Met zulk lekker weer kan ik niet binnen blijven, kijk eens wat leuk, toefjes zaad van een plant die ik volgens een kenner kan delen door te scheuren in het vroege voorjaar. Ik moet elke keer de naam opzoeken: Vernonia crinita ‘Mammuth’, pas na enkele jaren zal hij zijn twee meter hoogte bereiken, dus ws dit jaar al? De gescheurde delen zal ik gewoon vlak naast de moederplant zetten om zo een bredere bos te krijgen, normaal zet je gelijk meerdere plantjes op een voet afstand van elkaar neer in de grond, ik had er maar eentje, want deze was me te duur om er een handvol van te kopen. Ik ga het zaad ook proberen op te kweken, wie weet lukt het me. Ik bedenk me nu dat ik dit van het najaar al heb gedaan, eens kijken of ik de potjes kan ontdekken en of ik zo slim was er naamkaartjes bij te steken. Het zal niet de eerste keer zijn dat ik potjes vol onkruidzaad liefdevol opkweek.
Even de vorst van deze week nog afwachten en dan ga ik knallen in de tuin, de lavendel moet gesnoeid worden, en de bolacacia’s, alle grassen en nog zoveel meer. Ik volg graag dit kanaal op YouTube want mijn kennis en ervaring komt nog van de tijd voor de klimaatverandering zo erg voelbaar was. Maar een ding blijft wel staan: snoei niks dat op hout van voorgaand jaar bloeit.
Dinsdag heb ik al de vlinderstruiken gesnoeid.
Deze stronk komt tot aan mijn schouders, het is een geel bloeiende vlinderstruik.
De grassen en loof van de varens zal ik wel afknippen maar daarna als bodembedekking gewoon laten liggen, over een paar maanden is dit toch niet meer te zien door alle nieuwe groei.
Blauwe bloemen van de Vinca minor doen het goed, dit is een leuke maar woekerende bodembedekker die op zonnige plaats bij grote droogte er niet mooi fris uitziet. In de pot staat munt, duidelijk een waterminnende plant, dat wordt weer lekker thee maken over een tijdje.
En de vorig voorjaar kort tegen de schutting gesnoeide Japanse kweepeer staat al bijna twee weken in volle bloei
Frida time, mijn assistenten Fay en Jon nemen hun posities in
Blaadjes van de zonnebloemen
En de rest
Ik doe maar een dotje met de kleuren
Serieus, ik weet niet wat mij bezielde
Maar het pakte gelukkig goed uit, en later met het doorquilten zal het er nog meer op lijken
Dragon Fruit, zo lekker als het vers is, de kern is bij de een parelmoer wit, bij de ander zacht roze, dus kleurde ik het door de stof nat te maken met verdunde roze
En de cantaloupe meloen kreeg na een basis van twee kleuren nog wriemelige meanderende lijntjes
Het pakte goed uit, en daarna kreeg alles op de stof zwarte lijntjes, spannend om te doen, want de stift mag niet uitschieten, wat hier en daar dus wel gebeurde. Nee, ik ga de oepsies niet aanwijzen, ze horen er nu bij.
Met het aanbrengen van de zwarte zaadjes in de Dragon fruit schoot ik een beetje door, hoewel je in een doorgesneden vrucht in het echt nog veel meer zwarte zaadjes ziet.
Even voor de foto naast elkaar en dan naar boven, strijken, sandwichen en doorquilten
Boefje Puk gaan geregeld helemaal los op en in zijn speelmat
Fay vindt het allemaal maar spannend, wat zit er nog meer onder de mat? (Ingekort filmpje, ik had hem al eerder geüpload denkend dat ik het hoesten van DH op het laatst er al had afgeknipt, niet dus. Nu wel.)
En dan kan Fay zich niet inhouden
Categoriearchief: Tuin
Gehavend boefje
Dinsdag zaten we na de lunch in de keuken kranten te lezen, ik had rond 9 uur de katten naar buiten gelaten maar vanwege het slechte weer had ik de schuifpui dicht gedaan, ze kloppen wel aan als ze er in willen. Jon was al twee uur binnen, maar Sherlock niet, en ik vroeg me hardop af waar hij bleef. Amper de woorden uitgesproken hoorde ik hem bij het keukenraam aankloppen, en ik liet hem er snel in. Puitnat en wat hinkend met zijn achterpootje gelijk de hal inlopend maakte ik me pas echt zorgen, normaal gaat hij gelijk eten bij binnenkomst. Ik tilde hem op voor nader inspectie, maar hij miauwde wat verwensingen binnensmonds naar me, wurmde zich los en liep naar boven.
