Het was een rommelige dag gisteren, met de oudste 2 spruiten die hun studentenkamer verkozen boven het warme nest – er moet hard geleerd worden voor de komende tentamens, ik snap het wel- was het wel erg stil de resterende gamende jongste spruit thuis.  Manlief ging tegen de avond naar Breda om zijn nieuwe pc op te halen, en zou op tijd thuis zijn om naar het feest van zijn broer te gaan, wat ergens in de stad in de kantine van een school werd gegeven.

Manlief belde, hij zou het niet redden om op tijd te zijn, en dat ik maar alvast vooruit moest gaan, meerijdend met een ander familielid, zodat we wel weer samen terug konden rijden.

Ik stond op t punt om familie te bellen, toen ik een berichtje van oudste dochter kreeg, dat ze over 2 maanden uit haar kamer moet zijn, wegens mot met huisbazin, die een minder vleiende titel kreeg. Eerder had ik een ander berichtje gekregen, dat deze vrouw klaagde over het vervuilen in huis, nou meisjes, ik ben daar eens onverwachts geweest, en het was schoon, dus die huisbazin heeft gewoon een slecht seksleven of zo, en reageert dat nu af op vrolijke knappe meisjes.

Dus ik bel dochter. Buurman blijkt gezegd te hebben – volgens de huisbaas- dat mijn dochter tegen de voordeur heeft staan trappen en staan schreeuwen. Nou ja, en dat pikt de huisbazin niet, en dus mag ze exit. En terwijl dochter de klacht wilt ontzenuwen, omdat er geen woord van klopt, mengt een ander huisgenootje zich ook in het ‘gesprek’ om Evelien te verdedigen, en hoppa, ook zij vliegt er uit, en toen meisje 3 er wat van zei, kreeg ook zij te horen dat haar kamer over 2 maanden leeg moet zijn.Ben je klaar mee, met een huisbazin met chronische PMS, dan ben je geen huisbazin maar een huisbitch.

Mijn broek zakte bijna af, je gelooft je oren toch niet? Is dit de Amsterdamse manier van studentenhuis ontruimen? Dus nu moet Evelien zich weer inschrijven en op zoek gaan naar een nieuwe kamer, misschien dat de 3 meisjes samen iets kunnen krijgen, ooh verdorie, was ons oude huis maar al verkocht, dan was dat probleem opgelost. Ze zat in de metro toen ik belde, op weg naar haar vriendin in de Bijlmer voor een hopelijk gezellig avondje, goed om er even uit te zijn, het moet voor haar ook onwezenlijk zijn.

Ik ging met eigen auto naar het feest, om een half uur later weer terug te rijden, want ik was de enveloppe vergeten, en toen was manlief ook net thuis, dus reden we samen weer terug. We konden gelijk aanschuiven, er stonden 4 bakplaten om vlees op te grillen, -stoppen sloegen met regelmaat door- en op de andere tafels stonden allemaal schalen met vlees en salade. Ik gok dat er zo’n 30 man aanwezig waren. Er mocht gerookt worden in de kantine, en in no time stond de zaal blauw, een geur van baklucht en sigaretten deed me snakken naar frisse lucht. Er stond 1 deur open, helaas vlak bij onze tafel, en die zorgde wel voor verkoeling, ik was vanaf mijn taille onderkoeld, en voelde mijn voeten niet meer.

Even ontsnapte ik met darmkrampen (van een lactose rijk sausje denk ik) naar de wc, en kon me al zittend een beetje op warmen en mijn oren tot rust laten komen, want het geluid dat uit de installatie kwam was oorverdovend; de dj had de trebble knop open gezet, en helaas stond een geluidsbox boven onze tafel, en ik zag dat ik niet de enige was die regelmatig de handen over de oren sloeg. De feestvarkens zaten er verder vandaan, aan een andere tafel, en hadden er denk ik geen last van; het schijnt ook dat naarmate je ouder wordt, je de hoge tonen minder goed kunt horen, zal dat het zijn?

