De wekker ging al vroeg af deze morgen, de om de weekse bee was naar de morgen verzet, en aangezien ik even tijd nodig heb om wakker te worden en op gang te komen, stapte ik er dus al vroeg uit. Niet dat het veel hielp, ik had op de bee nog minstens een uur nodig om op gang te komen,

of zou dat door het kletsen, showen en foto’s maken komen? Het was gezellig, Angela showde ons haar op de bies na affe quilt, doorgequilt door een bedrijfje, die -zo zagen we bij nadere inspectie- een blok was vergeten door te quilten.

Maar hij zag er prachtig uit verder, door het wassen zal er nog meer leven in komen. Julie had haar yoga mat top af, en wat een beauty, vooral met tegenlicht een plaatje!

en ze liet haar favoriete kerstloper zien, zo leuk. Ze was samen met de andere dames bezig met een blokje van de Camelotquilt, en ging erg lekker 🙂

ze naaide haar vinger er zelfs aan vast, toen ze met de middencirkel bezig was. Het wordt nog wel wat met deze dame 😉

Kijk voor verschillende links over dit patroon helemaal onderaan mijn blog, dus nog voorbij de pinwheels, bij blogs over speciale quilts. Het origineel is van King George the 3rd.

Ik vind het een hele mooie quilt, maar begin er niet aan, anders zie ik door de bomen het bos niet meer. Angela en  Miranda zijn er ook mee bezig, Miranda blogt hier ook over.

Ikzelf ben met de Rose of Sharon begonnen, het overtekenen van de patroondelen (blaadjes, rozetjes en cirkeltjes) hield me al de hele morgen (nou ja, krap 2 uur) bezig, en dat terwijl ik dacht verder te kunnen komen op de bee. Ik had ook al achtergrondstof bij me, en natuurlijk de batiks, en die nam ik net zo vrolijk weer ongebruikt mee terug.

Nou ja, ongebruikt, Angela had het wilde plan opgevat om een groene kerst-logcabin quilt te maken, en kwam er onlangs achter dat ze geen groene stof in huis had, dus bietste ze van mijn groene lapjes smalle strookjes. Vooruit dan maar.

Thuis gekomen heb ik nog twee baantjes getrokken

met de Artesan Star, en toen was het naar de podotherapeut (Suzanne moet aan de steunzolen, want haar knieklachten komen van haar voeten vandaan), eten verzorgen (zalige groentesoep en een halve hamburger met scharrelbeefburger met tomaatsmaak van de AH),

het broodje had ik eerst besmeerd met een eetlepel Philidelphia roomkaas met tomatensmaak, en de halve hamburger had ik ook nog eens in 2 lagen gesneden, zodat het mijn hele broodje bedekte. Helaas geen sla, die was ik vergeten. Het ziet er misschien raar uit, maar het was zalig, en ik zat aangenaam vol na afloop!

zo ongeveer dus.

De DDC coach lachte me toe toen ik bij de weegschaal stond, kwam het van al die draadjes die aan mijn vest hingen, of omdat ik 1,1 kg ben afgevallen deze week? Hoe dan ook, ik kreeg een sterretje op mijn kaart geplakt (elke 3 kg eraf is een sterretje waard), een pluim op mijn hoed, en bij thuiskomst wachtte een chocoladekoekje van ons mam op me, welke ik tergend langzaam heb opgegeten, elk kruimelde heb ik van genoten, zalig. Zou er volgende week weer 1 kilo af zijn, ooh dat zou toch geweldig zijn?

Leuke foto, lekker vrolijk en spontaan

Met het maken van de groepsfoto gebruikte ik het statief en de zelftimer, eentje die 10 foto’s achter elkaar neemt, en als er dan ook nog iemand aan komt rennen, krijg je dit:

 

Geweldig hoe iedereen er zo uitbundig lachend op staat! Dat was gisteren, toen we de verjaardag van mijn moeder met z’n allen vierden.

Rond het middaguur hadden ze mijn zus in Australie al aan de pc gekregen, met Skype, alleen jammer dat er geen bewegend beeld was, vanwege storing of zo.

Cadeautjes werden in ontvangst genomen,

waaronder ook de kerstverlichting, deze werd later op de middag in de hulst vastgemaakt, een langgekoesterde wens van mijn moeder kwam hiermee uit. Mijn vader zag het koffertje (vorige maand gekocht op de bee in Helmond bij Patch and Stitch) wel zitten voor zijn gereedschap, maar mijn moeder was heel resoluut: “Geen denken aan At!”

De kater van de buren kwam nog lekker buurten,

en mijn vader kreeg van Suzanne even uitleg over een spelletje op een mobieltje,

maar hij houdt het liever bij een puzzel in de krant, veel makkelijker. Zoals gebruikelijk was er genoeg in huis om de kaken in beweging te houden, en halverwege de middag ging mijn moeder de koektrommel nog maar aanvullen, de door haar gebakken chocolate-chip cookies zijn onweerstaanbaar (heb er maar 2 op)

zo trof ik haar aan; na een liefdevolle edoch strenge berisping pakte ze even later gelukkig het trapje, beetje veiliger.