In de gauwigheid had ik serieuze krabwonden gezien op meerdere plaatsen op zijn kopje en schouders, en een wondje op de flank bij zijn achterpoot, maar geen gutsende wonden, en ook de stand van zijn pootje leek normaal. Het had geen zin om achter hem aan te gaan om hem te pakken, hij is een meester in zich te verstoppen en het zou hem alleen maar angstig maken.
Een paar uur later liep hij opgedroogd de woonkamer in, hij trok nog steeds met zijn achterpootje, maar kwam wel even bij me zitten, aaitjes vond hij niet fijn. Flink gehavend op zijn kopje, zijn rechteroor was al zo gerafeld, rond zijn linkeroor zaten niet meer bloedende krassen, en eentje in zijn oor, maar daar liet hij geen nadere inspectie toe.
Ik voelde over zijn hele lijfje krabwondjes, maar kreeg er slechts eentje op de foto.
Hij had moeite om van mijn schoot te springen en verderop op de poef te klauteren, ik tilde hem erop, haalde uit de kast een pijnstiller voor katten, en gaf het hem via een spuitje in zijn bekje. Uiteraard bleef hij de rest van de dag binnen, Jon liet hem met rust nadat hij hem helemaal had besnuffeld, zich misschien afvragend waarom Sherlock hem nu niet besprong.
De volgende ochtend liepen ze zij aan zij de garage uit, recht op hun verse voerbakjes af, Sherlocks gang liet geen mankepootje meer zien, hoewel dat niets zegt bij katten. Op onderstaande foto is goed te zien dat Sherlock (de kleinste van de twee) is aangekomen (niet zoveel als lijkt, hij zit hier iets meer met zijn achterpootjes onder zijn lijfje) en Jon is afgevallen. De rechtse foto doet me denken aan Forrest Gump, als hij naast zijn zoontje op de grond gaat zitten om samen tv te kijken.
Hij stak zijn kopje naar buiten toen ik de schuifpui opende voor de hoogheden, maar durfde niet naar buiten te gaan. Jon wel, en hij keek halverwege het pad vragend om waar zijn schaduw bleef. Dan maar alleen de kikkertelling doen
Pas halverwege de middag ging Sherlock een paar keer even naar buiten voor een sanitaire stop en wat drinken uit de vijver, en vandaag net zo. Hij is flink geschrokken, dat staat als een paal boven water, arme boef. De wondjes zien er rustig uit, en toen ik de bewegelijkheid van zijn achterpootje controleerde liet hij het toe en gaf hij geen krimp. Misschien even verstuikt tijdens de ontsnapping.
Moe en zin in de lekkere midnightsnack stonden ze woensdagavond ongeduldig te wachten tot ik in de gaten had hoe laat het was
En toen ik niet gelijk opsprong drong Sherlock aan om in actie te komen
Nog een paar dagen en dan zijn alle peren op, wat er op de grond ligt is beurs, half aangevreten of rottend, een enkele gave gaat mee naar binnen, aan de boom hangen nog maar een handjevol
De stekjes op en naast de vensterbank zijn uitgegroeid tot mooie planten, altijd leuk
Het uitzicht in de keuken gistermorgen, een graafmachine was druk bezig in het plantsoen achter onze heg
Uiteraard ben ik gaan kijken wat er gaande was en waarom ze het met hun bladblazer en schoffel niet aankonden. De paar struiken die er stonden waren eruit en nu was de graafmachine de grond aan het gelijkmaken. Twee opzichters wisten me te vertellen dat hier over een maand een veldesdoornblokhaag geplant zou worden, die dan eenmaal aangeslagen op heuphoogte gehouden zou worden. Dat betekent als ik me niet vergis dus geen bloemen aan deze inheemse esdoorns.
Wij hebben een Canadese esdoorn als boom staan en als die in het voorjaar bloeit trekt het veel bijen en hommels aan. Beetje een gemiste kans dat de groenvoorziening niet aan bloemetjes en besjes denkt bij nieuwe aanplant, maar goed, ik kan me vergissen, misschien laten ze de veldesdoorn wel tot bloei komen.
