Waar waren we gebleven? Het was vrijdagnacht, mijn eerste huisje van die avond was gemaakt, en mijn moeder en ik vonden het mooi geweest, en zochten ons bedje op; mijn moeder sliep op de zaal tegenover mijn slaapzaal, dus voor het eerst in onze quiltweekendjaren niet naast elkaar, en nu hadden we mekaar nog meer te vertellen overdag!

Ik was de eerste op de slaapzaal en kon het grote licht gewoon aandoen, en moest lachen om de vele doosjes met oordopjes die op het schapje naast de deur lagen, hoezo stille hint? Een kamergenoot had blijkbaar bij het vorig quiltweekend vernomen dat ze snurkte als een echte vent, -als je iets doet, moet je het goed doen, vind ik ook-, en wilde het haar kamergenoten niet aandoen; nou ja, ik kan er zelf ook wat van, volgens mijn ventje. Helaas ben ik vergeten foto’s te maken van onze slaapzaal 🙁

Ik klom in de hoogslaper via een stoel, aangezien het trapje in het hoekje onbereikbaar was, en moest er toen even later weer net zo elegant uitklimmen, omdat het bed tegen een schuine muur stond, en ik niet op mijn zij kon liggen zonder klem tegen het dak aan te komen, en dat werkt niet. Gelukkig lag mijn onderbuufje nog niet in bed (Susan) te slapen, en kon ik het bed zo van de kant af schuiven, zonder de vloerplanken los te trekken. Weer terug in bed klimmen ging me vlotjes af, net alsof je op een herenfiets stapt, maar ik was toch blij dat er niemand achter me stond met een digi.

Met mijn eigen wax-oordopjes in heb ik als een roosje geslapen, en klom om half 7 al weer fris en kwiek stijf uit bed, blij dat ik eersteven met een zaklampje naar beneden scheen, om te zien of de stoel er nog stond. Hij stond er, maar er lag een bril op, ojee, en als een ballerina zo deftig duwde ik met mijn tenen de bril opzij zonder hem van de stoel af te gooien, en kon toen uit bed klimmen. Ik heb geen last van zwemmerseczeem, dus de eigenares van de bril kan er niks aan over houden. Het bed kraakte, de stoel kraakte, en wonder boven wonder ging het zachte gesnurk door de hele kamer lekker door, en op mijn tenen liep ik de deur uit, naar de badkamer.

Ik ga niet eens meer proberen een lang verhaal kort te maken, zucht, sorry; neem nog maar een kopje koffie of thee.

Op weg terug van de badkamer hoorde ik de zaal waar de Lachende Lapjes lagen (een quiltgroep), ze deden hun naam eer aan, er werd gegierd van het lachen, en het was aanstekelijk, ik liep grinnikend mijn slaapzaal in, waar gesnurk en gezucht  werd, en zo stil als een muisje liep ik even later de trap af. In de woonkamer zat al iemand tv te kijken, ze had weinig geslapen en zat nog duidelijk wakker te worden; omdat ik van mijn jongste spruit weet hoe irritant het is om een vrolijke kletsmajoor naast je te hebben als je last van ochtendhumeur hebt, trok ik me terug in de keuken, om alvast thee en een stevig potje koffie te zetten voor de rest, bijna 7 uur, het zou toch niet lang meer duren. Het werd nog gezellig in de woonkamer, toen het vol druppelde, en al gauw leken we allemaal lachende lapjes, heerlijk!

Mijn huisjes had ik thuis op een lap stof gespeld, als een soort designwandje, en tegen de muur naast het winkeltje van Dorry kon ik hem voorzichtig in het behang prikken. En nog voor het ontbijt op tafel stond, had ik al een begin gemaakt aan de volgende 2 huisjes. Ik had express niet veel meegenomen aan projecten, de huisjes en de takkertjes (van de micro-stitch) verwijderen van de zwevende blokken quilt die ik mee had voor de show& tell die avond; deze takkertjes zaten er nog maar een jaar in, was al in de was geweest en lag al in gebruik, hoezo lui?

Aan tafel kwam ik er achter dat een van de Lachende Lapjes, Anja, een Bibberend Lapje was geweest afgelopen nacht, ze had het zo kkkkkooud gehad, dat ze er niet van had kunnen slapen. Aaah, dat kan toch niet, in een weekendhuis met 30 quilters, dat er niet 1 quilt over is om onder te liggen? Dus na het ontbijt maakte ik haast om de takkertjes uit de quilt te halen, zodat Anja hier onder kon slapen, en na de show& tell heb ik haar bed stiekem opgemaakt, met de quilt dubbel (want het is een joekel) en aan het voeteneinde lekker ingestopt.

