Het zit er weer op, zit het ene moment nog het huis vol koters, met gelach, muziek, geroep (wakker worden), gezeur (ben je nou nog niet uit bed, het is al half 2), geknuffel met elkaar en met de katten en genieten,

opeens is het zondagavond, zitten de oudsten weer in hun studentenhuizen, en heeft onze jongste het rijk weer voor zichzelf. Altijd blij met een WhatsApp berichtje dat ze veilig zijn aangekomen; Evelien reed samen met vriendin in de trein naar Amsterdam en Tim had ook gezelschap, en wel van zijn fiets. Deze van huis meenemen leek slimmer dan bandje plakken van z’n  fiets in studentenhuis.

Hij was bijna op zijn plaat gegaan, toen hij hiermee op het station trap af moest lopen, met zware tas vol kleding en rantsoen om zijn schouders,  het fietsen naar zijn huis was ook niet voor herhaling vatbaar, en toen hij bij thuiskomst een slagveld aantrof in de keuken en toen ook nog er achter kwam dat hij was vergeten brood te kopen op het station en dus niks te eten heeft voor morgen ochtend, jubelde hij, maar niet heus. Hij weet nu al dat hij morgen niet gaat koken voor de mannen, echt niet. Ik lees het wel, wanneer hij weer kookt, want dan krijg ik altijd een “jeuj, ze vonden het lekker” berichtje, en ook van te voren vragen van wat er ook al weer in de saus moet, of hoe iets klaargemaakt moet worden. Al doende leert men. Ik weet nog toen ik net getrouwd was, en mijn ventje als suggestie varkenshaas voorstelde bij het avondeten, zo vlak voordat hij ’s morgens naar werk ging. Ik had nog nooit van varkenshaas gehoord, laat staan dat ik wist hoe je het klaar moest maken, dus belde ik mijn schoonzus. “Ach ach, heeft mijn broertje spatjes gekregen, varkenshaas, toe maar.”

Ziet het er niet mooi uit? Dit is het resultaat van 2 uur snijden, met pauzes, want ja, er moet ook gescrabbeld worden, en koffie gedronken, en gekletst, 3 manden met was vouwen en overhemden strijken en ooh, teveel eigenlijk voor op een mooie zondagmiddag, waarbij ik me steeds verkeek op de tijd, want de klokken stonden nog op zomertijd, en dus was ik veel te vroeg begonnen met het eten klaarmaken, toen de boel on-hold gezet (kan als het kip in braadzak is) en op het laatst moest ik me nog haasten, want er moesten treinen gehaald worden.

We hebben penne met kipstukjes in magere roomsaus (en vocht uit braadzak) met fetakaas, knoflook en ui, op een bedje van rucola sla gegeten, en manlief zat aan de vers gesneden frites met biefstuk, het was dus een huzarenstukje dat alles gelijkertijd klaar kwam, oefening baart kunst :-o.

Ik heb al 12 lapjes gebruikt, zei ze, snel van onderwerp veranderen, voordat het helemaal de verkeerde kant op gaat en mijn ouders weer met rode oortjes achter de pc zitten tijdens hun ontbijt, en volgens het patroon moeten het er 34 zijn, dus ik kan nog even vooruit. Ik zal morgen na het sporten nog even in mijn voorraadbak duiken, want ik geloof dat ik nog een hele mooie bijna zwarte batik heb die er goed bij past, en dan nog even kijken of ik aan 2½ yard lichte stof kom, voor overal tussen. Ik wil mijn naaimachine toch wel eind van de week horen snorren, ooh dit is zo’n leuke quilt om te maken!

Handdoek quiltblok in de ring, want helaas, de Storm at Sea gaat het niet worden, ik word gek, en dat kan de bedoeling er niet van zijn. De maten van het patroon klopten niet, dus hield ik al gelijk te krappe naden bij het proefblok die ik aan het maken was, kijk maar bij de gele stukjes aan de blauwe diamanten, de kopse kanten kloppen, maar de lange kanten…..

En bij de hoekblokjes moest ik ook al zo uitkijken dat ik mijn punten van het middenblokje behield, nee, dit is niet een blok waar ik vrolijk van word! Misschien als ik het mbv de Marty Mitchel cutting templates zou kunnen doen, maar ja, die heb ik niet. En weet je, het was ook al een vaag teken dat ik het blok gewoon zo op tafel kon laten liggen, de hele middag, en dat er geen kat op wilde liggen! Meestal duikt Zopje op tafel zodra ik mijn hielen licht.