Vandaag ga ik verder met zilver poetsen, ik kreeg woensdag na 15 lepels kramp in mijn handen, het was mooi geweest voor de dag, maar de rest moet dus nog. Dit is voor het eerst en dat is te zien aan ons verzilverd bestek, gekocht toen we gingen trouwen, dat is dus 31 jaar geleden 😱 Had ik dit stil moeten houden uit schaamte, of is dit normaal?
En daarna (of eerst) quilten ; vannacht heeft Helen Godden een filmpje geplaatst in de Frida Kahlo groep over hoe het door te quilten, en misschien is er later nog tijd om tv te kijken samen met Jon, wie zal het zeggen. Een fijne dag
Dit filmpje zag ik bij Willeke en wil het jullie niet onthouden, te leuk.
Zo mooi
Gistermorgen vroeg kleurde ik weer wat van de twee Frida Khalo tekeningen in, de ene met linten en de vleugels
nat maken en de kleuren met een kwastje wat helpen in elkaar te laten vloeien
En de andere met de Mexicaanse vlag
en hier hangt het te drogen.
Voordat de voorspelling van regen uitkwam maaide ik snel het gras, en gelijk hierna zette ik de vorige week gekochte drie Kniphofia planten (na deling 7) in de volle grond. De jonge plantjes kunnen tegen lichte vorst, dus zal ik er flinke hoop blad overheen doen, er valt momenteel genoeg
Jon controleerde na afloop of het goed was gedaan, links zie je de oranje bloem van de vuurpijl Kniphofia
Dit is een treurende vorm van budleija, hij bloeit pas in september en trekt bijen aan
Kijk maar
Ik ben niet zo van de tuin opschonen voor de winter, ik trek nog wel onkruid en snoei wel hier en daar wat weg, maar kijk eens hoe mooi de goudgele blaadjes van de varens zijn
De guldenroede (die hoge stengels met gele bloemen) ga ik wel snoeien voordat het zaad zich gaat verspreiden.
De abrikooskleurige blaadjes van de klimhortensia en daarboven de besjes van de vuurdoorn
En naar de vijver kijkend zie je zoveel kleuren bloemen, ik kan ook zo genieten van al die verschillende bladvormen en bladkleuren
en wat te denken van deze border, de geelgroene blaadjes geven haast licht
De hoge paarsbloeiende Salvia doet het altijd goed, jammer dat deze soort niet winterhard is, misschien zou ik ze kunnen uitgraven en koel overwinteren? Liever niet binnen, want ik vind deze plant stinken naar kattepis.
Dit is de rommelige kant van dezelfde border
Jon bekijkt het liever van de andere kant
De hart van de varen ziet er bijzonder uit
Zelfs de peren zien er mooi herfstkleurig uit, en ze zijn heel lekker. Wel pluk ik er niet meer van dan ik die dag kan eten, want ze rijpen waar je bij staat en zijn in no time melig
Tijd om naar binnen te gaan, de tekeningen zijn droog en ik kan de zwarte lijntjes tekenen, de tekst opschrijven en ook de schaduwen aanbrengen
Links is het geverfde nog nat, de kleuren zijn eenmaal droog wat lichter
Tegen de avond wilden Jon en Sherlock via de voordeur naar buiten, want daar konden ze een frisse neus halen zonder natgeregend te worden. Nou ja, frisse neus
De natte wind gierde om het huis en de lucht was zwaar van onweersklappen en flitslichten toen ik de pot met citroengras binnen haalde, hier werd gelijk aan geknabbeld voor een frisse smaak in het bekje. Ik heb er eens op zitten letten, ze knauwen erop, maar eten er niet van.
Van de week ging ik met de auto naar de stad (geen zin in natgeregend op een afspraak te komen) en reed naar de slagboom van de parkeergarage. Tot mijn verbazing ging de slagboom al open voordat ik het raampje open had, “goh, zeker gratis parkeren vandaag,” dacht ik en zette mijn auto in een parkeervak. Ik keek even op mijn telefoon en zag dat ik een melding had van de parkmobile app, en verrek, het gaf aan dat mijn auto in de parkeergarage stond en dat de teller liep.
Ik was helemaal vergeten dat ik bij die app na installatie had aangevinkt dat hij ook voor parkeergarages gebruikt mocht worden, maar had me er verder niet in verdiept hoe dit dan zou werken. En nu wist ik het, en ik was als een kind zo blij met deze gadget, zo leuk dat het werkte. En zo makkelijk, ik kon zonder eerst bij de automaat met een kaartje betalen gewoon de garage uitrijden, de app regelde dit alles.
