De jurk van Suzanne heb ik opnieuw geknipt, ik had de stof niet voorgewassen en hij viel nu al strak over de heupen, waardoor het hier bleef hangen en de top teveel bloesde waardoor de rug met bandjes niet mooi viel. Gelukkig hadden ze deze stof nog in de winkel, de lap van 125 cm kromp 5 cm in de lengte, dus ja, blij dat ik opnieuw ben begonnen. Van dat andere jurkje maak ik zo een topje, dan kan ze het op een rok of broek dragen. Bij dit tweede model heb ik aangeknipte mouwtjes wat korter gehouden, volgens Lutterloh patroon suppl 293. Ik kopieer altijd het patroon met voorbeeld uit het boekje, knip de mini patroondelen los, plak ze op het patronenpapier om zo het patroon te kunnen tekenen. De originele patronen blijven hierdoor heel.
Waar de knoopsluiting zat heb ik middenvoor getekend, de halslijn heb ik iets dieper gemaakt,
en vanaf de heupen heb ik de lijn doorgetrokken tot de juiste lengte (ze wilde het net op de knieën hebben, zodat ze niet in haar onderbroek stond als ze moest bukken).
De rug is dieper, ze vond de bandjes op deze manier in elkaar gehaakt het mooist, ze hadden ook gewoon van links naar rechts lopend elkaar kunnen kruisen.
Ook bij deze halsopening heb ik gebruik gemaakt van de stikkende zigzagsteek waar rek in zit, ik naai op een Bernina met boventransport.
en het ziet er mooi uit
Het maken van deze bandjes was een werkje van niks! Normaal duwde ik het binnenstebuiten over een breinaald of zo, maar negen van de tien keer prikte de naald door de stof heen, en het was een gehannes van jewelste. Ik had een jaar geleden zoiets mij een handig dingetje laten aanpraten, nou ja, ik had niet veel aansporing nodig. Marloes van Quiltshop Leur sprak er zo enthousiast over, het was zo handig toen ze dunne spaghettibandjes en lintjes moest maken, het was een fluitje van een cent. Ik ben wel te porren voor fluitjes van een cent, en dus hup afgerekend (dit was geen centenwerk maar euro’s, oei, en niet goedkoop) en mee naar huis. Maar dan ligt het daar, want hoe vaak maakt een mens spaghettibandjes? Precies, een jaar later dus ? men neme 1,5″ brede en daarna dubbel gevouwen en dichtgenaaide strips waarvan je een uiteinde dicht naai.
Nu stop je het holle kokertje er helemaal tot het einde in
en
dan duw je met de niet afgeronde uiteinde van het staafje het dichtgenaaide topje van het bandje in het kokertje.
Met de ene hand duw je het stof over het kokertje richting het staafje en met de andere hand duw je met het staafje de stof verder in het kokertje, en je duwt het staafje door tot deze met het begin van het bandje uit de andere kant van het kokertje te zien is.
Zodra je deze vast kan pakken van je nu zachtjes trekken aan het staafje terwijl je de stof aan de andere kant over het staafje duwt, 
zodat er niet al te veel rek op het bandje komt. Het staafje haal je er nu uit (en als je net als ik de eerste keer de afgeronde uiteinde er als eerste in duwde merk je nu met het eruit halen van het staafje dat de rechte kant een beetje tegenwerkt. Alsof je een tampon met de verkeerde kant in wilt brengen, teveel weerstand.
En klaar is het 0,5 inch brede bandje.
Ook ideaal als je stengels op een quilt wilt maken, met deze dikte is het goed te doen, en er zit een dikkere buis in waarmee je 1″ brede bandjes kan maken. En er zit ook nog een heel dun buisje in om 3/8 inch brede bandjes te maken; ik heb het geprobeerd met quiltkatoen, maar dan kan je het buisje wel in het bandje steken, maar de metalen staaf heeft heel veel moeite om de stof in het buisje te krijgen, om over helemaal doorduwen en trekken maar te zwijgen, je sloopt dan de boel. Dus toen ik het buisje er gewoon uithaalde nadat ik het staafje een kwart cm in de het bandje had weten te duwen, kon ik nu wel de stof over de metalen staaf heen trekken. Net zoals ik anders ook altijd deed over een breinaald heen.
