Vanmorgen reed mijn ventje zijn band aan gort tegen een niet op tijd opzij springende stoeprand in een krappe S-bocht, met -mijn man kennende- een vaart van minstens 50 km/uur kuste de band het scherpe hoekje en klabang, een winkelhaak van heb ik je me nou daar in de band. En geen zuchtje lucht meer, dus op de velg terug naar huis gereden. Zelf band verwisselen lukte niet, krik wilde niet plat genoeg, dus heb ik manlief maar naar werk gebracht en de monteur van de garage opgewacht, en weer stond ik met een plu hooghoudend om een ventje droog te houden tot hij de band verwisseld had. ((mijn dealer stuurt prettiger voor het oog zijnde ventjes dan mijn man's dealer)), dit even tussen 2 haakjes, links 2 en rechts 2. Het was even flink aan het regenen, om daarna weer te stoppen en ons in een zeer doeve wereld verder te laten zwoegen.

Stil wachten tot het overgaat was geen optie vandaag, rond het middaguur reden zoon en ik naar Dongen, waar hij zijn 2e en tevens laatste onderzoek met de vriendelijke studieadviseur/psychologe had.  In een lunchroom om het hoekje van deze dame in Dongen zat ik aan een gezonde salade, terwijl een mevrouw naast me 2 frikadellen naar binnen zat te werken met haar vingers, het vorkje lag werkeloos op tafel, naast het servetje dat ook genegeerd werd.

Toen ze klaar was, zag ik een dikke klodder mayo bovenop de knokkels van haar ene hand zitten, en net toen ik haar er op wilde attenderen, ging ze met haar vingers door heur haar, en smeerde ze het uit, geheel onbewust denk ik, hoop ik. Ook een optie, als je droog haar hebt, maar gezien haar haar -zeer vet, ook waar ze de niet met de mayo was geweest- was dit niet nodig geweest. Ze stond puffend op, de teennagels die over de rand van haar slippers hingen schraapte ze hierbij over de grond -brrr smakelijk eten- en ze slofte de vrij chique tent uit. Het meisje van de bediening kwam gelijk met een sopdoekje aan, om de tafel en stoel af te zemen, de vrouw boos nakijkend, vast een vaste klant.

Ik heb de rest van de tijd, onderwijl aan de hexagonen naaiend- geluisterd naar het gesprek gaande aan de andere kant van me aan een tafeltje, waar een man die een eigen houtzagerij wilde beginnen, advies kreeg van een echte adviseur; deze man zat keurig in het pak,en zag er uit dat hij gewend was (en er misschien wel op stond) aan zakenlunches. Hij had een bord eten gekregen, vroeg aan zijn tafelgenoot even om stilte, en kneep tijdens zijn gebed zijn ogen en knuistjes zo stevig dicht, dat het niet moeilijk was te raden waar hij onze lieve heer om vroeg, behalve zijn overdadige spijs te zegenen, wilde hij ook heel graag hulp om deze klant binnen te halen; het zag er aandoenlijk uit.

Vlak voor ik op wilde stappen, zag ik mijn ventje de straat door scheuren, ver van de stoepranden wegblijvend deze keer. We moesten bij het laatste half uur van het gesprek aanwezig zijn, voor eventuele vragen te  stellen, en te horen hoe ze tot haar advies was gekomen. Advies wat Tim (en dus ook wij) kregen:  econometrie studeren, Tilburg is zijn eerste keus, op kamers gaan. We hebben 2 maanden de tijd om te wennen aan nog maar 1 spruit in huis.

Zo zag bij ons de gedekte tafel er uit, toen we halverwege waren, Hollandser kan haast niet; ik had geen puf om te koken, en dan maar brood, geen straf voor ons

Ik zag later pas die bus met luchtverfrisser op tafel staan, dat vinden de mannen die de tafel hadden gedekt normaal blijkbaar  LOL En vlak voor het eten zag ik tegen de buitenkant van de voordeur deze insect zitten, scherper kreeg ik hem niet, hij vloog steeds weg, bang voor de lens; zie je de schaduw in meer dan meervoud, vanwege dubbel glas, apart he.