Mijn dag was goed. Nu mijn brillen nog, ik had ze bij de opticien achtergelaten omdat ik er al drie weken niet fijn mee kan kijken. Ze bleken fout (te laag) geslepen te zijn en de cilinders waren een beetje overbodig gezien de graad van afwijking, hoorde ik de een tegen de ander mompelen. Degene die dit had opgegeven was een beetje te overijverig. Klaar ben je.
Herfstkleuren
Dit is het proeflapje met de Canan‘dAche neocolor 2 krijtjes eenmaal droog. Ik had groffe zoutkorrels over het natte deel gestrooid, dit geeft het effect van de lichtere vlekjes. Op het groen, geel en roze deel is er niet veel van te zien, misschien was de stof te droog.
Wat me wel opviel was dat het lastig was om fijne delen met de krijtjes te kleuren, en Marloes wist me te vertellen dat er in de krijtjes minder pigmenten zitten dan in de Inktense potloden, dus heb ik besloten vooral met Inktense te werken, want Frida Kahlo gebruikte ook pittige kleuren, en dan kan ik de krijtjes gebruiken op grotere vlakken waar het wat zachter moet zijn.
Sherlock geniet van het ochtendzonnetje, ik heb twee voetenbankjes tegen elkaar aangeschoven met een quilt er op om zo een fijn slaapplekje voor Jon te maken die er ook gelijk gebruik van maakte, maar toen hij even naar boven ging, pikte Sherlock zijn plekje in. Lekker voorverwarmd, hij strekte zich uit en legde met een genotzalige kreun zijn kopje neer.
In de voortuin staat dit inmiddels één meter hoge struikje in vuur en vlam, het is de Euonymus planipes oftewel de Kardinaalsmuts, hij kan tot 4 meter hoog en lekker breed worden.
en de kleine besjes zijn ook prachtig rood
Het was een mooie dag, de bestelde pitjeskatoen kwam vlak na de middag binnen, en een snelle waterdruppeltest bevestigde wat de verkoper gisteren over de telefoon vertelde, maar ik wilde het toch even zelf ook testen.
Daarna ging ik op de fiets even naar de fietsenmaker want de koplamp deed het niet nadat ik het kapje er vanaf had gestoten in de fietsenstalling, het lampje was verdwenen en er ontbrak een beugeltje, dus dat werd een hele nieuwe koplamp aanschaffen. Nee ik kon er niet op wachten, ze hadden het heel erg druk, maar als ik mijn fiets achterliet dan was hij morgenmiddag klaar. Of ik een leenfiets wilde, vroeg de jongeman achter de kassa nadat hij mijn gegevens had ingevoerd. Nee, ik hoefde geen leenfiets, “ik loop wel naar huis, ‘t is maar 2,5 km.”. Ik had eerder al eens een leenfiets gebruikt, zwaar trappen, zachte banden en te kleine frame, ik had hier geen zin in. Uurtje later was ik thuis, het had sneller gekund als ik geen Pokemon had gespeeld.
We aten een heerlijke paprikasoep Ik gebruikte een klein potje witte bonen in tomatensaus , vergat de achterham en prei, maar had nog wel bieslook en maakte van gehakt gekruid met Za’atar soepballetjes. Smullen!
Jon en Sherlock lagen de hele tijd achter mijn voeten in de keuken in de hoop dat er wat lekkers naar beneden zou vallen, Jon gaf mijn benen regelmatig kopjes alsof dat zou helpen, en ik had bijna zijn nageltjes afgesneden toen hij ze opeens over de rand van het aanrecht en snijplank sloeg. Jongen toch, kijk uit.
Ik liet hem ruiken aan een stukje knoflook en hij ging een illusie armer maar hoopvol dat het toch goed ging komen als hij maar lief bleef kijken weer naast me zitten. Ze huppelden vrolijk achter me aan toen ik de tuin in liep om bieslook te knippen, en volgden me niet naar binnen, beweging rond de vijver was veel spannender en misschien was dat wel eetbaar.