Na het ontbijt konden dames meedoen met een wolletjes workshop, even frisse neuzen halen buiten, lekker aan eigen werkjes werken, gewoon kletsen en buurten, of van alles een beetje doen, en al snel was het een gezoem aan geluiden in de zalen. Bij de koffie kwamen zalige mini muffins, en appeltaart en de lunch was een herhaling van het avondeten, kliekjes dus :-), er was voor elk wat wils.

Ik zat zo lekker mijn ding te doen na de lunch, toen Dorien opeens bakken met sperziebonen rond liep te delen, en die mochten we afhalen. De wederhelft van Supergoof was gekomen, om voor ons te gaan koken, en waande zich vast in de hemel, met zoveel vrouwen bijeen die hij aan het werk kon zetten.  Kijk eens wat een improvisatie wegens gebrek aan genoeg mesjes, zelfs borduurschaartjes kwamen er aan te pas; Anita zegende de bonen nog even in met een lachbui, maar Dorien liep met de zweep in de aanslag rond, om te zorgen dat er wel doorgewerkt werd.

Toen deze taak weer met goed resultaat was voldaan, ging ik even buurten, kijken waar men zoal mee bezig is. Ingrid was lekker bezig met haar mandjes, helemaal weer verliefd, en in een hoog tempo zat ze ze op de lapjes te naaien, mooi!
Tegenover ons kwam Dorien zitten, even tijd en rust om wat handwerkers te doen, Dorry gaf achter een naaimachine tekst en uitleg over een bies opstikken, Jose kwam af en toe de rust verstoren rammelen met de lootjespot, als je nummer viel, mocht je wat moois van de tafel uitzoeken; ik heb een Homespun gekozen die ik nog niet kende, bewaar ik voor later, als mijn hoofd weer een beetje leeg is.
Susan had een prachtig feeëriek hoedje in elkaar gezet, maar dat was de bedoeling niet geweest, door het zalige lach- en kletswerk was ze gewoon een deel vergeten in te naaien, kan gebeuren.

Volgend blogje meer, anders wordt deze pagina te zwaar om op te laden

Als iemand mij vraagt wat het meeste is blijven hangen van de show & tell van afgelopen weekend, dan moet ik zeggen dat het niet een quilt is, maar de gehaakte tampon van Marjan, serieus, ik wist niet dat ze bestonden, en vond het wel een heel grappig ding, niet helemaal gestroomlijnd, maar goed, met de nodige tuf en druk komt het wel goed. Ik bewonder haar om de lef om het zomaar in de groep te gooien,  ze was er duidelijk blij mee, en na afloop verdween hij ook weer in haar broekzak, want een slimme meid is op de toekomst voorbereid!

En hieronder de slideshows van de show& tells, ik zal er ook nog fotocollages van maken en er tussen stoppen, dus kom gerust terug als je alleen maar lege vlakken ziet, als je pc niet goed is ingesteld op slideshows bekijken. de foto’s zijn aanklikbaar en openen in een nieuw venster.

Caroline Marjolein mocht de spits afbijten, haar rode neus komt van een verkoudheid, voor het geval men zou denken dat deze lieve dame aan de drank zit. Nou ja, wat ze thuis doet weet ik niet, maar ze heeft zich op het quiltweekend keurig gedragen 🙂

en

en

en

en de laatste

Afgelopen vrijdag vertrokken mijn moeder en ik tegen de avond bepakt en bezakt naar Loon op Zand, voor het quiltweekend wat Dorry van Quilt it& Dotty alweer voor het 3e jaar organiseert voor haar vaste klanten.

We zochten snel een plekje op waar we rustig konden zitten met onze Lotusjes,
ik wil graag met mijn rug naar de muur zitten, zodat het geluid (en dus ook de afleiding) alleen maar van voren komt, anders kan je me al na een halve weekend onder tafel vinden, compleet opgebrand.

Daarna was het je slaapplekje zoeken, bedje opmaken; ik sliep weer bovenin een hoogslaper, en had voor deze gelegenheid ’s morgens mijn al benen geschoren, zodat de dame die onder mij sliep en mogelijk al wakker was als ik mijn benen over boord gooide met het uit bed klimmen, niet zou denken dat er een vent in het bed boven haar had geslapen. Er is al opwinding genoeg tijdens een quiltweekend.

En het was weer geweldig, super, er werd gelachen, lekker gegeten,  geknuffeld, lapjes geaaid en gescoord, traantjes weggepinkt (tranen van het lachen, maar ook van andere emoties), en constant werden er wel ergens in de zalen quilts bewonderd, dit was puur soppen, en met bijhorende geluiden leek het haast orgastisch, Sally’s gekreun was er niets bij vergeleken. En tussendoor werden er frisse neuzen gehaald van buiten, en natuurlijk rode katers geteld, uiteraard.  Wat zou het quiltweekend in LoZ zijn zonder rode katers?