Ik hoor Henk diep zuchten, maar ik heb al een alteratief hoor broer, wees maar gerust. Ik denk dat het de Artesan Star word, die ik al eens eerder heb gemaakt, voor Evelien. Een leuk patroon die het heel goed doet op een slaapbank, kijk maar eens hier:

En met zoveel mooie lapjes die ik van mama heb gekregen, afgelopen woensdag ook weer, moet het wel lukken!

Mam zuchtte diep toen ze haar kast open trok, nadat ik haar vroeg of ze nog wel genoeg stof over hield voor haar variahexen. “Je ziet niet dat er wat weg is!”, riep ze haast wanhopig uit. Liefhebbers kunnen zich bij deze weblog melden 🙂 in een reactie, om ze te kopen.

Gisteren was ik gras aan het maaien, toen ik een hoop zand zag liggen. Niet echt een molshoop, hoewel het gat er wel naar was

ik heb er flink op gestampt, maar het gangetje ging loodrecht omlaag, geen enkelzwikkende geulen op het gras gelukkig.

De afgeknipte bamboetakken (liggend onder de struiken) zijn al flink van hun blad af,

ik wil de zwart glimmende stokken gebruiken om een klimrek te maken, voor de rozen. Geen idee of dit wat gaat worden, ik zal mijn best doen.

Vanmiddag was de bee bij Julie, en we waren met z’n tweetjes, want de andere 2 dames waren verhinderd, helaas. Ik had een lange alu ‘hoekprofiel’ bij me, zo eentje die ze bij de bouw gebruiken bij het tegelen, om een nette eindkant te krijgen. Ik had eigenlijk de hoekprofiel willen meenemen die bouwvakkers gebruiken op hoeken van muren, voordat ze de muren gaan afsmeren met ‘spartelpoets’ oid., waar om de zoveel cm gaten in zitten.  Julie had een prachtige zeshoekige quilt voor aan de muur gemaakt, en hij moest op de punt hangen, en hoe krijg je dat voor elkaar zonder hangende of omkrullende punten. Men neme een hoekprofiel, vouwt deze met een knik (eerst een snee maken thv de knik zodat je het makkelijk kan buigen), in de gewenste hoek die gelijk loopt met de hoek die boven komt te hangen, en dan leg je deze tegen de achterkant van de quilt en naai je de ophangsleuf verder vast. nadeel: om te wassen moet je de sleuf lostornen, maar goed, hoe vaak zou een quilt gewassen worden die aan een muur hangt in een ruimte waar niet wordt gerookt? Nooit, ik bedoel maar. Foto hieronder laat een Egyptische quilt zien die ik voor mijn ventje heb gemaakt, en waarbij ik deze ophangmethode heb gebruikt.

Ik zie het al, geen hond die mijn uitleg snapt, glazige blikken kijken al naar de zijbalk; is er een andere blogger die net iets heeft geplaatst, want dan ga ik daar wel kijken. Plaatjes Shirley, foto’s, filmpjes, dat willen we hebben.

ik heb er geen foto’s van, want de quilt hangt elders, maar de uitleg op papier heb ik even snel gedaan voor jullie. A en B zijn de 2 ophangdelen aan linker en rechter zijkant. Klik op de tekening en hij verschijnt in een groter plaatje. Klik naast het plaatje en je kan weer verder lezen op deze weblog.

Je kan ook met houten latjes te werk gaan, of met vliegerstokjes en verbindingsstukjes, en voor ronde quilts kan je zelfs flexibele elektriciteitsbuizen gebruiken; werkt prima mits de cirkel niet al te groot is. Bij de quilt hierboven heb ik ook onderin over de hele breedte een sleuf gemaakt, met daarin een metalen lat, zodat hij echt mooi strak hangt.

Ik ben daarna aan het scharenetuitje begonnen, (foto volgt nog, in volgende blog) waarvan we een stoffenpakketje hadden gekregen in Helmond afgelopen zaterdag, en toen ik zover was dat er vulling en een ander lapje in kon, en ik deze niet bij me had, ben ik verder gegaan met de hexagonen; nog 4 te gaan. Mag ik het hardop zeggen? Ik begin ze zat te worden!

Julie was met klottoblokken bezig, cobblestones, die ze nog nooit eerder had gemaakt. Nou, ze zijn te simpel voor woorden met maximale effect, vind ik, en ik heb er dan ook al eens een kinderquiltje van gemaakt

Hier kan je een tutorial bekijken van deze blokjes gecombineerd met langwerpige blokken, bricks genaamd.

