Vrijdagmorgen half 10 begon het quiltweekend, al in de auto van mijn wederhelft op weg naar Miranda, om haar spullen in de auto te gooien zodat ze in de auto van Berna zeker weten genoeg ruimte zouden hebben, want Ingrid en Miranda reden met Berna mee, en Ingrid sjouwde niet minder dan 3 Singertjes FW met zich mee. Op weg naar mijn moeder schoot er van alles door mijn hoofd wat ik misschien had vergeten, maar gezien hoe vol de auto al was kon het niet veel zijn.

Na een kopje koffie op Hoek werd de auto verder vol geladen, en weg waren we, maar toen we al een half uur onderweg waren vroeg mijn moeder zich hardop af of we de diepvriestas ook hadden ingeladen. Ik sloeg een afslag in om op een parkeerterrein even de kofferbak te kunnen nakijken, maar al gelijk gilde mijn moeder dat ze de taart vergeten was. We maakten gelijk rechtsomkeer, want zonder de beroemde langevingertaart van mijn moeder overleefden we de eerste avond al niet, we zouden levend gevild worden, en zouden dan vast nooit meer mogen komen. Een uur later dan gepland kwamen we aan, de auto werd met vereende krachten geleegd en verderop in de straat geparkeerd, het weekend kon beginnen!

Met foto's begin ik bij het einde, de show van antieke quilts en de groepsfoto:

Snel voor het eten nog een diaserie van de fotoshoot vanmiddag. Rest volgt vanavond!

zo ging de foto sessie van de show van antieke quiltjes binnen, niet te doen!

en er viel volop te lachen: Linda en Bibi hadden pinquins gemaakt, en wat voor een morgen vertel en show ik wel weer verder, mijn oogjes plakken een beetje.

Mijn spullen staan al in de hal klaar, George houdt vannacht de wacht, hij let op dat er geen kaboutertjes met mijn spullen gaan slepen, als daar zijn:de oranje tas vol met de antieke quilt en aanverwante spullen, dat lange metalen ding dat er half uitsteekt is mijn daglichtlamp. Ik ga kijken of ik voor de volgende rand al de stukjes kan snijden; mijn roze naaimachine trolley, zojuist nog snel de stekker en gaspedaal er bij gestopt, want anders naait het zo rot; de digi en de lader niet vergeten; dat zwarte gevaarte er naast bevat mijn kleding en toiletartikelen, én mijn topmatrasje van Ikea, zonder kan ik op geen enkel bed slapen, ik ben net de prinses op de erwt en voel elke bult of kuil. Opgerold zijn daar de poezenquilt, de mandjesquilt en de rood-witte loterijquilt, ik hoop dat ik  de bies kan snijden, en erop gezet krijg. En bovenop staat de tas van Sinterklaas, niet voor niets heet die zo, want daarin zitten de lekkernijen voor bij de koffie, en de potluck die ik morgenochtend vroeg ga maken komt er ook bij.

Het gaat nog spannend worden met welke auto ik aan kom zetten, wordt het de rode bak of de zilveren bak? De rode bak zei vanavond toen ik plots moest remmen TTTTRRRRR alsof ik over grint reed, en het lampje van de remmen brandde ook. Ik, niet te flauw, reed een klein stukje verder en stapte toen weer hup op de rem, en toen remde hij normaal, maar alsof ik eerst door een rottig stukje trapte, zo'n taai gevoel gaf het. daarna reed ik over een bult en floepte het BRS lampje (niet een BSR lampje, dat zit op de naaimachine) uit. Huh? Nou ja, daarna reed en remde hij normaal, het lampje ging aan en uit wanneer hij er zin in had, maar ik vind het geen fijne gedachte. Iedereen schrijft "Nog maar 1 nachtje slapen", maar ik zou toch nog wel heel veel nachtjes willen kunnen slapen, en niet dat mam en ik morgen in het kanaal knallen omdat de remmen "doe het maar zelf" zeggen.

Dussss, om 8 uur morgenochtend sta ik bij de garage, mogen de jongens even een blik op mijn remmen werpen, en als er niks aan de hand is (los contactje brs lamp), of ze kunnen het gelijk verhelpen, dan kom ik in de rode bak naar Nieuwkerke. Maar mochten ze wel wat vinden, dan rijd ik voorzichtig naar de zaak en pik ik Perry z'n bak in. Goh, zullen ze daar wel gek opkijken, als ik alles over sta te hevelen. Ojee, wat als ik geen stap meer mag rijden in mijn auto van de garage? Dan moet ik aldaar overhevelen in een huurauto of zo? Pfff, kan ik er nog wel bij hebben, maar hoe dan ook, morgenmiddag zitten mam en ik in Nieuwkerke.

Het zit er weer op, het extra lange quiltweekend in het StayOkay hostel in Elst, midden in de bossen, maar het enige wat ik aan hout heb gezien waren de houtjes die ’s morgens tussen de oogleden zaten. Terwijl ik in een nabij gelegen B&B had genoten van een ongestoorde nachtrust op een topmatras, en dus uitgerust en fris om kwart over 7 de zaal binnen liep, droop de ellende en vermoeidheid bij de meesten uit de ogen. Ik durfde op het laatst niemand meer te vragen of ze lekker hadden geslapen, het leek haast op leedvermaak, rub it in. Er zijn gelukkig altijd een paar dames die overal kunnen slapen waar ze gaan liggen, al dan niet geholpen door een pilletje of oordopjes, en sommige dames komen ook echt niet om te slapen, en dat was hun op dag 4 ook wel aan te zien.