Na het avondeten barste het los, eerst met mooie wolken, mijn ventje en ik hebben buiten onze koffie gedronken, en ondertussen de wolken bewonderd, terwijl het ook al flink donderde en op het laatst heftig flitste.

Toen het ging regenen zijn we naar binnen gegaan, en na de ergste bui kwam Zipje binnen druppelen, letterlijk. Kleddernat heeft hij zich eerst wat gewassen achter zijn oren, om daarna verder op te drogen op mijn schoot, heerlijk. Het is zo'n zalige kroelkont, en ook zo'n kletsmajoor; toen een binnenkomend smsje van Evelien zich aankondigde met een tingeltje, miepte Zipje heel lief terug. Ahh. Hij was een beetje schrikachtig van het gedonder en geknetter van buiten, maar waande zich veilig genoeg om zich lekker te laten kroelen. Maar wat is het warm met zo'n klam en groot beest op schoot, en terwijl ik dit zo naar mijn dochter sms-de, sprong Zipje van schoot, alsof hij zat mee te lezen. Ik denk dat hij het zelf ook te warm vond worden, of hij kreeg weer honger, kan ook.

Dat is het geluid in ons groen kikkerlandje, na 1 tropische dag, hier was het al 34ºC, en morgen wordt het nog warmer! Mij kan je dan opvegen hoor, en helaas moeten er dingen gebeuren die niet kunnen wachten, zoals…. de bee. Haha, er zijn ergere dingen. 

Het eerste uur hebben we naar de foto's gekeken die Angela had gemaakt op haar Schotse minivakantie, ze was met haar moeder naar een quilttentoonstelling geweest, gehouden in allemaal kerken. Heel indrukwekkend, maar Angela heeft geen blog, dus kan ik jullie niet doorverwijzen.

Daarna hebben we nog bijna 2 uur zitten kletsen en lekker zitten naaien; degene die het meeste kletsten moesten ook het meest stukjes uithalen die ze er verkeerd aan had gezet. Angela toonde op weg naar de buitendeur 'even' haar Phebe, ze wilde advies over een kleur rand, en mijn mond viel op en toen ik haar middenblok zag! Ze had het door de gekookte koffie (of was het thee, over beide dranken werd gesproken) gehaald, en ik moet zeggen, ik vond het al mooi maar nu was het nog mooier.

Thuisgekomen heb ik het gras gemaaid, (iemand een idee wat dit voor 'n plant is, 1 meter hoog, geurloos voor mij althans, en flink in trek bij insecten), de was opgehangen, en een uur later nog eentje en toen nog eentje, mezelf uitgewrongen, eten klaargemaakt, en ben toen na het eten compleet gecrasht voor de tv; even Bones kijken, het was een oude aflevering die ik nog niet had gezien, dus dat was een bonus. (Bones, bonus haha). Ik was nog steeds een beetje van slag van zondagavond, dat Medium de laatste aflevering ever bleek te zijn; met Alison en Joe -in de serie- overleden, lijkt me dat wel definitief, ja.

En nu, zo vlak voor het naar boven gaan, moest ik van mezelf nog het hele rek met overhemden leeg strijken, wat een slavendrijfster! 20 Overhemden, in deze hitte, maar ze zijn weg, en dat slaapt zo meteen vast heerlijk, vooral omdat de airco in de slaapkamer dan een half uurtje heeft staan draaien, en het er lekker koel is.

Vanmorgen reden Miranda en ik in 40 minuten naar Antwerpen, en we stonden dus 3 kwartier te vroeg voor het scoutingsgebouw waar de jaarlijkse show&tell en bee gehouden zou worden. We stapten uit om de beentjes  te strekken, en gelijk zag ik Lisette aan komen lopen, vriendelijk, vrolijk begroette ze ons, en nadat ze had aangewezen waar we moesten zijn liepen we het gebouw binnen. Bleken we dus langs de achterdeur binnen te lopen, ach, geeft niet, als je er maar in mag, toch? Ilse stond al achter de bar, kopjes stonden klaar, en ze had de avond tevoren al de stoelen en tafeltjes in de zaal klaargezet; de stoelen wezen allemaal dezelfde kant op klaar voor de show& tell. Maar zet 50 vrouwen in een zaal en de stoelen staan even later allemaal -of bijna allemaal- omgedraaid, Ilse zag met lede ogen haar harde werk de mist in gaan.

