20 Jaar geleden, op een snikhete dag, werd Evelien geboren, en haar vader schrok zich rot, zoveel witte smurrie, dat kon niet goed zijn. Nou, ik heb geen seconde getwijfeld (met mijn uiterlijk en zijn hersenen, dat moest goed komen, haha), en na 20 jaar zie hier onze prachtige, lieve, supersociale, intelligente en doortastende dochter waar we allemaal zo trots op zijn:

we zongen Evelien om 9 uur wakker, snel cadeautjes beneden aan tafel uitgepakt, mon-choutaart gemaakt en lekker genieten van de dag, die haast net zo zonnig maar gelukkig niet zo heet is als 20 jaar geleden.

Op de vraag van Marjon of ik wist waar ze speldenkussentjes verkochten, dacht ik gelijk: "die ga jij niet kopen, die maak ik voor je", en omdat ik dat schoenenspeldenkussentje zo leuk vond die Ingrid dL voor de kerstbee van Heerle had gemaakt (zie hier), ging ik gelijk aan de slag. Oh wat was ik tevreden met het eindresultaat, maar minder vrolijk werd ik van het feit dat-ie topzwaar was en omviel zodra je er een speld uit wilde halen. Probleem was snel opgelost, ik had nog een schattig goudkleurig doosje, lag al jaren in de kast te wachten om zich nuttig te maken; eerst met de hete lijmpistool aan de gang om een goudkleurige band op de rand van het deksel te plakken. 

Van dit band had ik jaren geleden een meter gekocht met een " doe maar een meter, want je weet maar nooit" gevoel, en zie, het komt toch van pas. (ik heb 2 grote opbergdozen vol van jeweetmaarnooitjes in de kast) Het schoentje heb ik ook met de hete lijm vast geplakt, ideaal spul, ik moet mezelf echt bedwingen om niet door te schieten, je kan alles wel vast plakken.

Omdat er wel iets in het doosje moest, -want wat is het eerste wat iemand doet, deksel er af halen om te zien wat er in zit-, heb ik ook nog een naaldenmapje gemaakt, en ook deze geef je niet leeg weg, want wat is het eerste wat iemand doet die zo'n naaldenmapje krijgt, open maken om te zien wat er in zit; gelukkig had ik nog wel wat naaldjes van allerlei pluimage in mijn kast liggen. Ook een makkelijk 'jeweetmaarnooitwaarikhetvoorkangebruiken' knijpschaartje er in gestopt, heel handig voor precisieknippen, want dat doet Marjon, met haar 3D kaarten maken, die ze dan weer verkoopt voor het goede doel, nl Pink Ribbon, kijk maar hier. Nu nog even op zoek naar Pink Ribbon stof, dat moet toch ergens te vinden zijn?

Vanmiddag heb ik het aan haar gegeven met nog heel wat lapjes met beestjes voor de kaartknipperij, hondje Katie deed het van opwinding bijna in d'r broekje, en toen ze zag dat ik niet weg ging (ik kreeg lekkere koffie aan tafel) kroop ze onder d'r flanellen quiltje op de bank, zo schattig! Je zag enkel haar neusje er van onder piepen. Lekker gevoel is dat, iemand blij maken met zelf gemaakte dingen, mmmmm.

De afgelopen 2 dagen had ik echt nodig om even bij te komen, met fysio, pedicure en IPL als enige uitstapjes. Update IPL? Over 2 weken gaat ze nogmaals de witte haarzakjes elektrocuteren, en daarna kan het niet meer vanwege te felle zonlicht; de kans op pigmentatie wordt dan te groot. Het IPL-en, -dit is met de infrarood pulsjes de haarzakjes verhitten- ging erg lekker, de dampen kwamen er letterlijk vanaf, en stinken dat het deed, naar verbrande haren! Het was ook gevoeliger dan anders, ik denk dat de therapeute ongesteld was, dan komt de sadist in de vrouw meer naar boven, tenminste, dat denk ik hoor. Zelf ben was ik het zonnetje in huis op die dagen, al zeg ik het zelf. Ik heb gisteren trouwens de prachtigste kleur oker gepoept die ik ooit heb gezien, bijna goudkleurig met een mooie glans; het is dat flitsfoto's de kleuren nooit helemaal goed weergeven, anders had ik het wel laten zien. Wat? Hoeft ook niet? Oké, dan zal ik wel over Madrid verder kletsen.