Met een voeringstof ging het wel goed, ik hield een bandje over van ietsje breder dan 0,25″ dus wel voor een hemdje te gebruiken, niet voor een quilt.
Categoriearchief: kleding naaien
Oh la la
Dat tulpenshirtje bleek toch wel erg gewaagd, zo merkte ik tijdens de eerste dag dat ik het droeg. Als ik stil stond was er niks aan de hand, maar zodra ik me bewoog, bukte of draaide gaf ik meer bloot van mezelf dan wenselijk. Na het avondeten ging ik naar boven, zocht bijpassende stofjes en dook in de badkamer om te zien welk stofje er het beste onder zou staan.
Dat kanten dingetje was maar een van de velen, ik heb werkelijk alle kleuren er onder gehad, en niks naar mijn zin, het viel allemaal veel te veel op, en ik plofte neer op de stoel achter mijn naaitafel, die bezaaid was met allemaal restjes stof van afgelopen dagen. En toen zag ik een haast op maat geknipt restje tulpenstof waarop ik de stikkende zigzagsteek had uitgeprobeerd waarmee ik het omgeslagen beleg langs de hals later mee had vastgenaaid. Passen, meten en naaien maar. Van een afstand valt het niet eens op, en wat vind ik dit een mooie halslijn ?
Oh wat was ik blij toen ik zag dat dit gewoon de oplossing bleek. Het stikwerk verdiend geen medaille, maar omdat de stof zo druk is valt dit alleen op als je me wilt zoenen, of zo, en dat denk ik niet dat er na de zoen “Joh wat heb je dat slordig genááid!” volgt.
Hoe blij kan je zijn van zoiets kleins dat goed is gelukt.
Eventjes dan
“Even mijn koffie opdrinken en dan ga ik aan de slag”, en dan strijkt Loki neer op mijn schoot, intens genietend valt ze spinnend in slaap, en wat doe je dan? Juist, je blijft nog even zitten.
Ze sprong van schoot af toen Jon en Arya door de kamer renden, ze ging meespelen, en nu kon ik ook spelen, met lapjes wel te verstaan.
Iets meer ruimte op de heupen geknipt, de hals iets dieper dan het patroon dat voor een koltrui was,
Het is een digitale print van tulpjes, de gele biaisband wilde ik eerst gebruiken, maar zag er toch maar van af.
en dan naaien. Ik wilde het op mijn Bernina doen, maar bedacht dat ik nog de overlocker had die van mijn tante was geweest.
Schoonmaken, oliën, goed afstellen en twee uur na het knippen kon ik hem al aan! Hij zit zalig! Een beetje chilly buiten zo zonder jas, maar voor de foto heb ik het wel over, dit was afgelopen donderdag.
De volgende dag ging ik gewoon verder, het was nog steeds geen tuinwerk. Ik had een hele soepele katoen, poplin, gekocht met Suzanne in gedachte, en ze vond het een hele leuke stof en wilde er een broek van hebben, eentje met elastiek in de taille.
In het klappertje van Lutterloh vond ik een leuk model
het patroontje was zo over genomen op papier, even alles opgemeten of het overeen kwam met de werkelijke maten van Suzanne, ik hoefde niks aan te passen. Na wat passen en meten (het laatste van de rol dus niet veel speling) geknipt uit stof en genaaid, de niet zichtbare delen van de steekzakken heb ik van zwarte poplin gemaakt,
en in de taille
heb ik alleen elastiek gebruikt en niet het koord wat wel op het voorbeeld stond.
Ze was er erg mee in haar nopjes, hij zit lekker en staat vlot.