Er stonden heerlijke vlaaien op de toog, en weldra zaten Mir en ik bij een tafeltje, te wachten op de komst van Yvonne en consorten. Aah en toen werd het helemaal gezellig, roddel en achterklap nieuwtjes bespreken en quiltwerkjes bewonderen.

De show&tell ging op een manier die vrij nieuw was voor mij, maar er zat een tempo in, binnen 1 uur waren er iets van 40 quilts -groot en klein- geshowd. Ilse en Lisette stonden vooraan op stoelen, iemand gaf hun een quilt aan, zij hielden hem hoog en dan riep de maakster al dan niet vanuit haar zetel ergens in de zaal achtergrond informatie. Ik zeg 'al dan niet', want waar wij 'Hollanders' -niet gespeend van verlegenheid of valse bescheidenheid- met gemak een heel verhaal om een quilt uit onze mouw schudden, onze zuiderburen treden niet zo graag op de voorgrond. Deze manier van show&tell was ook wel praktisch, aangezien de stoelen zo dicht op elkaar stonden dat je met geen mogelijkheid met quilt in de hand naar voren had kunnen lopen. Dus gaf je gewoon je quilt (of stapel quilts) aan de dame voor je, en zo kwam hij tot aan de showdames. Ik had deze meegenomen om te showen, en tot mijn vreugde viel hij ook goed in de smaak, het quiltwerk kwam mooi uit in de spotlights. Helemaal happy!

In het begin van haar welkomspeech vertelde Lisette dat foto's maken maar na de s&t moest gebeuren, omdat dit tijdens de s&t behoorlijk vertragend werkte; eer iedereen de quilt goed op de foto heeft, zijn de armen lam en de uren in de dag op. Het mocht wel, maar ze hielden er geen rekening mee. Foto niet goed, pech gehad. Ik heb maar weinig foto's gemaakt tijdens de s&t, er zat een dame recht voor me met wit haar, dus heb ik na de s&t enkele quilts nog op foto gezet.

We kregen een opdrachtje mee voor volgend jaar, een vierkant kartonnetje van 10x 10 opdelen naar inzicht om er een paperpiecingpatroon van te maken; dus net als Variahex, maar dan is het afffe blok vierkant.

Na de s&t was het etenstijd, lekker bammetjes gegeten, een loterij waar prijsjes te winnen waren, -nee, niks gewonnen, maar wel zag ik dit boek en ooooh, die wil ik toch zien te bemachtigen!-, en het uitdelen van de opdrachtjes met lapje en tijdschrift. Ik ken mezelf dus zal het opdrachtje zo snel mogelijk maken, zodat ik het a) niet niet kan vergeten, en b) niet kwijt kan raken. In het filmpje hieronder zie je op het allerlaatst 2 van deze blokjes in beeld komen, gemaakt als voorbeeld. Als het filmpje klaar is zie je 'related video's', maar die zijn niet van mij.  en daarna (zie filmpje hierboven) dus tijd voor jezelf, de klets, de foto, iets drinken en evt. voor de liefhebbers een puntje vlaai.

Beetje saaie slideshow als je niemand kent he, maar wees blij dat ik er geen geluid bij geef, want werkelijk, het leek wel een kippenhok, mijn oren tuten er nog van! Van alle geshowde quits is er eentje die ik wil maken, hij staat al heel lang op mijn WIM lijstje (Wil Ik Maken), en ik heb nog heel veel van die plaatjeslapjes, dus waar wacht ik op? Ja, hij is makkelijk met de naaimachine te maken, zal ik later wel laten zien.

Om  uur gingen verlieten we het pand, en 1 uur en 20 minuten later zette ik Miranda veilig thuis af, dankzij hevige fileleed rond Antwerpen; je zou het maar elke dag moeten rijden zeg! Het was een hele leuke gezellige en voor herhaling vatbare dag, met dank aan de Belgische gastvrijheid.

Ik gooi dit blogje nu de lucht in, en ga dan de foto's nog even bewerken, want volgens mij heb ik dubbele foto's/slideshows geplaats. Wil je een foto groter bekijken, klik er dan met de muis op, en je wordt naar mijn photobucket album geleid, waar al deze foto's groot in staan.

