Ik dacht, terwijl ik met een half oog naar de herhaling van RTL-Boulevard zat te kijken, dat ik er al was, met de 2e rij hexagonen; snel nog wat witjes vastnaaien en op de foto zetten. En toen zag ik het, ik kom er nog 1 tekort, dus die gaat er snel aan komen, het lijkt wel aangenomen werk.

hier liggen ze op de overloop, op het tapijt (net een quiltpatroon) ligt het platter dan op tegels, want door het hanteren, en steeds weer opvouwen en in de tas stoppen, kreukelen de kartonnetjes die in de randstukjes zitten wel erg. Nou ja, ik heb er nog zat, ooit gekocht bij Paperpieces
met 1200 in een zak binnen 5 dagen thuis met de post. En ze hebben daar nog veel meer andere vormen papiermallen, en wat ook leuk is: bij een bestelling krijg je ook een patroon of een tijdschriftje, leuke service.

wat hangt hij mooi, en helemaal met tegenlicht, dan lijkt het net glas in lood.

We zouden uit eten gaan, ik belde 's middags om te reserveren en kreeg een andere naam aan de lijn. "He? Ik dacht dat ik restaurant de Belofte had gebeld, wat raar.", zei ik, "of is dit het ook?"  -"Nou, mevrouw, u heeft het juiste nummer gebeld, alleen hebben wij het restaurant over genomen, andere naam en ook andere menukaart en zo." "Ja, maar, hoezo anders, ik bedoel, is het net zo lekker en goed als bij het vorige restaurant?"

Even bleef het stil aan de andere kant van de lijn. "Hallo? Bent u daar nog?",  hoorde ik nou iemand zuchten?  "Nou, mevrouw, persoonlijk vind ik het eten zelfs lekkerder dan van de vorige eigenaar.", en ik lachte, beseffend hoe gek mijn vraag was geweest, "Ja, dat zou ik ook zeggen als ik u was, maar goed, heeft u voor 5 man plaats voor vanavond? "Jazeker, welke tijd schikt u?" , "Doe maar half 8, dan wagen we het er wel op." , en we hingen op. Ik lachend vanwege mijn rare opmerkingen, en de man aan de andere kant van de lijn heeft -denk ik- een paar minuten verdoofd voor zich uit zitten kijken, zich afvragend wat hij zich op de nek heeft gehaald met dat rare mens.

Ik heb me in het restaurant gedragen hoor, netjes mijn bord vrijwel leeg gegeten, het smaakte prima, maar nee, het was niet even goed als van de vorige eigenaar, helaas, maar smaken verschillen.

Weer 2 er bij, oeh ze zien er zo wel mooi uit zeg!Vanmorgen moest Tim opgaan voor zijn theorie-rijexamen, en we reden hiervoor ruim op tijd naar het sportcomplex, waar het examen werd afgenomen. Ik heb een hekel aan op het nippertje ergens aankomen, je weet immers nooit wat de rit zal brengen, en dus zaten we 20 minuten te vroeg in de auto op het parkeerterrein te wachten; zoon keek nog even het boekje met regels door, en ik installeerde me met de geknipte delen van de Dresden Plates, liefkozend DPtjes genoemd, die ik in mijn hexagontas bewaar Heleen had me gisteren gepord, door me te vragen hoe ver ik er mee was. Het is eigenlijk een vakantieproject, en we hebben nog geen vakantie, maar goed, om Heleen te pleasen :p had ik er gisteravond bij Miranda al wat aan gewerkt, en had 1 DPtje bijna af gekregen. En vanmorgen in de auto ging ik dus verder, en nog voordat Tim besloot dat het tijd was om naar het sportcomplex te lopen, had ik al 1 DPtje af.

Bijna alle kandidaten werden tot aan de deur begeleid door hun vader of moeder; moeder met dochter die gezellig aan het kletsen waren, moeder met zoon waarvan de zoon net deed of-ie niet bij die vrouw hoorde, en een enkele vader met zoon, één van deze vaders liep met een zelfverzekerde houding alsof zijn zoon alleen maar voor de vorm opging, kat in het bakkie, mijn zoon weet alles al (jaja, maar de weg naar de deur vinden kan hij niet?). Een paar jongens waren met de fiets, en iedereen stond buiten te wachten bij de deur tot ze er in mochten.