Rond 9 uur was iedereen klaar met eten en konden de bakplaten uit, en eigenlijk had ik wel zin in een kopje koffie, want het was de hele tijd al fris was het klokje tikte, bier, wijn of frisdrank. Maar helaas, geen koffie, en iets te knabbelen de rest van de avond moesten we er ook zelf bij denken, hoewel, denken… Er stond een machine in de kantine, gevuld met candybars, zakjes snoep, m&m’s zag ik liggen, en chips in verschillende varianten, en ik stootte mijn ventje aan: “heb jij kleingeld op zak?”, en wierp een blik naar de automaat, maar hij siste dat ik me moest gedragen, “je waagt het niet hoor.”

En dus gedroeg ik me braafjes, maar ik zat met mijn hoofd meer bij Evelien dan bij het feest, en checkte regelmatig mijn mobieltje, of jongste dochter niet een sms had gestuurd of had gebeld, want ja, ze is dan wel al 15, maar alleen thuis.

Ik wilde Wordfeud spelen, maar toen ik zo met mijn mobieltje onder tafel zat te kijken welk woord ik kon uitleggen, werd ik betrapt door schoonzus die achter  me langs liep, naar haar plaatsje. Haar zoon vertelde dat er op feestjes niks meer aan is, sinds Wordfeud bestaat; er wordt niet meer gezellig gekletst, alleen maar op mobieltjes kijken en spelen. In sommige kroegen schijnt het zelfs al verboden te zijn! Ik stopte beschaamd m’n mobieltje maar weer terug, ze had gelijk, het is ongezellig voor de rest. Ik keek toen rond en zag allemaal voor zich uit kijkende starende gezichten, want vreselijke muziek, zo hard dat schreeuwen de enige manier van converseren was, dus doe maar niet. “Nee, dit is toch veel gezelliger dan Wordfeud”, zei ik tegen mijn ventje, en hij volgde mijn blik met een grijns.

Om 12 uur vonden mijn ventje en ik het toch wel kunnen, en een kwartier later zaten we met suizende oren thuis aan de koffie, met iets lekkers erbij. Tegen de tijd dat ik al bijna uit bed wilde komen, stapte mijn ventje er in. “Nederland is wereldkampioen”, zei hij, en half slapend zette hij nog zijn bril af, en hoorde ik enkel gesnurk. Honkbal, Nederland-Cuba, en Nederland wint; wie had dat durven dromen?

Wat een feest!

Hoe is het mogelijk? Ik ben vaak jaloers op Zipje en Zopje, dat ze zo relaxed kunnen liggen, en zo te zien geen last van hun rug krijgen na een uurtje in deze stand hangen. Moet ik eens proberen, dan ben ik gelijk rijp voor 4 weken fysio!

Ik vertoon de laatste dagen duidelijk vluchtgedrag, ik heb zelfs mijn snijtafel op geruimd,

wat een “what the fuck??” opmerking opleverde van mijn jongste spruit, toen ze het zag; dit kan als vet compliment opgevat worden. Haar volgende vraag was: “waar heb je het gelaten?”, nou veel gewoon weer opgeborgen waar het hoorde, redelijk wat weggegooid, en ja, verplaatst…. en ze keek naar waar mijn schuldige blik ging.

Ah, ja, daar was ze ook een kei in, verplaatsen van rommel. Maar ook deze aanblik veranderde snel, een kwestie van in kasten doen, maar ook van goed stapelwerk. de kunst is het zodanig te stapelen, dat het niet gaat schuiven.

