Heerlijk weer, zonde om binnen te zitten, dus hup de wandelschoenen aan en lekker er op uit. De lavendel tegen de stenen rand staat al een tijdje in bloei, 

als ik er langs loop pluk ik een bloemetje af en die stop ik in mijn jaszak. Tijdens het lopen ruik ik er af en toe aan, zalig. Ik loop van Pokestops naar Poke gyms, kom langs mooie plekken


De Pokémon app op mijn smartphone fungeert als navigatiesysteem, het is zo verleidelijk om ook nog naar de volgende stop te lopen, een stukje verder op, en voordat ik er erg in heb ben ik twee uur aan het lopen en moet ik opschieten om voor het donker thuis te zijn ? de goudgele blaadjes aan de Japanse kers gloeien op in het namiddagzonnetje

Ik neem een mok thee, ga zitten, en Arya komt gelijk op schoot

Ik leg altijd een quilt op schoot voor het geval Zopje bij me komt buurten, zijn nagels zijn als stiletto’s en mollen mijn lange broek en shirt in no time.
Arya maakt geen gaatjes, tenminste, niet zolang ik haar geen pilletje geef, want dan verandert dit lieve schattige bolletje in een grommend propje met vuurspuwende ogen en hele scherpe nagels die hun doel niet missen. Maar voor nu geniet ze van het aaien op haar buikje, en ik geniet van haar, haar vachtje is zo zacht als satijn ☺️
 

Bijna thuis trof ik een kudde schapen op de weg, een auto met alarmlichten aan reed er achter, en voor de schapen uit liep de herderin met haar hond, die hard werkte, heen en weer rennen om dwalende schapen die liever van de buxus aten weer bij de groep te krijgen.

Het was gelukkig rustig op de weg

Nog een paar honderd meter en ik was thuis, het stapvoets rijden vond ik helemaal niet erg

Ze liepen lekker breed over de weg,

Heel even dacht ik dat ze de schoolroute zouden nemen,

want bij de beek schuin achter de school staat het gras langs het water ook flink hoog, maar ze bleven op de doorgaande weg, en bij deze rotonde moest ik er af,

En ik zag dat de herderin de tegemoet komende auto’s liet stoppen, ze liepen naar de linkerkant van de weg

Nadat ik mijn auto op de oprit had gezet liep ik er snel naartoe, hier hadden de schapen geen aanmoediging meer nodig, ze liepen uit zichzelf door naar achteren.

De herderin stak het hekwerk rondom vast in de grond, 

terwijl de hond zijn schaapjes nog even checkte, 

en kwam toen hard terug rennen, op mij af ? , maar hij nam een bocht en sprong zo het water in, en genieten dat hij deed

Hij hield mij wel steeds in de gaten

en even was ik bang dat hij naar me toe zou komen en zich dan zou uitschudden

Maar zijn bazin riep hem, en met een paar grote sprongen was hij bij haar

en hoefde ik me thuis niet af te drogen voordat ik aan een volgende bh begon, het patroon trok ik over

op de flinterdunne lichtplaat van de Action, terwijl Jon in de openstaande doos zich lag te wassen.

Vanwege het warme weer ben ik niet de hele dag in de tuin aan het werk te vinden, want daar waar ik vanmiddag moet zijn staat de volle zon.  Arya vond het ook welletjes,  
Wel even opletten wie er via de schuifpui binnen komt.

Ik ga zo weer wat naaien, maar nu voor mijzelf. Vrijdag  heb ik van een spijkerbroek een rokje gemaakt; Suzanne had een scheur in haar nieuwe jeans, maar vanwege de rotte stof (meer stretch dan katoen) was repareren geen optie en besloot ik het anders te doen.

Het was eigenlijk zo gedaan, de naden lostornen was het meeste werk

en van de afgeknipte pijpen kon ik de inzetstukken maken, 

en achter

Ik heb doorgestikt met een rekbare stiksteek,

het rechter stiksel is al gedaan Ik naaide hier over een niet losgetornde naad, om de continuiteit van het stikwerk overal hetzelfde te maken, anders krijg je dat je halverwege het pand opeens een andere kleur of dikte stikwerk ziet.

en klaar!

het zit als gegoten, en ze had hem gelijk aan naar werk en hij zat heel lekker zei ze, een beter compliment kan je niet krijgen als moeder.

Gisteravond vulde ik het bijna lege voerbakje van de katten vol voor de nacht,  de brokjes maakten een ander geluid dan ik gewend was en het bakje zat ook in no-time vol, en wat een donkere brokjes! Bleek dat ik de bus met koffiebonen had gepakt, lijkt niks op die grote blauwe van het kattenvoer, geen idee waar ik met mijn hoofd zat ?

Het voerbakje kiepte ik leeg in de prullenbak, zonde zonde, maar je hoeft maar 1 kattenvoerbrokje tussen de boontjes te hebben om het lekkere bakje koffie een vies vissmaakje te geven.

Het winkelcentrum uitlopend kom ik om de paar meter serieus kijkende mensen tegen, ze houden allemaal verschillende formaten folders en boekjes vast, geen schreeuweriger kleuren maar somber en donker, en ze houden mensen aan om ze even te woord staan. Hier en daar hebben ze al mensen gestrikt, serieuze gesprekken, sombere gezichten.

Ik probeer oogcontact te vermijden en hoop zo ongestoord en op tijd aan te komen bij de kapper, en eenmaal de nieuwe markt te hebben overgestoken lijkt de kust veilig, geen opdringerig gedoe meer. Maar dan bots ik bijna tegen een man op die plots voor me gaat staan, foldertjes in zijn ene hand en zijn andere hand uitnodigend richting mijn schouder uitstekend: “ Heeft u een momentje mevrouw?”, klinkt het vriendelijk maar mij iets te opdringend. En even vriendelijk bedank ik, en zeg ik dat ik geen tijd en geen interesse hebt, en loop dan door, want haast. Zijn stem klinkt dan minder vriendelijk als hij me naroept: “U weet NIET wat u mist!”,

via GIPHY

Ik kijk om naar de man en roep (want iets van 10 stappen van hem vandaan) terug: “Klopt, maar ik weet wél wat ik heb!”, en loop dan weer door, met grinnikende mensen naast me.

Suzanne was ze die middag ook tegengekomen, had een foldertje gekregen die haar hel en verdoemenis voorspelde als ongelovige. Het moet toch niet gekker worden?