Omdat in de diepvrieskast geen enkele Bofrost gehaktstaaf of -bal meer te bekennen was had ik bij de super 1½ kg gehakt gehaald en 3 verschillende gehaktmixen. Het leek me wel weer eens lekker om ze zelf te draaien, in 3 smaken en vormen. De ronde ballen werden de Bretonse ballen die we vanavond bij het eten zouden verorberen. Zoals altijd had ik in no-time de katten om mijn voeten heen dansen en ieder kreeg een klein stukje gehakt toegeworpen. Witje deed automatisch zijn oogjes dicht toen het zijn kant op kwam; het stond nog vers in zijn geheugen gegrift dat hij een keer al bedelend een lading zeebanket recht in zijn ogen kreeg van me, helemaal per ongeluk. Dat prikte vast, want sindsdien doet hij zijn oogjes dicht als hij wat krijgt. Jaaaaa, zielug.

Witje zat heel smakelijk en tergend langzaam van het gehakt te eten terwijl Zipje sloffend weg liep, je zag hem denken: "mot ik niet". Zopje rook aan zijn gehakt, daarna aan dat van Zipje en keek toen verbaasd naar Witje. Dat was vast iets anders wat hij had gekregen, dat was eetbaar. Maar Witje liet zich niet wegjagen door Zopje en likte nog fijntjes de vloer af en ging zich daarna uitgebreid wassen. Zopje heeft toen nog eens goed aan zijn gehakt geroken en gaf het op, "niks te halen dan wegwezen" is zijn motto. Witje heeft toen het stukje van Zopje opgegeten terwijl ik op het stukje van Zipje ging staan toen ik de ballen in de pan wilde leggen.

Toen ik de 2e serie ballen met uitjes en oud-Amsterdammer kaas aan het bakken was en serie 3 met tuinkruiden aan het draaien, vroeg Evelien bezorgd voor hoeveel man ik gehaktballen ging bakken. Opluchting toen ze hoorde dat er 10 van in de diepvries gingen, mama is niet aan het doordraaien.

Tim liep de keuken in met zijn Ipod op zijn oren terwijl ik stond te koken. "Moet je eens luisteren mam, dit is een cool nummer." ‘I would do anything for love, but I won’t do that’ werd in mijn oren gejankt door een man die -zo leek het- op de wc zat te zingen terwijl hij met moeite ontlasting uit zijn lijf zat te persen,  en ik zong lekker mee.  "Hé, dat ken je?," vroeg Tim verbaast, "dat heb ik gisteren van internet gedownload, die zanger heeft een goede stem zeg. Weet je hoe die heet?"  Ik vertelde hem dat ik al op mijn 18e een fan van Meatloaf was, en dat we ergens een LP en misschien zelfs een cd van moesten hebben. Nou, dat maakte indruk.

Na heel lang zoeken vond Perry uiteindelijk het cd-doosje, de vreugde was maar van tijdelijke aard; de cd ontbrak! Niet dat de pleuris losbarste maar ik was er allerminst gecharmeerd van, ik zat inmiddels de ene opvlieger na de andere weg te blazen. Nou weer zoeken naar die cd die wel overal kon liggen. Helemaal achter een stapel lege cd-doosjes (waarvan de cd’s in de auto’s lagen) vond ik hem, in een anoniem doosje. Ik zette hem gelijk knalhard op, ‘Bat out of Hell’  vind ik zo keigoed, het begin alleen al. Tim stond met stijgende verbazing naar me te kijken terwijl ik best nog veel woorden kon herinneren en lekker mee schreeuwde. "Wie’s da?" schreeuwde hij naar me. "Ook Meatloaf, goed he?"

De kopie draait nu op Tim’s kamer, ( zelden komen cd-tjes krasvrij zijn kamer weer uit) en ik heb nu het origineel aan. Heerlijk. Hoezo generatiekloof?

In het kader van vetverbranding en conditie opbouwen ging ik om 5 uur met de meisjes lopend naar het winkelcentrum, iets van 15 minuten heen, en dan 15 minuten terug, goed te doen voor mij. Voordat we de deur uit gingen stuurde ik de ladies terug om ander schoeisel aan de voeten te doen; de mooie hoge hakken die ze in Amsterdam hadden gekocht waren sierlijk maar niet echt praktisch. Ik besloot om gauw nog een tietenvanger aan te doen, het was zulk mooi weer en met enkel een T-Shirt hingen de meisjes er net wat te vrolijk bij. Niet dat ze onder mijn T-Shirt vandaan komen, zo erg is het nog niet, maar het weinige aan taille dat ik al heb is geheel verdwenen zonder bh aan.

We zijn zover en lopen al ruim 5 minuten (zijn net bij het fietspad achter en naast huizen) als Suzanne zegt: "zeg mam, heb jij je shirt nou verkeerd aan?" Ik kijk naar mijn borst waar de bedrukte letters verdwenen zijn, op mijn schouders zie ik de naden naar buiten staan. Het merk- en maat labeltje zit zichtbaar onder mijn onderste kin. Stom zeg, niet alleen achterstevoren maar ook binnenste buiten.   "Even wachten", zeg ik tegen de meisjes en "niet kijken" tegen 2 jongens die vlakbij aan het spelen zijn met een bal. Een vrouw fiets langs met een kind achterop en zegt lachend: "Ik zal ook niet kijken hoor.", terwijl ik al mijn T-Shirt uit trek, nog voordat Evelien en Suzanne het door hebben. Als ik het shirt weer goed aan heb zie ik ze lachen, Suzanne een beetje beschamend kijken naar de leeftijdsgenootjes die -o zalige niets in de gaten hebbende kleine jongetjes- lekker door zijn blijven spelen met de bal. Evelien met een gegrinnik "Dat doe je toch niet, op straat strippen!" Waarop Suzanne bijna met trots zegt: "mama wel, die durft dat wel hoor."