Mijn mobieltje laat een al bijna bekend plongetje horen: en nou ben ik aan zet met Wordfeud, het is scrabble, en je speelt het tegen bekenden of onbekenden; te koop bij de App store van Apple, op mijn iPhone gezet (username zipjezopje ), nadat ik er zoveel goeds over hoorde, en het is me toch een partijtje leuk! Ik speel nu tegen Evelien, staan ongeveer gelijk, en tegen een dame die me er vannacht voor wakker maakte, om kwart over 1, ze had toen net een zet gedaan. Ik blij -niet eerst, want wakker geworden (lig ik ook eens voor 1 uur te slapen), maar toen ik haar zet zag, -bril op, anders kan ik niks lezen- dacht ik: “hoera”, want ik had al  een mooi woord in gedachten en dat kon ik gelijk uitleggen. Waarop zij dus gelijk een voor mij onbekend woord -ney- neer gooide, en ik de rest van de nacht erover alg na te denken dat dat nou voor woord was. Ney blijkt dus een muziekinstrument, weer wat geleerd, en ook dat ik wordfeud op mobieltje ’s nachts maar uitzet, dat schijnt te kunnen.

En nog een handigheidje op mijn iPhone gezet, de Whatsapp. Werkt net als sms-en, maar je doet het via internet en het kost je dus niks, mits je onbeperkt internet hebt, en dat heb ik, en met mij mijn kinderen, wat het dubbel handig maakt.

Gutogut, wat hebben we het er druk mee. Ik denk dat ik de iRon maar ga aanzetten, paar overhemden weg werken.

Dinsdag avond was de bee in Heerle, (de mannen hadden de bank voor zichzelf) bij  het Stoffenhoekje van Janny, en dat is een grote bee; als iedereen aanwezig is, zijn we met zo’n 23 dames, als ik me niet vergis, maar niet iedereen is er altijd, meestal zijn er zo’n 15 dames. Ik trakteerde van de keer, ik ben in juli jarig, maar dan is de tent gesloten; ik had lekkere vlaaien bij me, maar omdat niet iedereen er was, nam ik heel wat mee terug naar huis, het leven is hard.

Saskia’s mandenquilt van H&W stoffen was helemaal klaar,

en Lorene showde een top, de borduur-/stitcherie blokjes kwamen van een blokkenruil.

Altijd genieten om andermans werk te zien.

Klik hier om de slideshow te bekijken

We hadden via de mail opdracht gekregen om zoveel mogelijk stoffen mee te nemen die je kon missen, om te gebruiken voor kinderquiltjes die we gaan maken voor Tibet. De bedoeling is in eerste instantie dat we er 2 per jaar maken, we zijn opgedeeld in 2 groepen, en werken per groep aan een quiltje van 90x 120 cm, en we moesten met ideetjes aankomen voor quiltjes om te maken. Ideeën zat, en ziedaar, een van mijn ideeën werd gekozen, uit het boek Making quilts for children, by Elaine Hammond; het gaat om deze kinderquilt

Is het geen schatje? Ik had het patroon al op ruitjespapier getekend, we kozen een achterkantstof uit mijn tas (ik had grote lappen bij me), en toen hebben we uit de winkel nog ene stof gekozen die als achtergrondstof kan dienen, ook blauw. We spraken af over 4 weken allemaal 1 blok af te hebben, en degene die er lol in hadden mochten dan nog 1 blok maken, we moeten er in totaal 16 hebben. Nou ja, en vandaag ben ik dus aan de slag gegaan, heb al 1 blok af! Op de foto ziet het gezichtje wel erg bleek, het is zacht roze.

Vanmiddag waren we met z’n drietjes met de bee bij Miranda, en het was gezellig als altijd; gekletst, gelachen, nog meer geklets, geshowt en gewerkt. Jawel, Miranda had een affe top, en om te sandwichen had ik de lange latten mee genomen, zodat de top hierop gespannen kon worden, maar dit wilde ze niet doen tijdens de bee.

