Dag Tiny, rust zacht. Gisteren is, na een lang ziektebed, de quiltvriendin van mijn moeder op 74 jarige leeftijd overleden, een lieve vrouw die niets liever deed dan met de hand patchen en quilten. Toen ze al heel ziek was, en wist dat ze nooit meer beter zou worden, deed het haar veel verdriet dat ze de WOW quilt voor haar dochter niet af zou krijgen, ze moest nog maar een klein stukje doen, maar had er de kracht niet meer voor. Mijn moeder stelde toen voor dat iemand van hun bee het voor haar af zou maken, (mijn moeder kon het zelf niet vanwege slijtage in de handen), en dat is aldus geschied.

Ik kende mevr. Herrebout van verhalen, heb haar een paar keer kort ontmoet en 1 keer een hele dag, toen ik een workshop gaf aan de Diamond Patchers in Terneuzen. De workshop gaf ik voor zowel hand- als machinaal patchers, maar Tiny wilde het met de machine maken, het moest af (ze zat toen tussen behandelingen in), maar was niet snel tevreden, een zeer kritische dame als het op haar eigen werk aankwam.

Dat Tiny niet meer hoeft te lijden is een troost, ze zal heel erg gemist worden door haar quiltvriendinnen; de crematie is as zaterdag.

Dag Tiny, rust zacht. Gisteren is, na een lang ziektebed, de quiltvriendin van mijn moeder op 74 jarige leeftijd overleden, een lieve vrouw die niets liever deed dan met de hand patchen en quilten. Toen ze al heel ziek was, en wist dat ze nooit meer beter zou worden, deed het haar veel verdriet dat ze de WOW quilt voor haar dochter niet af zou krijgen, ze moest nog maar een klein stukje doen, maar had er de kracht niet meer voor. Mijn moeder stelde toen voor dat iemand van hun bee het voor haar af zou maken, (mijn moeder kon het zelf niet vanwege slijtage in de handen), en dat is aldus geschied.

Ik kende mevr. Herrebout van verhalen, heb haar een paar keer kort ontmoet en 1 keer een hele dag, toen ik een workshop gaf aan de Diamond Patchers in Terneuzen. De workshop gaf ik voor zowel hand- als machinaal patchers, maar Tiny wilde het met de machine maken, het moest af (ze zat toen tussen behandelingen in), maar was niet snel tevreden, een zeer kritische dame als het op haar eigen werk aankwam.

Dat Tiny niet meer hoeft te lijden is een troost, ze zal heel erg gemist worden door haar quiltvriendinnen; de crematie is as zaterdag.

Wat een drukke dag, ik lijk het wel aan te trekken; het begon al vannacht, begin van de nacht was niks op aan te merken 😉 maar toen ik net sliep ging de telefoon, kwart voor 3, o jee, er zal toch niks aan de hand zijn. Ik nam op en kreeg een ABN-sprekende man aan de lijn die firma weet-ik-veel wilde spreken. De firma heette niet zo, ik ben alleen de naam vergeten, dat kan gebeuren als je uit je slaap wordt gerukt door een vreemde man, de stem blijft hangen, de naam niet. Ik zei dat hij een verkeerd nummer gebeld had, en hij zei alleen maar "Oh.", en hing toen op. Niks geen excuses of zo, alleen maar oh. Ik probeerde de slaap weer te vatten, maar een knappe meid die dat kan als haar bedgenoot hele bomen aan het omzagen is, dikke bomen en dunne bomen, en af toe was het adem inhouden of ze de goede kant omvielen, en dan moesten die bomen ook nog in kleine stukjes gehakt worden, pffff, ik heb het 4 uur zien worden.

Om 7 uur ging mijn wekker weer, met pijn en moeite sleepte ik me er een kwartier later uit, als een vaatdoek voelde ik me. Maar het moest, ik had strakke plannen voor deze dag! Eenmaal aangekleed bracht ik eerst mijn auto naar de garage (kleine beurt), en ging met leenauto terug, voor de thee en ontbijt. 

Half 11 en ik loop de parkeerterrein van Tuincentrum Abbing op, in Zeist, veilig aangekomen zonder fileleed (lang leve de navigatiesnol die me er steeds omheen leidde).  Ik mocht voor mijn verjaardag een schommelbank uitzoeken, en op hun website had ik een droom van een bank gezien, van Pepe, maar aangezien het geen pakje boter is, en een droom in een nachtmerrie kan veranderen als hij niet lekker blijkt te zitten, wilde ik wel eerst gaan passen. Een meneer van het bedrijf bracht me over verschillende paadjes en langs zalig geurende klimrozen naar de plek waar het kleine broertje van deze 2 zitter stond, om even te passen, en man, wat zit-ie zalig! Lekker steun overal en ook hoofdsteun, mmm, ik was verkocht. Ze hadden deze niet op voorraad, het ging via de distributeur, en meestal duurde het wel een dikke week of 2 eer hij er was.