Arya denkt te weten wat het volgende naaiwerk gaat worden, ze is gek op vogeltjes ☺
Naaikriebels
Kan je zomaar opeens hebben he, de naaikriebels, maanden naai je geen enkel kledingstuk en dan een heel stel op een paar dagen tijd, en zo zag de tafel in de woonkamer er zaterdagmiddag uit
Dit was na het maken van oa een knaloranje lycra sportbroek voor Suzanne, (ik laat alleen het patroon zien, in Amerika besteld en binnen een week binnen), het is een heel fijn patroon met perfecte pasvorm en in zoveel maten, van super klein en skinny tot morbidus obese. Het mooie van dit patroon is dat er geen middenvoor naad in zit, dus exit cameltoe.
Ook een bloesje voor mijzelf gemaakt van een batikstof
waarbij elk rondje met een machinaal kettingsteekje geborduurd was, ik heb het bijna allemaal verwijderd op een stukje op de rug-mouw en het zakje na, want het was me te druk en de diagonale borduurtjes voelden aan de binnenkant op de huid te hard aan. Het is een mooie batik waarvan ik de restjes in een quilt kan verwerken.
En een nog niet affe T-shirt model jurkje voor Suzanne waarvan hier een foto van de achterkant, een opening tot halverwege de rug, zodat haar tattoo die van nek tot stuitje loopt mooi te zien is.
Het afmaken moet even wachten tot de machines terug zijn van de reparateur, wat er zaterdag gebeurde was een gevalletje “goden verzoeken”: Janny van de bee uit Heerle mailde naar de groep dat haar naaimachine binnenkort opgehaald wordt door een meneer die de naaimachines onderhoud, en wie hier gebruik van wilde maken kon deze bij haar inleveren, dan ging dat gewoon in één moeite door. De machines zijn meestal binnen een week weer terug, dus dat zou mooi uitkomen, vlak voor de laatste bee.
Op dat moment was er met mijn machines nog niks aan de hand, ik was druk aan het naaien maar dacht erover om Janny maandag hierover terug mailen dat ik graag gebruik wil maken van haar aanbod. Het leek wel alsof mijn Pfaff naaimachine er lucht van had gekregen, hij begon zaterdagmorgen opeens te zoemen en even later -toen ik stopte met gas geven- maakte hij elektronische geluidjes alsof hij steeds heen en weer schakelde tussen programma’s. Hij naaide verder nog gewoon goed, dus ik kon mijn bloesje afmaken.
Ik was later die middag boven met het geknipte tricot jurkje van Suzanne op de overlocker bezig, en mailde tussendoor ook even naar Janny om door te geven dat ik mijn naaimachine graag wilde laten nakijken, en dan mocht mijn overlocker ook voor een beurt weg. Ik ging er vanuit dat het jurkje dan klaar zou zijn, dus prima toch? Met het aflocken van een naad begon hij toen toch ook spatjes te krijgen! Als ik gas losliet naaide (en sneed) de machine gewoon door, weliswaar op een iets rustiger tempo, maar toch linke boel, toen dat gebeurde gaf ik van schrik een gil alsof er een spookrijder op mijn weghelft reed. Een kalme “Gaat het?” klonk uit de werkkamer naast mijn naaikamer, Loki keek even op en sliep verder, en ik probeerde het euvel te verhelpen door stekker eruit en weer terug in te doen, maar het hielp niet. Tot zover mijn technische kennis op elektronisch gebied. Ik had nog maar een paar naadjes te gaan, maar wilde het jurkje niet verprutsen en ben ermee gestopt. Kortsluiting in het gaspedaal vermoed ik, maar ik ga er niet zelf aan prutsen.
De machines zijn weggebracht, op de heenweg ging ik even langs Pimmetje op de markt om een sluiting te halen en ontdekte dat hij Serafil overlock garen van Amann verkoopt, ook heel fijn als garen om in de spoel te doen, en je doet er een eeuw mee!
Bij thuiskomst heb ik als troost om mijn favoriete machines een week te moeten missen een red velvet cupcakeje bij de koffie genomen,
zondagmiddag had ik er nog even gauw 25 gebakken voor Suzanne om op werk te kunnen trakteren, plus een lading van die Cream-cheese topping gemaakt, ze had ze niet allemaal meegenomen; ze vielen goed in de smaak liet ze me maandagmiddag weten. Allemaal blije gezichten.