Iedereen mocht haar eigen gerechtje op tafel zetten, dit na de verrassing van vorig jaar, waar een goedbedoelde dame het wafelbeslag tussen de desserts hadden gezet, en deze dus al op was, nog voordat het wafelijzer er aan te pas was gekomen. Geen wafelbeslag deze keer, maar kwarkjes, bavarois, vers fruit en andere zaligheden.       Het was allemaal zo lekker, dat ik gewoon vergat mijn bordje op de foto te zetten, hier een foto van het toetjesbuffet nadat iedereen al voor de 2e of 3e keer was langs geweest. De vierkante bak rechts, was eerst gevuld met de langevingertaart van mijn moeder; op verzoek van het Dotty-team had ik in de keuken voor het serveren  bordjes met deze goddelijke lekkernij weg gezet, zo bang als ze waren dat het op was voordat zij aan de beurt zouden zijn met opscheppen. Een groter compliment hadden ze mijn moeder niet kunnen geven, en volgens mij hebben ze hem in de keuken nog eerst uitgelikt i.p.v. afgespoeld 🙂 Zoals de waard is…..

Na het eten maakten vele handen licht werk met het afruimen, en gingen we lekker aan de slag met ons ‘ding doen’; voor de een was dit naaien, voor de ander was het buurten, of alvast de winkel uitchecken. Ik ging even een woordje leggen bij  Wordfeud,  betrapt: en tussendoor een huisje bouwen en uithalen, want mijn buufje zat op haar praatstoel -van huis meegenomen-, zodat ik niet zo goed oplette met wat ik deed. Toch kon ik mijn eerste affe huisje van dit weekend al bewonderen  alvorens het nestje in te duiken, de klok had net middernacht geslagen, ik ging vast dromen van een kikker die prins werd.

To be continued….

Ik had enkele quiltdingen bij me om aan te werken, 

*de bowtie wilde ik afmaken, 

*de ondergrondblokken voor de Dresden plates (DPtjes) wilde ik op maat snijden en de DPtjes wilde ik op de vlieseline gestikt hebben, en op de ondergrondstof getekend, 

*de laatste hexagonenrand voor de antieke quilt wilde ik afmaken, 

en voor het geval ik me nog mocht vervelen, 

*had ik nog mini mandjes bij me om te appliqueren. 

Het liep duidelijk niet zoals ik me had voorgesteld; de achtergrondblokken voor de DPtjes werden na wat brainstormen met Merel four-patches waarvoor ik van huis mooie  roze en groene satijnachtige stof had meegenomen, met hele mooie ingeweven print. Eerst lekker aan het snijden gegaan, op de diepvrieskist, ideale werkhoogte! En toen setjes van 2 stikken. Helaas lapjes from hell, er zat een alleen bij van opzij invallend lichtval opvallend verschil in de voorkant en achterkant, en dan pas zag je ook een verschil in of je het lapje aan de scheringkant of inslagkant aan het andere lapje had gestikt. En dat ik hier niet op had gelet, ontdekte ik pas nadat ik alle 54 setjes van 2 blokjes aan elkaar had gestikt! De akelige lapjes gingen in de tas, en bij Ingrid snel een andere stof gekocht, helemaal anders dan de voorganger

De bow-tie borderblokjes uitleggen eerder die middag was ook al niet goed gegaan, want vele van de gebruikte stofjes waren van dat glimmende glibberige stof met ingeweven patroon, die al rafelden als je er alleen maar naar wees, dus zal ik eerst de naden moeten vastplakken met smalle strookjes vlieseline voordat ik ze verder kan verwerken.

Gelukkig had ik de hexagonen nog, waar ik buiten lekker mee aan de slag kon gaan, en toen het donker werd heb ik me binnen nog op een mandje gestort.

Tegen 12 uur sliepen we, maar deze nacht ging het bij mij niet van harte, ik voelde kriebels, hoorde de kerkklok ook elk uur slaan, en zelfs elk kwartier 1, 2 of 3 keer, ook meneer de haan deed zijn best vanaf een uur of half 6, en ik was niet de enige die toen al wakker was. Tot kwart over 7 hield ik het uit, en dook toen onder de striemende stralen van de douches in de wasstraat. De ene douchekop (die vastzaten aan de muren als bij het zwembad) gaf een nevel, fijn om je even nat mee te maken om in de soppen, de volgende gaf een kledderstraal, goed om je haren uit te spoelen, en weer een andere blies je bijna naar de andere kant van de wasstraat als je je niet schrap zette. Om het sop van tussen de benen te krijgen was een heel ander verhaal, hiervoor moest je toch wel lenig zijn, een douchekop vanuit de vloer water omhoog spuiten zou een uitkomst zijn.
Toen ik me aankleedde en mijn bed even open legde, ontdekte ik een kevertje die onder mijn hoofdkussen zat, dat had ik dus gevoeld vannacht!