Ik zei dat ik hem toch wel heel graag voor dit weekend wilde hebben, aangezien hij voor mijn verjaardag is, as zaterdag, en hij ging gelijk bellen om te zien wat ze konden doen. "Kijkt u maar even buiten rond, ik kom dan zo wel naar u toe.", zei de vriendelijke man, en daar ging ik, richting rozenstruiken, langs kruidentuintjes en siererwtjes, ooh waarom heb ik deze niet in de tuin staan? Niet dat onze tuin er nu niet mooi uit ziet, kijk maar: De vriendelijke meneer kwam met grote stappen aanlopen en grijnsde, ze hadden er nog op voorraad, en omdat hij zo had aangedrongen zou de bank vrijdag -hooguit zaterdag- afgeleverd worden. Yeah! Ik wilde de man wel zoenen, zo blij was ik, maar ik hield me in, en hield het bij een blije lach en een bedankje. na het afrekenen liep ik met een kopje koffie de tuin in, even lekker zitten om al die opwinding te laten zakken. Overal waar je keek stonden banken, stoelen, leuke zitjes, (allemaal anders dan je in doorsnee tuincentra ziet staan, van modern tot klassiek), tafels met gasbranders en open haardjes in het midden, onverwachte doorkijkjes, waterpartijen, grasvelden met Engelse borders, rijen van lavendel, hanging baskets, leibomen die in boogvorm over het pad groeiden en subtiele heerlijke geuren. En met de zon hoog en dito temperatuur waande ik me op vakantie voor een half uurtje.

Met een witte klimroos in een grote zak verdween ik weer richting huis. , de rit werd even onderbroken door een tussenstop in Etten-Leur, waar ik voor schoonzus een loepopzet voor haar bril moest halen, en elk excuus pak ik aan om dan ook lapjes te aaien, en liep met een volle tas de winkel weer uit, geslaagd voor achterkantstof voor de Storm at Sea quilt die ik voor mijn broer en schoonzus ga maken; lang leve de uitverkoop. Dit is een voorbeeld van hoe het er ongeveer uit gaat zien, ik ga stoffen nemen die mijn moeder heeft geverfd, vergelijkbaar met de mooiste hoffmanbatics (om jullie een idee te geven)

Thuis aangekomen bleek iedereen weg, zoon was aan het lessen met de auto, en manlief had dochters mee de stad in genomen, cadeautjes kopen? Na een kopje koffie en 10 minuten plat besloot ik toch maar eerst het gras te maaien voordat de bui los barstte, de bijen en hommels waren heerlijk aan het snoepen

en Zopje genoot op zijn manier Van zachtjes druppelen ging het over op stortregenen, en nog voor het 8 uur nieuws begon, was de regenmeter al aan het overlopen.

En drie keer raden wat ik woensdag ga doen.

Zondag was echt een lome dag, laat uit bed, een detective kijken, hoewel de Noorse politieseries niet echt geschikt zijn om bij te naaien, ik versta er geen hout van en moet dan steeds terug spoelen om te lezen wat ze gezegd hebben; dit maakt de boel er niet spannender op, je komt niet lekker in het verhaal, dus toen maar een andere gekeken die ook nog op de band stond, een Italiaanse. En ook al spreken ze onderling op de achtergrond Italiaans, de gesprekken waar het om gaat tussen de hoofdrolspelers, geschieden helemaal in Engels, en het maakt de serie er niet ongeloofwaardiger op. Knap hoor.

Daarna was het de beurt aan de naaimachine om in actie te komen, de scrappy blokken lagen er maar werkeloos te wezen, en stof te vangen. Ik moest er nog heel wat bij maken, dus ging ik snel aan de slag met snijden en combinaties maken.

Terwijl ik achter de naaimachine zat, zag ik opeens Zipje buiten langs het raam lopen, met een grote grijze vogel in zijn bek, zo groot dat hij op zijn tenen moest lopen met zijn kop heel hoog opgeheven. Snel de digi gepakt, eerst foto's gemaakt Zoals je ziet, laat hij veel liggen, de ingewanden bliefde hij niet, terwijl hij wel de pootjes had opgetgeten (en kraken dat dit deed!) en daarna filmpjes (wat een beetje wiebelig ging vanwege blote voeten en kriebels aan de tenen van mieren en zulks). de eerste is wazig, ik was vergeten scherp te stellen. Zipje ging er eerst een beetje mee spelen, net zoals wij de salade hoog gooien om goed te husselen, en regelmatig keek hij over zijn schouder om te zien of zijn broer er niet aan kwam. deze is iets scherper, het inzoomen lukte me helaas niet, hij sloeg toen af. Zopje lag de hele tijd op de veranda te slapen en heeft er niks van gemerkt.

deze is goed scherp, maar kort.

Luguber? Het is de natuur. Evelien had het nog zo moeten zeggen eerder die dag, dat hij er zo mager uit zag en of hij wel genoeg te eten kreeg. Zipje krijgt niet, hij neemt. Nadat Zipje zich uitgebreid had gewassen en op de tegels in de zon in slaap was gevallen, ging ik weer naar binnen, verder met de blokjes naaien.

en toen ik dacht klaar te zijn, mooi op tijd voor het eten dat Perry had besteld via de spareribslijn (genoeg voor voor 10 man), legde ik ze op de grond en zag dat ik er nog 5 tekort kwam, aaargh!