Kleine dingen
Onze wasdroger, een Miele warmtepompdroger, deed het al een tijdje niet na behoren, meestal moest ik na de droogsessie het programma ‘opfrissen’ starten om de was van klam naar droog te krijgen. Is niet veel werk voor mij maar het kost wel meer stroom. Ik vreesde dat er een monteur aan te pas moest komen, maar Google-de voor de zekerheid of ik er zelf iets aan kon doen. Op een Antwerpse kringloopwinkel website vond ik de oplossing. “Controleer of de vochtigheidssensoren proper zijn” stond er, deze bevinden zich in de schoepen in de trommel. Huh? Heeft die van ons dat ook? Ik zag een gaatje wat afgedicht leek
en ging heel voorzichtig met een prikkertje langs de rand van het gaatje naar binnen, niet wetend hoe diep het zou zijn, en wipte
uiteindelijk een halve cm dikke en 3 cm lange opeenhoping van stof er uit. Uit de andere drie gaatjes net zo, best bevredigend, waarom staat hier niets over in de gebruiksaanwijzing? Dat er sensoren in de schoepen zitten word zelfs niet vermeld. Dat is toch raar?
Om te kijken of hij de was nu wel goed droog aflevert moet ik een paar dagen wachten tot ik weer een wasje kan draaien, dit is een van de zeldzame momenten dat ik het jammer vind dat de wasmand nagenoeg leeg is.
Suzanne en haar vriend hebben gezinsuitbreiding, van de katten wel te verstaan, ze hebben een 9 16 weken oud poesje erbij; dit kleintje zat bij een stel die gevonden zwerfkittens socialiseert. Dit kleintje zou eind vorige week geadopteerd worden maar de mensen zagen ervan af, ze vonden het te mensenschuw. Tsss. Suzanne durfde het wel aan, ze vroeg me om advies en ik stond een uurtje later te kwijlen bij dit jonkie. Kruimel.
Ze zat achterin de kattenbak ons met grote ogen aan te kijken, ze liet zich zonder blazen, bijten of krabben geaaid worden op het kopje, oh dat is een goed teken. Ik schepte haar met een hand uit de kattenbak waarna Suzanne het deksel er af haalde en opzij zette zodat Kruimeltje zich niet weer hier zou verstoppen; in het kamertje waren genoeg plekjes om zich veilig te kunnen verschuilen. En zo zat Suzanne een tijd met Kruimeltje op schoot,
en toen ze haar liet gaan ging ze op de vensterbank zitten.
Vandaag was ze aan het spinnen toen Suzanne haar aaide, en Kruimeltje was al lekker actief toen ze alleen in de kamer was; de andere twee katten hebben Kruimels luchtje al geroken van een dekentje en lijken er weinig problemen mee te hebben. Dat komt wel goed.
Net als met deze twee takken uit een boeket van een maand geleden,
ik heb de bladeren gehalveerd en er zitten na twee weken al hele kleine worteltjes aan. Na het maken van de foto’s heb ik zilverfolie om het vaasje gewikkeld, wortels groeien beter in een donkere omgeving.
De pannenkoek plantjes doen het ook goed,
De jonkies zijn niet meer klein te noemen
Buiten doen de planten het ook goed, een verdwaalde guldenroede bij het vogelvoerhuisje staat er schitterend bij
🤩
Ze staan ook onbedoeld in de zijtuin, ze groeien met wortelstokken tot flinke bossen uit, en als je niet ingrijpt neemt het de hele border over. Gelukkig kan de de bossen goed uitdunnen door ze er gewoon met wortels en al uit te trekken.
En kijk toch wat een mooie combinatie
Deze paarse Vernonia arkansana ‘Mammuth’ is een echte vlindertrekker, ik heb hem nog maar een paar jaar en toen de schutting vervangen werd door een haag moest ik hem verplanten en hield mijn hart vast in dit droge deel van de tuin, maar het gaat goed. Hij gaat uiteindelijk (na een paar jaar) twee meter hoog worden, ik hoop dat hij ook wat meer in de breedte gaat groeien met meer opgaande takken
Jon en Sherlock volgden me door de tuin heen, en toen ik naar binnen liep volgde Sherlock me als een schaduw
en de rest van de middag en avond deden Jon en Sherlock niets anders dan speels achter elkaar aan rennen, overal op en onderdoor, wat hebben ze het samen toch goed 😊
Opeens kwam Jon op mijn voetenbankje zitten en begon zich te wassen, Sherlock kwam miepend naar binnen lopen, checkte eerst de etensbakjes in de keuken en bij het teruglopen zag hij Jon. En gelijk sprong hij op de andere poef en begon zich ook uitvoerig te wassen, zo grappig