker in combinatie met een flinke scheut glas rode port en een theelepel kaneel lijkt geslaagd, en ik zet de gietijzeren pan op een onderzetter zodat ik de kookplaat voor de hapjespan kan gebruiken. De van binnen licht bevroren varkenshaasjes bak ik hierin aan, giet er een scheutje water bij en nadat ik het halve rundvlees bouillon blokje erin heb opgelost gaat het deksel er op, de voorgegaarde krieltjes liggen bedekt met olijfolie, zout en tijm knus tegen elkaar aan in een ovenvaste schaal.
Mijn wekkertje gaat af als ik de varkenshaasjes nog een keer omdraai, het is tijd om de jongste spruit van het station op te halen en ik schuif de schaal met krieltjes in de hete oven; ik gok dat ik niet langer dan dertig minuten weg ben, en dan kunnen we gelijk aan tafel. Buiten is het donker, de regen slaat tegen de ruiten, de harde wind giert om de auto en de dappere fietsers buigen zich diep over het stuur om slingerend toch nog vooruit te komen, vaak tevergeefs, een enkeling is afgestapt en duwt lopend de fiets vooruit. Ik mijd diepe plassen om niemand nog natter te spetteren, en zo kom ik aan bij de kiss& ride parkeerkant bij het station waar het een komen en gaan is van auto’s en hollende mensen. Ik hoef niet lang te wachten, en terugrijdend luister ik naar dochter’s avontuur in Den Haag.
Mijn mobieltje gaat af in mijn jaszak, ik hoor aan de ringtoon dat het mijn wederhelft is en geef hem aan mijn dochter: “Het is papa.”
“Met Suzanne. Ja, met Suzanne. Nee, dit ís mama’s mobiel. Ja, (diepe zucht) ik ben bij mama,” ze drukt haar andere oor dicht en mompelt dat papa slecht te verstaan is; ik draai de ventilatie laag en zet de muziek die toch al zacht stond nog zachter. De regen en wind kan ik helaas niet zachter zetten, denk ik, terwijl ik het kruispunt schuin overstekend allert ben op de fietsers zonder verlichting. “Eh, ja, oké, zal ik zeggen.” Ze legt het mobieltje op mijn schoot en zegt ten overvloede: “Dat was papa. Hij gaat nog naar de winkel om varkenshaasjes te kopen. Hij was wel slecht te verstaan zeg.”
Oh, ik wist wel dat ik wat was vergeten! Wel lief dat DH net thuis van werk weer gelijk de deur uit gaat om vlees te kopen, maar eenmaal ons huis naderend zie ik zijn auto op de oprit staan, hij is snel, maar zo snel? Dochterlief heeft hem niet goed verstaan blijkt achteraf, hij had gesuggereerd dat wij eerst naar de winkel zouden doorrijden om vlees te halen. De twee zwaar verbrande varkenshaasjes liggen gehavend van de aanbrandkorst ontdaan afgedekt op een bord, maar zijn zo gortdroog, dat ze volgens mij alleen maar in satesaus gedoopt nog te eten zijn. En zo sta ik tien minuten later in de winkel om tien minuten later de in duimdikke plakken gesneden varkenshaasjes te bakken, en weer tien minuten later zitten we allemaal te smullen van het feestmaal die zo enorm goed smaakt dat alle hectiek van het uur ervoor is vergeten. Het enige wat na afloop over bleef, was een glas vol zalige licht gebonden kookvocht van de stoofpeertjes, en die is nu ook op, als slaapmutsje 🙂
Lekker belangrijk
Een paar dagen geleden moest ik even naar de garage, tijdens het rijden sprong er een waarschuwingslampje aan ten teken dat er ergens in of aan de auto een lamp kapot was. Ik gaf mijn sleutels af aan Michael die achter de balie zat, en ik mocht plaats nemen in de wachtruimte. Ik liep langs de secretaresse die hard aan het werk was, ze zag me en zei dat ze zometeen koffie zou komen brengen, de onderhoudsmonteur was er mee bezig en had nog even werk.
Ik nam plaats aan de lange tafel en pakte mijn mobieltje erbij om de tijd wat te doden met een potje patience; schuin tegenover me zat een man van middelbare leeftijd in een net pak met opengeklapte laptop in werkbespreking, aan de telefoon wel te verstaan, en ik kon het gesprek goed volgen want hij was hard aan het praten en de man aan de andere kant van de lijn schreeuwde ook zo hard dat ik het hele gesprek kon volgen. Het zakelijke onderwerp boeide me niet, een hoop heen en weer geklets over een bepaalde provider voor een bedrijf, en elke keer dacht ik dat ze mekaar wel hadden begrepen, maar dan werd weer alles herhaald, je kan alles overdrijven, zelfs feedback. Heel saai dus, maar toen er eindelijk een punt was gezet, en de man aan tafel aan de man aan de andere kant van de lijn vroeg: ” en hoe gaat het met de vrouw?” krulden mijn tenen op in mijn schoenen van ergernis. De zakenman keek tijdens het praten alleen maar naar zijn laptop, had hij naar mij gekeken dan was hij denk ik wit wegtrekkend met laptop elders gaan staan. Aan mijn bloeddruk denkend ben ik maar een rondje langs de auto’s in de showroom gaan maken, voordat ik me met het gesprek ging bemoeien. Hoe gaat het met de vrouw…….
Ik liep langs de desk van de secretaresse en zei dat ik even een rondje auto’s ging maken, omdat ik niet goed werd van de lawaaimaker aan tafel. Ze grinnikte en zei dat ze zich er gelukkig van kon afsluiten, maar leuk was anders. En nadat ik de auto’s allemaal had bekeken en langs de desk terug naar de wachtruimte liep, zei de secretaresse dat hij klaar was. “De zakenman?”, vroeg ik hoopvol, want het was stil aan tafel. Ze lachte, “Die ook, maar ik bedoel de onderhoudsmonteur”, en even later kwam ze me een kopje cappuccino brengen. De zakenman heb ik niet meer gehoord, gelukkig.
Natte boel
Rijd ik op de fiets tussen de buien door naar de fysio, word ik toch nog puitnat doordat een oetlul van een tegemoet komende vrachtwagenchauffeur met zijn grote banden door een vette plas vlak naast het fietspad reed. Hij had kunnen uitwijken, maar zag de plas zeker niet. De lul. 💦
Ik kreeg een bijna huizenhoge grote golf water zo “pats” tegen me aan, ik was net vijf minuten van huis af toen dit gebeurde. Boos fietste ik met water in mijn schoenen stug door, en na 20 minuten harde tegenwind kwam ik zo goed als droog aan, met een hoofd als een boei, haren rechtop en met beslagen brilglazen mocht ik een half uurtje uitdampen op de behandeltafel. Even bijkomen.