Na het eten en afruimen etc etc, ging ik weer aan de slag; ik ken mezelf, als ik dit niet gelijk doe, dan blijft het weer een paar dagen liggen. Een dik uur uur was ik klaar, wat een mooie blokken!

Maar dan -en dit herkennen jullie vast wel- dan komt het monstertje dat fluistert: "Hoe zou het er uit zien als ze aan elkaar gestikt zijn? Toe, één setje van 4 blokjes aan elkaar stikken, dat lukt toch nog wel?" En hup, ik aan het naaien en strijken, naadjes inknippen die de andere kant op gestikt zijn om mooi in de tegenoverliggende naad te grijpen, en op de grond gelegd om te bewonderen. En weer dat monstertje: "Toe, nog een blok maken, kijken of die ook zo mooi wordt." nadat het tweede blok op de grond lag, en ik zag dat het al half 11 was; dat wordt weer dromen van blokjes, ik moet stoppen! Maar nee, het duveltje sprak "Maak die ene rij nou maar af, en dan morgen de rest.", en ik zwichte voor dit verleidelijke aanbod. De onderste rij van 4 blokken zijn klaar, nu de rest nog. Als de blokken klaar zijn, ga ik ze nog husselen, of niet. De reuzemuis gaat er vannacht over waken, dat er niemand de boel overhoop gooit.

"He, mam, had jij eerst een zwarte bril met ander montuur?", vroeg Tim gisteren aan tafel tijdens het eten, en ik legde uit hoe mijn vorige bril er uit zag. "Ik zit bij een forum waar iemand zit die sprekend op jou lijkt, eerst dacht ik dat jij het was, maar nee, wat moet jij nou op zo'n forum?" Ik vond het wel raar, maar dacht er verder niet meer aan, tot Tim me een  paar uur later bij zich riep op zijn kamer: "Kijk, dit is die foto van jouw look-alike", en ik keek naar deze foto van mezelf, die ik een tijdje hier op mijn blog linksboven heeft staan.  Deze foto is genomen op het quiltweekend in Nieuwkerke, vorig jaar, hier zit ik naast mijn moeder, te genieten, met mijn monitorbril op, die eigenlijk voor het computeren is, maar ook top is voor achter de naaimachine; je ziet scherp van heel dichtbij tot een meter of 3 van me vandaan. Tim heeft die jongen gemaild met de vraag of hij de foto wilt verwijderen, en als hij niet reageert, dan gaat hij het aan de moderator van het forum melden.  Raar he, dat een jonge gast deze foto van mij a) vind en b) leuk vind om te gebruiken. Hoewel, raar… zeg nou zelf, het genietend en ontspannend luisteren van mij op de die foto straalt er toch vanaf?

Nog een observatie:

Ik maak tijdens het trainen veel geluid, kreun en steun bij elke krachtinspanning, alsof ik dan nog meer kracht kan zetten; af en toe foeter of klaag ik, want potjandorie, mijn coach zoekt wel steeds mijn grenzen op wat belasting betreft. Dat ze nog niet met oordopjes rondloopt mag een wonder heten.

Afgelopen donderdag zag ik ook weer vreselijk af, met alle geluiden die daarbij horen, en opeens viel het me op dat een man van middelbare leeftijd met mijn postuur -inclusief borsten-, me de hele tijd met een broeierige blik naar me stond te kijken; alsof hij naar een pornofilm keek, terwijl hij op een apparaat aan het trainen was. Niet dat ik vaak mannen op apparaten tegen kom die met geile blik pornofilms aan het kijken zijn, maar ik ben behoorlijk observerend en zijn blik was nu niet bepaald onschuldig, en ooh dat glimlachje toen hij zag dat ik hem doorhad, brrr.  Gelijk dimde ik wat betreft het gezucht en gekreun, ik bedacht me dat ze wel erg overtuigend zouden klinken op een andere locatie zonder kleren aan, en als ik nog niet rood was geweest in mijn gezicht, dan werd ik het nu wel. Hoe genant! En dan te bedenken dat ik het gekreun van de tennisspelers zo idioot aanstellerig vind. In de porno industrie is dit ook een bekend fenomeen, daar gaan de mannen al van "oeh" en "aah" en "ganz geil" nog voordat iemand ergens aan heeft gezeten. (weet ik van de biologiezenders toen we proefabonnement hadden op een totaal pakket, oei, is dat op tijd, die opmerking, of val ik nu zwaar door de mand?)

En vlak voordat ik deze blog de lucht in wilde sturen, kreeg ik nog een filmpje te zien en te horen van zanger Rinus, en helaas, ik moest tot het einde kijken om de beroemde move van Rinus niet te missen. Ik weet niet wat ik erger vond, de beelden, of het geluid. Houd je vast, je gelooft je ogen en oren niet; dit stel (echtpaar) zou eigenlijk tegen zichzelf beschermd moeten worden, maar het is een hit bij de jeugd, eerlijk waar