En op de bee in Helmond was een cameraploeg aan het filmen, dit stond op YouTube, op 0,24 sec zie je me rechts achter heel kort in beeld, donker jasje met een oranje hengsel van mijn tas schuin over mijn schouder; my moment of glory :-): quiltdag

En wat is nou het mooie cadeau uit de titel?

Nou, een dame in Amerika had het ultieme cadeau gegeven aan haar man, elke dag seks voor een heel jaar. Die’s gek, dacht ik, geef ze een vinger en ze pakken je hele hand ;-), want mannen lusten er wel pap van. Nou, dat viel bij deze man dus tegen, en de dame heeft hier een boek over geschreven en op deze site kan je er meer over lezen.

Afgelopen dagen ben ik bezig geweest met het snijden van de Storm at Sea stukjes, niet hele dagen, maar zo nu en dan, tussen de bedrijven door.

Ik heb er hier al een stel op een rijtje liggen, ben gewoon lukraak aan het snijden, van zowel de stroken als ook van de grote lappen; Zopje vond dit machtig interessant, hij vond het niet erg dat ik een lapje op zijn koppie legde, en een lintje rond zijn schouders, maar toen hij de digi zag, weigerde hij alle medewerking. Stel je voor dat die foto’s zouden gaan circuleren!

 

na het avondeten lag hij weer lekker te knorren op mijn naaistoel, ik kon hem zo opzij rijden om er beter bij te kunnen.

Als ik van alle kleuren wat heb gesneden, ga ik beginnen met enkele blokken uit te leggen en misschien zelfs al te stikken. Voorlopig liggen de losse stukjes in dit mooie doosje, gekregen van Berna

Tussen de delen ligt een dun vloeipapiertje, net als bij deze chocolaatjes die mijn ventje woensdagmiddag van werk mee nam, en ze zijn nog niet op, wat ik heel knap vind, want ze zijn superlekker!

  Ik moet ergens op mijn kamer nog een Clover designwall hebben liggen, opgevouwen, ooit op een beurs gekocht; die ging toen voor heel weinig geld weg, 15 euro of zoiets, en dat kon ik toch niet laten liggen. Hierop kan ik dus de delen plakken, ik kan het natuurlijk ook gewoon boven tegen de muur plakken en naaien, aangezien de naaimachine weer op het bureau kan staan.

Maar dan mis ik wel het gezelschap van Zipje en Zopje, die regelmatig komen buurten als ik bezig ben.

Voor de volgende quilt die ik ga maken voor mijn oudste broer en schoonzus, wil ik stoffen gebruiken die mijn moeder geverfd heeft; schitterende kleuren, bijna allemaal halve meters, en die wil ik combineren met de restant Hoffman Jelly Roll, ook van mijn moeder gekregen vorig jaar. Ze had me er 2 gegeven en ik heb er toen 1 en een beetje gebruikt in die rail fence quilt voor mijn jongste broer.

Eerst wilde ik een keuze maken tussen een paar kleuren, maar nu ik ze zo bij elkaar op de foto zie, vind ik dat ze wel allemaal bij elkaar passen. En de tekening ernaast is het blok dat ik ervan ga maken, heel veel blokken; een serieuze uitdaging.

En terwijl de lapjes op tafel liggen, en ik op punt sta naar bed te gaan, besluit ik om er toch maar een quilt overheen te leggen, zodat het niet aangevallen kan worden door Zopje, die zich de hele dag al in een balorige toestand bevind. Ik wil de kamer uit gaan, en zie in het hoekje bij de krabpaal wat zitten; Zopje krijgt weer even de gekke 5 minuten, trekt de paal bijna omver, maar duikt even later achter de paal weg.Dat beloofd weinig goeds,

en ja hoor, daar komt Zipje aan vanuit de keuken, en hij voelt dat er op hem geaasd wordt. Zowaar lukt het hem zonder aanval langs de paal te komen, en gaat lekker zitten op de bank, en begint zich gelijk te wassen, maar deze rust is maar voor even.

Zopje sprint achterom en op de bank en valt gelijk aan, Zipje gaat in de verdediging, met zijn oogjes dicht en een flinke hengst terug uitdelend, waarna Zopje wegspringt, ook omdat wij ingrijpen. Terwijl Zopje denkt “Ik wil naar buiten”, wordt Zipje getroost door Suzanne.

Ik heb toch maar Zopje naar buiten gelaten, al was het maar om Zipje en mijn lapjes in veiligheid te stellen voor komende nacht.