Vanmorgen reden Miranda en ik in 40 minuten naar Antwerpen, en we stonden dus 3 kwartier te vroeg voor het scoutingsgebouw waar de jaarlijkse show&tell en bee gehouden zou worden. We stapten uit om de beentjes  te strekken, en gelijk zag ik Lisette aan komen lopen, vriendelijk, vrolijk begroette ze ons, en nadat ze had aangewezen waar we moesten zijn liepen we het gebouw binnen. Bleken we dus langs de achterdeur binnen te lopen, ach, geeft niet, als je er maar in mag, toch? Ilse stond al achter de bar, kopjes stonden klaar, en ze had de avond tevoren al de stoelen en tafeltjes in de zaal klaargezet; de stoelen wezen allemaal dezelfde kant op klaar voor de show& tell. Maar zet 50 vrouwen in een zaal en de stoelen staan even later allemaal -of bijna allemaal- omgedraaid, Ilse zag met lede ogen haar harde werk de mist in gaan.

Er stonden heerlijke vlaaien op de toog, en weldra zaten Mir en ik bij een tafeltje, te wachten op de komst van Yvonne en consorten. Aah en toen werd het helemaal gezellig, roddel en achterklap nieuwtjes bespreken en quiltwerkjes bewonderen.

De show&tell ging op een manier die vrij nieuw was voor mij, maar er zat een tempo in, binnen 1 uur waren er iets van 40 quilts -groot en klein- geshowd. Ilse en Lisette stonden vooraan op stoelen, iemand gaf hun een quilt aan, zij hielden hem hoog en dan riep de maakster al dan niet vanuit haar zetel ergens in de zaal achtergrond informatie. Ik zeg 'al dan niet', want waar wij 'Hollanders' -niet gespeend van verlegenheid of valse bescheidenheid- met gemak een heel verhaal om een quilt uit onze mouw schudden, onze zuiderburen treden niet zo graag op de voorgrond. Deze manier van show&tell was ook wel praktisch, aangezien de stoelen zo dicht op elkaar stonden dat je met geen mogelijkheid met quilt in de hand naar voren had kunnen lopen. Dus gaf je gewoon je quilt (of stapel quilts) aan de dame voor je, en zo kwam hij tot aan de showdames. Ik had deze meegenomen om te showen, en tot mijn vreugde viel hij ook goed in de smaak, het quiltwerk kwam mooi uit in de spotlights. Helemaal happy!

In het begin van haar welkomspeech vertelde Lisette dat foto's maken maar na de s&t moest gebeuren, omdat dit tijdens de s&t behoorlijk vertragend werkte; eer iedereen de quilt goed op de foto heeft, zijn de armen lam en de uren in de dag op. Het mocht wel, maar ze hielden er geen rekening mee. Foto niet goed, pech gehad. Ik heb maar weinig foto's gemaakt tijdens de s&t, er zat een dame recht voor me met wit haar, dus heb ik na de s&t enkele quilts nog op foto gezet.

We kregen een opdrachtje mee voor volgend jaar, een vierkant kartonnetje van 10x 10 opdelen naar inzicht om er een paperpiecingpatroon van te maken; dus net als Variahex, maar dan is het afffe blok vierkant.

Na de s&t was het etenstijd, lekker bammetjes gegeten, een loterij waar prijsjes te winnen waren, -nee, niks gewonnen, maar wel zag ik dit boek en ooooh, die wil ik toch zien te bemachtigen!-, en het uitdelen van de opdrachtjes met lapje en tijdschrift. Ik ken mezelf dus zal het opdrachtje zo snel mogelijk maken, zodat ik het a) niet niet kan vergeten, en b) niet kwijt kan raken. In het filmpje hieronder zie je op het allerlaatst 2 van deze blokjes in beeld komen, gemaakt als voorbeeld. Als het filmpje klaar is zie je 'related video's', maar die zijn niet van mij.  en daarna (zie filmpje hierboven) dus tijd voor jezelf, de klets, de foto, iets drinken en evt. voor de liefhebbers een puntje vlaai.