We kwamen dus maandagmiddag 12 uur aan, hadden een vrouwelijke piloot die met een hoge snelheid op de baan landde en toen vol op de rem ging staan, waardoor we bijna met onze tandjes door de lip tegen de stoelen aan gedrukt werden, en toen we stil stonden ging er over de speakers een triomf-trompetgeschal af, heel gek. We reden in een huurauto naar het hotel, tenminste, dat was de bedoeling, maar mijn lief had de coördinaten van het hotel ingevoerd in de navigatiesnol, tenminste, dat dacht hij. Toen we steeds vaker op de verkeersborden de naam Valencia tegen kwamen, en we na een uur rijden nog steeds geen bord Madrid hadden gezien, toen begonnen we nattigheid te voelen. Nou ja, het was een mooie rit, en we kwamen na de straatnaam van het hotel in te voeren wel in 1 keer bij het hotel aan, nog voor donker 😉

Voor het hotel werden de koffers afgepakt door een deurman, en hij zette ze op een lange loopband, en we kregen een kaartje. De koffers zouden naar onze kamers gebracht worden. Sjiek, jawel, maar praktisch? Nee, want het mokkel van de receptie gaf vervolgens een verkeerde kamernummer door aan de deurman, pas 's avonds laat kregen we onze koffers, nadat ventje de balie had gebeld. 

We hebben de eerste dag al heel veel gelopen, halve binnenstad door, en omdat we om 3 uur al honger hadden (niet geluncht), aten we alvast warm. Het was zoveel, dat we de rest van de dag/avond hier op hebben geteerd.

De beelden in het park waren kleurrijk, leuk zo'n kunsttentoonstelling in de open lucht. We hadden het getroffen met het weer, lekker warm en licht bewolkt. Je kijkt in zo'n stad je ogen uit, mooie gebouwen, leuke etalage's en wat te denken van tasjes in de vorm van dieren (zie hieronder). Na een paar uur liepen we weer richting hotel, een wandeling van een uurtje zoiets, ook weer dwars door het park heuvel op en heuvel af. We waren toen we eenmaal in bed lagen zo de punt af, dat het keiharde matras ons geen moer meer kon schelen.

De afgelopen 6 dagen zat ik met mijn ventje op hotel in Madrid, even een weekje er tussenuit; de blogjes die jullie deze afgelopen dagen hebben gelezen, had ik eerder al geschreven en in geprogrameerd, handig is dat. Ik heb soms zoveel (waar gebeurde) verhalen in mijn hoofd, maar elke dag 1 blogje plaatsen is meer dan zat, maar door ze op te slaan kan ik ze bewaren voor komkommertijd of vakanties.

Madrid is een prachtige stad om te bezoeken in de lente, nog niet al te warm, en dan met al die bomen in bloei, schitterend! 
Maar daarover in latere blogjes meer, nu eerst even vertellen over de quiltwinkels, want dat is ook cultuur, niet waar? 
We hebben er 2 bezocht, plan was 4, maar eentje was er niet meer, in die straat op dat adres zat een beveiligd torenflat/kantoorgebouw achter een beveiligde parking, niet alleen met hekken en slagbomen, maar ook met bewaking, nou, dat lijkt me een beetje overdreven voor een quiltwinkel, de hele straat leek vrij nieuw; en de andere winkel lag 40 km buiten de stad, en dat was ook geen strak plan, dus zijn we naar de volgende winkel gereden.

Dechado stond in een frisse ruim opgezette wijk, degene die in de winkel hield sprak goed Engels en was vriendelijk, net als de rest van de aanwezige vriendelijke dames. Ik kreeg toestemming om foto's te maken, en heb er heel wat gemaakt. Het was een grote winkel, stond wel propvol met kasten en zo (zie foto's), maar was licht en fris. Achterin was een grote workshopruimte waar op dat moment ook les werd gegeven aan een viertal dames.  Ik vond dat de stoffen die er waren erg veel van hetzelfde was als in NL, maar wel wat duurder. Veel handwerkspullen ook, zoals borduurspul, en lintwerkspul, enzo. Op de foto in de slideshow klikken als je de foto's groter wilt bekijken.