Het is niet voor niets dat deze locatie met de grond gelijk gemaakt gaat worden na het weekend van volgend jaar, riolering, sanitair, bedden, dak: stinkend, kapot, doorgezakt en lek; alles is aan vervanging toe.

Maar wat trekt 64 dames ieder jaar dan toch weer terug naar deze plek des onheils, als het niet om ongestoorde nachten en andere basale luxe te doen is? SM?  Gezelligheid natuurlijk, verwantschap, het weerzien van ‘oude’ quiltvriendinnen, het delen van dezelfde verslaving zonder nagewezen of onbegrepen te worden. Losse snaren of losse draadjes, wat maakt het uit, als je maar lol hebt; de een heeft het wat meer onder controle dan de ander, en dat maakt het zo leuk. Ik loop af en toe rond met het gevoel "Joh, het valt bij mij toch nog wel mee zeg.", maar dan komt Hilde met haar lezing vol tips over organiseren, sommige praktijkvoorbeelden komen me wel erg bekend voor, en ik kijk ook weer even lachend om me heen zoals ik hier nu zit. Teveel spul of te weinig kastruimte, wat kan weg en wat kan blijven? Volgend jaar gaat Tim w.s. ook het huis uit, dus waarom keuzes maken?

Zaterdag kwam er een man ons onderhouden (nee, geen Chippendale-type, if only…), en binnen 5 minuten kreeg hij een zaal met 64 dames stil; eerst met een show $ tell van zijn eigen quilts, en ’s middags met beamer en laptop toonde hij zijn programma. Hij liet op zijn computer zien hoe ook wij mbv zijn programma quilts kunnen ontwerpen, en het leuke is dat hij een gevoel van kleurgebruik heeft waar je koud van wordt, en dat hij nog kan naaien ook, hoewel dat laatste gelukkig ook voor de meeste mannen op gaat, maar dan anders. Hij doet het op de grond, ben blij dat dat hier niet hoeft, zo hard op de vloer.  Die Arnout, hij hield zich staande tussen de dames en zelfs toen de quiltpolitie langs kwam, bleef hij staande, wat ik knap vind voor zo’n verlegen ogende man.

Tijdens de show&tell heb ik wel foto’s gemaakt, maar omdat ik de dames achter mij niet wilde storen met een steeds hoog houdende digi, -terwijl anderen zich daar totaal niks van aantrokken en dus wel mooie foto’s hebben- zijn het vanuit zit positie genomen foto’s met fraai uitzicht op achterhoofden en handjes met digi’s. Maar op de website van Arnout kan je alles op je gemak terug zien klik hier , en nog scherp ook.

Elke avond hadden we een uurtje show&tell, waarvan hier een compilatie.

Mijn doel om 2 quilttops af te krijgen is geslaagd, de borders moet ik wel nog maken, eerst een witte effen border en daar omheen een spinning wheel border.  Dus ja, ik zat de godganse dag achter de naaimachine, flesjes water bij de hand en op z’n tijd een kopje koffie met af en toe wat lekkers er bij, het was een beproeving. Toen ik vanmorgen op de weegschaal stond hield ik rekening met een behoorlijke toename, maar he, slechts 1 ons er bij? Snappen doe ik het niet, maar ik ben er wel blij mee. Heb ik toch iets goed gedaan.

Het was zo gezellig, overal gelach, lekker gekletst, lekker gesnoept en veel mogen bewonderen. Er waren veel Guute groupies aanwezig, zodat er zelfs een antieke-quilt showtje was, oei die van the big boss is wel heel mooi!  Ze was jarig op zondag, wat natuurlijk niet onopgemerkt voorbij is gegaan, alsof er nog niet genoeg te snoepen was trakteerde ze op overheerlijke Belgische (what else?) chocolaatjes. Het was een vruchtbare quiltweekend,  ik heb zelfs nog iemand iets kunnen leren, n.l. een paspel-zak techniek om een handgreep opening in een naaimachinehoes te maken. Moet zeggen dat het ook een hele slimme meid was, en netjes werken dat ze kan! Sabine, hier kan je het nogmaals nakijken.

en dan kom ik thuis en zie in de zon deze toverhazelaar nog in bloei, snel een foto gemaakt en van het opbergkastje in het schuurtje, zelf opgehangen de ochtend voor vertrek naar Elst. 

Mijn moeder en ik sliepen samen met een andere Quiltkletser in een slaapkamer op de begane grond, naast de ‘werkzaal’, wat een luxe. Komt het meenemen van een quiltende ‘bejaarde moeder’ nog van pas zeg, behalve dat het ook heel gezellig is om samen te gaan. Wat "Oooh!", dat waren mijn moeder’s woorden hoor, zoiets was niet eens bij me opgekomen. Heerlijk geslapen, koude douche, lachende lapjes binnen hoorbereik en een quiltwinkel naast je werkplekje, wat wilt een mens nog meer? De eerste diaserie is van overdag

en na het eten -super zalige pasta’s met even zo super zalige salade en dito stokbroodjes rolden we weer achter de naaimachines en handwerkjes tot de show& tell begon. Sommige dames hadden al hun quilts mee om te showen, en anderen hadden niks mee, dus dat compenseerde elkaar wat. Ik had maar 2 affe quilts mee en Dorry showde mijn antieke quilt, die vlak bij haar in mijn naaimandje lag.

en na de show& tell gingen we lekker in de koele naairuimte zitten, ik ging verder aan de lensquilt, waar ik al zowaar bijna 1 rij af kreeg, en mijn moeder ging verder aan haar mini Dresden plate blokjes.Ze was hiermee zo bezig dat ze er ’s nachts van droomde ☺

en de zondag