Ik liep niet mee met Tim, zou niet weten waarom wel, het zijn allemaal jong volwassenen die daar lopen, en de moeders en vaders doen net alsof hun kind voor de eerste dag naar de kleuterschool moet gaan. Hun 'kind' heeft de ouder toch ook niet nodig om pas midden in de nacht op de fiets naar de stad te gaan om te stappen. Of wel?

Bijna klaar met de 2e DP zag ik al jongelui onder begeleiding terug naar de auto's lopen, de een keek vrolijk en de ander keek sip, en waar de een vrolijk keek, keek de ouder trots en blij; de 'kat in het bakkie' vader liep een heel eind voor zijn zoon uit naar de auto toe, en vader keek niet vrolijk, de kat was dus niet in het bakkie terecht gekomen. Zoon keek de hele tijd naar de grond, ja joh, je zult er toch voor moeten gaan leren. Met het wegrijden uit het parkeervak -schuin tegenover me- sneed vader de bocht af, en ik zag de zoon met grote ogen opkijkend zijn mond open doen ("zo moet het niet pa"), maar hij sloot hem weer gelijk, goed gezien jochie, weten wanneer je je mond moet houden.

In de verte zag ik mijn zoon aan komen lopen, gezicht op sip kijken, maar hoe dichter hij bij de auto kwam, hoe minder sip hij ging kijken, en vlak voor de auto ging zijn duim omhoog en grijnsde hij. Yeah. Hij had de sippe blik langer willen aanhouden, om me te laten schrikken, maar 't was niet gelukt; de opluchting overheersde en borrelde er zomaar uit. In de auto sms-de hij naar zijn vader en zussen dat hij het had gehaald, hehe. En nu lekker weer lessen, bijna elke dag en dan minstens 2 uur achter elkaar, sommige dagen 2x 2 uur rijden, dan kom je er wel in. (Hij zit bij de ANWB rijschool.)

That's the question, haha, hoe vaak is die woordgrap al gemaakt, ik vrees dat ik nu niet origineel ben. Maar goed, vanmiddag was de bee bij Julie, net een nachtje terug van een woeste bergvakantie in het hoge Italie, en nu al zo actief met een breiwerkje. Miranda was met haar zwart-witjes bezig aan de DJ en ik, ik zat heerlijk te hexen, eerst een stapel witjes weer maken, en wel 1 hele bloem aan de rij vast gezet. (de foto hieronder is gewoon smal, kop en schotel staan er net op)

Het was heerlijk om buiten te zitten, aan de thee, koffie en oh-oh, die spritsen, dat wordt weer hard werken om hem eraf te krijgen!

Over een bee gesproken, hebben jullie ze wel eens als hieronder meegemaakt?

En dan ook met die kleding zo aan, wat een droom, hoewel, als de onderbroeken van wol waren, kon dat flink kriebelen (weet ik van boekjes, niet uit ervaring, tenminste, als ik ze ooit heb gedragen, dan heb ik het verdrongen); en wat een mooi schilderij he, die zou ik best in de kamer willen hebben hangen, maar ik vrees dat de bruine dit niet kan trekken, dus doe ik het maar hiermee.

En verder, hebben jullie deze al gezien:

klik op de foto en je komt op hun website.

Vanmiddag was ik in de stad, ik wilde een bloemetje kopen maar liep eerst nog even de V&D in. Ik liep via de herenkledinghoek om op weg naar de roltrap wat rond te kijken, en zie een man en vrouw van middelbare leeftijd bij de rekken staan, zij kijkt boos en hij kijkt alsof hij er wat aan kan doen. 

 "Pas het nou maar gewoon hier even bij het rek.", hoor ik haar zeggen, en hij trekt zijn shirt over zijn hoofd uit, een blote buik komt tevoorschijn, best wel strak nog voor zijn leeftijd. En terwijl hij het shirt aan zijn vrouw geeft om het andere aan te trekken, loop ik langs en kan het niet laten om iets te zeggen. "En zo wordt het winkelen opeens wel heel leuk.", en ik kijk naar de blote mannenbuik; de neiging om kielekiele te doen kan ik gelukkig onderdrukken.  De vrouw werpt me een vernietigende blik toe, waarop ik liefjes terug glimlach, en de man weet niet hoe snel hij zich moet aankleden. Snel iets passen bij de kledingrekken zal hij nooit meer doen denk ik.