De volgende winkel Canamazo op het lijstje ligt in een hele oude wijk in de binnenstad, een groter contrast was haast niet denkbaar,  je moest bukken en trapjes af om in de winkel te komen, die op slot zat en pas open ging nadat ze zag wie er voor de deur stond.  Het was een schattig winkeltje van binnen, bomvol stoffen die op half doorgesneden rollen in de schappen lagen, en heel veel klassiek spul, van Japans en veel Dorrystoffen zal ik maar zeggen, en in een andere hoek herkende ik ook veel Merel's en Evy's. Hoe meer je rond keek, hoe meer je ontdekte, maar dat is met alles in het leven.

Hier sprak niemand een woord Engels, de leeftijd lag ook een slag hoger en de dames keken nors, niet echt uitnodigend, maar goed, wie weet waar ze het net op dat moment over hadden he. Toch liet ik me niet ontmoedigen, en toen ik met handen en voeten vroeg of ik foto's mocht maken ("soi holandaise, permissio por favor photografé? ", zei ik, je lacht je toch rot?) glimlachte de oude dame zowaar en knikte tegen mij van ja (si, si), in ratelend Spaans vertaalde ze denk ik mijn vraag aan de anderen, ook achterin waar een workshop gaande was, die ook even een kort knikje gaven.
Ik had hun zegen, gelukkig maar, want ik wist op dat moment even niet meer of de vlekjes die ik zag op de stofjes zaten, of voor mijn ogen.
 Ik voelde me al de hele nacht/ochtend niet lekker (overgeven, misselijk, buikpijn) en stond al binnen 10 minuten weer buiten, want het zweet brak me uit. Je ziet ook dat ik in deze winkel veel minder foto's heb gemaakt.
Heel erg vervelend vond ik het op dat moment, meer niet, maar na het bezoek van beide winkels wilde ik maar 1 ding, naar het hotel en naar bed.
Ik zal jullie de details maar besparen (nou, vooruit dan, misschien in een volgend blogje toch iets meer vertellen) , maar ik bleek dus voedselvergiftiging te hebben, en heb bijna 2 dagen op bed gelegen/ op de wc gezeten. En mijn lieverd zat continue bij me, behalve bij mijn pitstops; ik voelde me beroerd en schuldig, en hij voelde zich machteloos en had met me te doen. Dat is liefde he.
Nooit never meer eet ik Tiramisu op vakantie! Dit is het enige wat ik kan bedenken dat de boosdoener kan zijn geweest, ook al smaakte hij de avond te voren overheerlijk, en waren het maar 3 eetlepels (in een vrij sjiek en heel erg fris/schoon restaurant durfde ik het wel aan, helaas). 

Ziet er toch onschuldig uit? Zo mooi, zo lekker, te mooi om waar te zijn. Was dit dan de wolf in schaapskleren; er hoeft maar 1 slecht ei bij te zitten; lesje geleerd.

Die 'klotsende oksels' titel van gisteren sloeg ergens anders op, ik dreef gewoon al vanaf de eerste regel af!

Ik stond afgelopen weekend in een pashokje -alweer? ja, alweer- met 2 lange broeken waarvan ik de week daarvoor al exact dezelfde had gekocht, en die bleek lekker te zitten, en ze hadden ze in andere kleuren. En een leuk licht gebloemd katoenen bloesje met 3-kwart mouwen. Zag er leuk uit, en in mijn maat, dus passen die handel. Maar het moment dat ik het bloesje van het hangertje deed en open knoopte, kwam me daar toch een partijtje zweetlucht vanaf, zo zurig, dat ik hem gelijk weer terug op het hangertje heb gedaan en terug heb gehangen. Die is door een vrouw gepast die zeker weten klotsende oksels had, wat smerig! Is jullie zoiets al eens overkomen? Haast net zo smerig als toen ik een badpak wilde passen, en ik schaamharen zag in het kruisje die niet van mij waren (want ik had mijn broek nog aan). Dan heb ik al gegeten en gedronken, klaar en wegwezen.

Dit kom ik nooit tegen in mijn pashokje, jullie wel?