Meatloaf zong het al, “Two out of three ain’t bad”, en ik ben ook tevreden met mijn productie van gisteren. Het begon rustig met steekjes zetten terwijl ik een tv serie volgde

Daarna stof en vulling zoeken voor het strijkbout tasje, twee lagen Insul Bright (Klik en je komt bij de webwinkel van quiltstoffen.nl) Hier ligt Malle Babbe op de Insul Bright om de maat te bepalen, want ik heb geen patroon (had de foto van het quiltweekend als voorbeeld, zie vorig blogje) en deed maar een dotje. De twee witte lagen had ik om verschuiven te voorkomen even op elkaar genaaid, ik schoof het in de “hoes”, om er even later achter te komen dat ik de hoeken iets meer moest afvlakken. Dus heb ik na deze te hebben afgeknipt er nog een bies rondom opgezet. “Waarom makkelijk doen als het moeilijk kan”, is mijn motto van de dag geweest.

Maar ook al dotjes doende ben ik er gekomen.

Ik heb er expres geen vouwlijnen in gestikt, want ik wilde het strijkmatje glad houden.

Onderkant

Leuke batikstof he, ik had er een meter van, lucky me. Als je nou geen dotjesgevoel hebt, en je wilt ook zoiets maken, zijn er op internet tutorials te vinden, zoek maar iron caddy tote en dan bij afbeeldingen. Ik heb eens deze uitleg van een strijkbout slofje gezien van Man Sewing, waar hij twee lagen Insul Bright tussen de twee lagen stof legde, en dit was voldoende om de boel niet in de fik te laten vliegen of dingen in de tas te doen smelten.

Ondertussen had onze tv de geest gegeven, opeens was er geen geluid of beeld, enkel een tikkend geluid van een schakelaar in de tv die tevergeefs contact zocht. Ik heb het toestel uit zijn lijden verlost en de stekker er maar uitgetrokken, en zijn wij er lekker op uit gegaan.

Geparkeerd bij de oude muziekschool, door het parkje gewandeld alwaar ik deze hoop paddestoeltjes zag, wat een mooie kleuren, 

en toen zijn we het centrum in gelopen, een lekker kroketje gehaald bij de Smalle Pijp, uiteraard m’n tong verbrand bij de eerst hap, geduld is een schone zaak.

Op tijd weer thuis voor het acht uur journaal, ware het niet dat …. juist, de tv het niet meer doet, nou ja, dan maar een cd van the Carpenters opgezet, kopje koffie er bij en knopen op het strijkijzer tasje gezet. Ontroerend, wat een prachtige stem had Karen