Beetje saaie slideshow als je niemand kent he, maar wees blij dat ik er geen geluid bij geef, want werkelijk, het leek wel een kippenhok, mijn oren tuten er nog van! Van alle geshowde quits is er eentje die ik wil maken, hij staat al heel lang op mijn WIM lijstje (Wil Ik Maken), en ik heb nog heel veel van die plaatjeslapjes, dus waar wacht ik op? Ja, hij is makkelijk met de naaimachine te maken, zal ik later wel laten zien.

Om  uur gingen verlieten we het pand, en 1 uur en 20 minuten later zette ik Miranda veilig thuis af, dankzij hevige fileleed rond Antwerpen; je zou het maar elke dag moeten rijden zeg! Het was een hele leuke gezellige en voor herhaling vatbare dag, met dank aan de Belgische gastvrijheid.

Ik gooi dit blogje nu de lucht in, en ga dan de foto's nog even bewerken, want volgens mij heb ik dubbele foto's/slideshows geplaats. Wil je een foto groter bekijken, klik er dan met de muis op, en je wordt naar mijn photobucket album geleid, waar al deze foto's groot in staan.

Vol goede moed reed ik gistermiddag weg, op naar de eerste fysio-fitness, maar helaas kwam ik niet verder dan van de oprit af en achteruit rijdend er weer terug op; lekke band, en helaas kreeg ik hem niet verwisseld wegens veel te strak aangedraaide moeren, ondanks de kruipolie die ik er op spoot. Toen het ventje van de garage kwam, bleek het er eentje met spierballen en 2 koppen groter dan mij, maar ook hij kreunde en steunde tijdens het losdraaien, terwijl ik met de paraplu boven zijn hoofd de eerste stortbui van de dag tegenhield. Mijn auto kreeg zolang een reservewiel van de garage omgelegd, en vanmiddag kon ik hem al weer omruilen voor de mijne. Er was geen lek te vinden, maar ze vermoeden dat het ventiel los was geschoten. Uh, kan dit zomaar?

Het begon al lekker vanmorgen, ik stap de badkamer in om nog wat te pakken, zegt mijn man vanonder de douche: "hallo schat, lekker geslapen?", om gelijk er achteraan te mompelen: "Oh nee, da's de oudere versie." Leuk hè, zo'n vent? Ik moest er wel om lachen, hij dacht dat ik Suzanne was.

Een uur later zat ik aan tafel met een lachende internist tegenover me; hij wilt me nu nog maar 1x per jaar zien, want dat de NHL terug komt schat hij op zo goed als 0%. Wist ik al, maar ik kan het niet vaak genoeg horen, en zeker op controles is het een heerlijk geluid. En het is een mijlpaal, deze controle, want precies 5 jaar geleden kwam ik op controle nadat de laatste chemo z'n werk had gedaan. Al 5 jaar geleden, pfff.

Op de terugweg ging ik even langs Miranda, en ik nam heerlijke tompouces mee voor bij de koffie. Arme Mir, ze had koud de slapers uit haar ogen en het brood achter haar kiezen weggewerkt, en daar zat ze alweer met een tompouce voor haar neus, ze droeg haar lijden in stilte, nou ja, voor zover ons Mirandake dat kan. Voor het thuisfront had ik ook wat lekkers mee genomen, daar lusten we wel pap van!

Nou, en toen alle spanning was weg gevallen kreeg ik het naaien van de blokjes ook weer voor elkaar zonder achteruit te moeten naaien (uithalen), en ik dacht dat ik er al was, maar mis er nog 1. Of ik ga voor nog een rij (of 2) breder, grrr, waarom wil ik altijd voor zo groot gaan? Feit is wel dat je een royale quilt ook op een 2 persoonsbed kwijt kan, wil ik dat ook?

Morgen ga ik met Miranda naar Antwerpen, naar de show&tell van het Caligo House, wow, we hebben er heel veel zin in! We gaan er veel BBQ-ers zien, Bekende Belgische Quilters, haha, nee, het gaat niet altijd over eten bij mij. Yvonne zou stoelen vrij houden voor ons, als ze er al eerder is. Morgen meer hier over (hopelijk met veel foto's!)