Een goede dag vandaag, geen afmattend gevoel na het douchen, aankleden en eten, heerlijk! En na een uurtje luiwammessen op bed moest ik in beweging komen. Ik heb toen gestofzuigd! Het is net gewoon lopen maar dan met een lange slang; we hebben een centraal stofzuigsysteem, dus geen gesleep met een onwillige machine op wielen achter je aan), enkel de kamer, keuken en gang zo op het zicht. Mijn moeder riep steeds: “als ik het moet overnemen zeg je het he?” terwijl zij stond te strijken. Maar het was iets dat ik graag wilde doen. Wat voelde dat goed! Moe zijn van iets gewoon dagelijks te doen. Daarna was het goed rusten, ik had het zo warm dat mijn pruik ook even af moest om te ventileren. Nou niet allemaal boos op me worden dat ik al ‘gewerkt ‘ heb, ik ga dit echt niet dagelijks doen hoor, heb ik nooit gedaan.

Daarna was het zover en kon mijn moeder het doorquilten op de Bernina Aurora uitproberen. Tafel ontruimd en Evelien, ziek thuis maar sterk genoeg om even de naaimachine op tefel te tillen hielp even mee. Mama en ik hadden samen de workshop bij Dijanne Cevaal gevolgd, het maken van een Banksia-quiltje; de mijne was al klaar maar die van mama bleef maar een top met opgestreken maar nog niet doorgestikte bloemen en bladeren. Daar moest aan gewerkt worden.
Eerst op een oefenquiltje kilometers maken om het systeem van de automatische steekregulator een beetje door te hebben.

Het ging na bloem 5 al veel beter, gelukkig heeft ze er veel bloemen op zitten, zodat het eindresultaat vast heel mooi gaat worden.

Suzanne kwam ook even beneden kijken wat er aan de hand was, want ze dacht dat ik aan het quilten was. “O, het is oma die aan het quilten is.” klonk het een beetje terleurgesteld. Ik zou haar les geven in doorquilten (jawel, ook op de Aurora) zodra ik me weer wat beter ging voelen. Ze heeft een beeldige bloemenquiltje gemaakt, en wilt hem ook zelf afmaken, doorquilten en leren hoe een echte bies te maken en zo.

We eten lekker rode kool met appeltjes en braadworst. Jammer dat die worstlucht al een paar uur in huis hangt, het steekt me een beetje tegen, hoewel hij me vast zalig zal smaken.

Het douchewater liep de laatste dagen niet meer zo vlot door, maar elke keer vergat ik mijn voornemen om na het douchen en aankleden ontstopper in het putje te gieten, tot het weer ochtend was en ik weer tot mijn enkels in het water stond. Ik vond dat de maat vol was en riep, kletsnat van onder de douche komend naar mijn zoon. Ik had hem al achter zijn pc bezig gehoord met geratel van toetsenbord enzo. “Tim, wil je even uit de keuken de ontstopper halen?” Even later gaat de badkamerdeur open en komt er een warrig hoofd om de hoek vandaan. “De wat?” “De ontstopper; bruine stok met een nog bruinere rubberen schaalvormig ding eraan vast.”

Een minuut later staat hij er weer, met ontstopper in de hand, en inmiddels is junior ook in de badkamer gekomen om te kijken, want dat dat ding ook nog een echte functie heeft anders dan ermee tegen de tegels in de keuken aan te drukken en er dan iets aan op te hangen, dat wilt ze wel eens zien.
Ook zoon heeft geen benul hoe dat ontstoppen werkt, dus staan ze met hun neus er bovenop, terwijl ik in mijn blootje de ontstopschotel in de douchebak met water over het putje zet en er dan een op- en neergaande beweging maak. “Zit-ie vast mama? Lastig he, om hem los te krijgen.” zegt junior begripvol, maar ik leg uit dat ik hem eerst een paar keer op en neer moet drukken om de verstopping in beweging te krijgen en om dan met een plop de rotzooi uit het putje te krijgen.

Dat ze geen voorstelling hadden van over welk rotzooi ik het had, bleek wel toen ik de ontstopper los trok en er met een enorme gulp water ook een soort langwerpige dikke drol van haren, zeepresten en slijmpjes de wasbak in kwam.”Getverderrie!” klonk het vol walging, en toen ik met mijn hand die ‘drol’ uit het water viste voordat hij weer terug het putje in stroomde, ging zoon bijna over zijn nek. Ze hadden allebei genoeg gezien en wilde ook geen uitleg meer van mij waaruit deze ‘drol’ bestond. Junior wilt geen huismoeder meer worden later , en zoon hoopt op een vrouw later die ook niet vies is van deze karweitjes, want No Way dat hij dit ooit zelf zal doen.Mij hoor je niet zeggen dat ik als huismanager een saai leven leid, er gebeurt hier genoeg.