Een zucht van verlichting toen ik het koele windje door het huis liet waaien woensdagmorgen door alles tegenover elkaar open te zetten. Wel moest het na een uurtje weer alles dicht, want ik mocht naar de fysio en aansluitend naar de fitness.

Bij de fysio kreeg ik 2 man aan mijn lijf (man was fysio en had de vorige keer een vrouwelijke manueel therapeut gevraagd te kijken); "eerst moet die ene spier losgemaakt worden", zei de vrouw, en ze duwde over 'die ene spier' die links van en evenwijdig aan mijn wervelkolom liep van schouderblad tot stuitje; het leek alsof ze met een potlood de spier wilde strippen, en ik riep "Jeetje wat een kreng, wat doe je nou!", en met 'kreng' bedoelde ik het gevoel wat verre van aangenaam was, maar dat wist de dame niet, en ik legde het snel uit, en ze schoot in de lach.

"Sorry, maar het moet even gebeuren, hij moet los komen," zei ze, en weer duwde ze in een vloeiende beweging over mijn rug. "Nou, aan jouw duwkracht zal het niet liggen, die spier houdt zich uit pure angst wel slap als je er nog een keer over heen gaat.", en toen ze gelijk erop mijn klam geworden rug weer aanviel, zei ik: "wel handig als je een rotdag hebt, en je wilt afreageren, je zegt gewoon dat de spier wel erg vast zit.", en ze proestte het uit, "je hebt wel humor, gelukkig." Ik kan moeilijk anders he, met losgekoppelde bh in mijn slipje op de buik op een bank, ik had die haak aan het plafond al gezien, en de leren riemen naast het bureau, Joost mag weten wat er nog meer in het verschiet lag, ik kon alleen maar hopen.

Maar nee, na de 4e aanval was de spier -o wonder- opeens soepel, en inderdaad, ik voelde het verschil ook, maar toen kwam het, er werd het onmogelijke gevraagd aan mij, terwijl ik nog op mijn buik lag: strek de wervels die tussen schouderbladen zitten zo ver mogelijk uit, terwijl je je bekken gekanteld houdt en je schouders niet naar achteren trekken, nek gestrekt en vooral doorademen. Uh, zeg dat nog een keer.

Het is alsof je me vraagt mijn linker voortand op te trekken, dat kan toch ook niet?

Ik duw wel op de plaats zodat je het kan visualiseren, en nog voordat ik "nee, raak me niet aan" kon roepen, duwde ze zachtjes op de betreffende wervels, "dit moet plat en staat nu wat bollig". Welja, ga je me nu ook nog beledigen. Weer gegrinnik, concentreren, zoek die spieren die daar beweging in kunnen brengen. Nou, het moest uit mijn tenen komen, doorademen lukte me al niet en rood aangelopen kreeg ik het opeens voor elkaar. "Nou, en dat 2 keer per dag een stuk of 10 keer oefenen." 

Ga d'r maar aan staan! Ik heb gelukkig nog een paar keer mogen oefenen mét en daarna zonder handoplegging, maar was bij thuiskomst wel bang dat ik het niet meer kon doen. het is geen simpele "kantel je bekken maar" beweging, het is zo subtiel.

Ik was nog steeds klam van angstzweet toen 20 minuten later de fitnesscoach me op haar beurt ook een half uur lang afbeulde, de zweep ging er echt over deze ochtend! Ze zag er goed uit, net even terug van toeren met Toto, Brussel, Amsterdam en Londen, waar ze deel uit maakt van de crew (iets met logistiek meen ik), en ze bruiste van energie. En zo tussen de concerten door doet ze haar werk als Personal trainer, in een iets afgeslankte vorm, 1x per week ipv 2x, nou ja, kan ik effe bijkomen.

Nee, geef me dan maar de hexjes, lekker visueel, je ziet resultaat voor je ogen, en er komt maar een beetje bloed, zweet en tranen bij van pas, als je het goed doet. En dat doe ik.  

2 stuks heb ik gisteren gemaakt, toen ik na de fitness helemaal keikapot thuis gekomen was. De tuin heeft het noodweer van dinsdagavond/nacht gelukkig overleefd, geen storm of waterschade, en oja, het wondje aan Zipje zijn pootje bleek de volgende dag al niet meer te zien, dus zo erg was het niet.

Hier nog een liedje van Toto,