Julie showde haar zwart-wit cathedral window blokjes, en ik had niks om te showen behalve my good looks; ik was met de hexagonenrand bezig, en hoe die er uit ziet weten we ondertussen wel 😉 Ik heb nog een hexje of 5 te gaan en dan…

Miranda’s zoon heeft een vriendin, en dat meisje heeft een hondje, nou ja, hondje, ik heb het niet horen blaffen, dus….is het wel een hond?  Het liep tippetappe door de kamer, wel schattig, maar ik hoef (en wil) er niet mee thuis te komen;

Zipje en Zopje maken gehakt van dit mormel, net een muis, maar dan ietjes groter, de muis kan gewoon onder Zipje doorlopen zonder dat deze zijn buik moet intrekken.

Suzanne kwam  vlak voor het slapen nog even langs om me een kusje geven, en bleef daarna aarzelend in de deuropening staan. “Zeg maham, er staan 5 naaimachinetrolleys onder de trap, ik hoop dat er een goede reden voor is, of moet ik me zorgen gaan maken?”  Kinderen de deur uit en mam gaat verzamelen? LOL Die komen van de V&D, het waren de laatste. “Oh, nee, dan is het goed”, zei ze, “nu snap ik het.”, haar hoofd heen en weer schuddend. “Het is een bestelling van quiltdames, ze zijn niet te koop in Belgie, vandaar.”

Ik was na de bee snel naar de stad gereden, en op de bovenste etage van de V&D stonden er bij de knutselgang nog 5 trolleys uitgestald, ik kon er maar 4 meesjouwen, in elke had 2 (de een op de ander). Bij de kassa informeerde ik of ze achter in het magazijn nog meer trolleys stonden, maar nee, ze hadden de allerlaatste neergezet. Na afrekenen liep ik richting roltrap bijna een stellage omver, en het winkelpersoneel -dat al om kwart voor 5 in groepjes bij elkaar stonden te kletsen, of was dit werkoverleg?- wezen me op de lift, dat ik daar beter gebruik van kon maken, maar ik zag alle obstakels op het pad richting de lift, met alle daaruit vloeiende mogelijke schade van mijn passeren, en besloot toch maar de roltrap te nemen.

Met gezwinde spoed en bijna uit de kom schietende schouders van achter passanten hakende slingerende trolleys liep ik naar de parkeergarage om deze 4 alvast in de auto te zetten, en onderweg hoorde ik 2 dames die me tegemoed kwamen zeggen:”Kijk, die bedoelde ik, ze zijn er nog.”, en ze liepen lachend richting V&D. Ik had het liefst willen gillen: “Nee, ik heb de laatste trolleys hoor, ze zijn op!”, maar wist me in te houden, zo ben ik niet opgevoed. Met lege handen ben ik bijna terug gerend naar de V&D, en mijn hart maakte een sprongetje van blijdschap toen ik halverwege de roltrap de laatste trolley zag staan. De kassière keek op, “Hé, bent u daar alweer?”, ik wilde het ontkennen, maar dat was toch te flauw. “Ja, ik kon de laatste trolley toch niet alleen achter laten.”

Het was zoeken naar de foto van Zopje zoals hierboven nu op mijn blog staat, en tijdens het zoeken kwam ik deze gouwe ouwe tegen, gelijk stonden de kinderen achter me om mee te kijken, want deze herinnerden ze zich nog wel van vroeger! En dan heb ik het over 8 jaar geleden zoiets.

play piano

Evelien wist me te vertellen dat je op de pauzeknop moest drukken bij het laatste tingeltje, en dat je dan kon zien hoe lang hij was. Ben benieuwd hoeveel van jullie dit ook gaan proberen LOL

Hoe kom ik aan dit filmpje, vragen jullie je misschien af, aangezien ik een hele nette vrouw ben. Nou, mijn DH werd toendertijd helemaal gek van vervelende e-mails van iemand uit Azie, en toen die persoon niet wilde stoppen met deze e-mails, begon mijn ventje e-mails terug te sturen; voor elke vervelende mail kreeg die kerel er 10 van deze terug. En toen zat de mailbox veel sneller vol dan nu, en daar had die vervelende man geen antwoord op terug, en klaar was de spam.