Hier zit ze even bij te komen te genieten van alle drukte. Ik had eerder deze week al over haar fibermailkaarten, ze waren nu allemaal binnen:

Na een uitgebreide maaltijd (keuze tussen zuurkoolschotel of tagliatelle met groenten), lekker lang natafelen, afwas, koffie en nog een koekje gingen we tegen half 10 weer naar huis, allemaal weer bijgekletst en nog lang niet uitgelachen. Vooral die opmerking van mijn moeder; toen we het nieuws hoorden over het paard van Sinterklaas dat was overleden door toedoen van iemand die een sigaret naar het paard gooide, zei ze dat die persoon gewoon gelijk opgehangen moest worden. “Oma toch, de doodstraf is in Nederland toch al lang afgeschaft!”, zei een kleinkind, nahikkend van de lach, maar oma dacht hier anders over, je kan niet te flauw zijn met dierenbeulen. En geef ze eens ongelijk, hoewel, doodstraf?? Gelukkig bestaat er geen snelrecht, want over de oorzaak worden vraagtekens gezet, het peerd bleek al bij begin bloednerveus, en is ws overleden aan een hartaanval, vernam ik alhier.

Van de DDC mag ik, nee, moet ik tussendoortjes nemen, gezonde wel te verstaan, maar meestal hebben we geen zin in gezond maar in lekker! “O nee hè, begint het nu al?”, hoor ik jullie al denken. Ja, het begint nu al 😉 want ik had eergisteren een loempia van Mora, en keek in het puntenboekje van de DDC of deze de zonde waard was, en wat bleek? 3 Punten voor 1 loempia (met kip) van Mora! Ik kon mijn ogen niet geloven, maar deed net of ik het wel geloofde, en toen heb ik er lekker van gesmikkeld, klaargemaakt in de hete oven, dus niet in het vet gegooid, stel je voor. Ik informeerde donderdagavond toch even bij de coach van de DDC of dit wel klopte, voor de zekerheid. Jazeker, zei ze, want het is gevuld met heel veel groenten en er is een  magere kip overheen gevlogen, en ook een paar snippertjes ham er in, nou, dat zijn de punten niet. Het zit hem in het jasje, en in de oven klaargemaakt is het dus een hele gezonde hap. Niet elke dag eentje, maar 1 of 2 keer in de week kan echt geen kwaad.

Jipppieee.

Ik dus gistermiddag naar de supermarkt geracet, op strooptocht naar de loempia’s, en wat bleek, allemaal op! ik ben niet de enige die deze magere tussendoortje weet te waarderen. Bummers.

Een ander tussendoortje, geheel onverwachts, is deze (losse blokjes, geen quilttop dus):

even snel gistergavond voor een loterij blokjes gemaakt, dus ik moet ze allemaal  opsturen, maar wat zijn de cobblestones leuk hè? De kleuren zijn in het echt iets donkerder, de kat is gitzwart en vult het gat, ik moest er maar 12 maken, maar had teveel gesneden; de dame die ze in ontvangst neemt zal er vast niet rouwig om zijn dat ik even de tel kwijt was.  Ik werd tijdens het snijden flink afgeleid, omdat de kinderen in de kamer aan de laptop een muziekquiz aan het doen waren, en er zaten ook nummers bij van mijn tijd, dus ik gilde regelmatig het antwoord door LOL Gezellig hoor.

Een ander tussendoortje was dezelfde avond een ‘even op en neer’ ritje naar Tilburg, om Tim op te halen, die de afgelopen dagen ziek (hoesten, snotteren en hoofdpijn) op bed had gelegen; omdat hij nog flinke hoofdpijn had, bood manlief aan om hem op te pikken als hij klaar was met werk, maar toen ik van een whatsupje (soort sms’je) van Tim hoorde dat zijn vader pas om 8 uur kon komen, belde ik manlief om te zeggen dat ik hem wel ging halen, wat wel goed was, want hij bleek zoveel werk te hebben, dat-ie pas om half 11 thuis was!

Terwijl de kinderen zich beneden nog kostelijk amuseren, -ik hoor ze steeds lachen- laat ik nog foto’s zien van een bedelende Zopje,

foei, dat doen ze anders nooit (serieus) maar blijkbaar is hij gek op kabeljauw. We aten voor de verandering een keer met het bord op schoot, dit doen we ongeveer eens per week, als we iets snels eten (pizza of zo), maar nu was het paella met kabeljauw. Zopje ging bijna op Evelien’s bord staan!

En als laatste tussendoortje voor vandaag kan ik de fibermailkaart showen, die ik voor mijn moeder had gemaakt

Morgen zal ik wel een foto van alle fibermailkaarten maken, ze waren nog niet allemaal binnen donderdag, hopelijk nu wel.

Donderdag (gisteren dus) was ik al vroeg op pad, lekker om de koffie bij mijn moeder, even feliciteren en alvast een cadeautje geven; ik had een paar meter Egyptisch katoen besteld bij Stof tot verven waar ze heel blij mee was,

en een bloempje op steel (orchidee). Ze had veel mooie kaarten gekregen, waaronder ook van een fibermailgroep,

De kat van de buren kwam ook even om te feliciteren,

wat een schatje is het, maar de brutale aap, die gewoon al in de kost zit bij mijn ouders, mag niet naar boven, want dat is het domein van Roodje, de kater van mijn ouders. Toen ik later weer de voordeur uitstapte, wilde de kat van de buren -eerder al via de achterdeur naar buiten gelaten- langs de voordeur naar binnen. Mijn moeder had net een bos bloemen aangenomen van Fleurop die langs was gekomen,

en ze kon de deur nog net op tijd dicht doen voor de kat.

je ziet hem hieronder op de foto ook zijn kopje schudden,

zo van “Weer niet gelukt!”

Vanavond was ik naar de DDC, alwaar er -2,1 kilo op mijn kaartje werd geschreven, heerlijk! Ik had stiekem op meer gehoopt, omdat ik aan het begin van deze week al op -2 stond, maar goed, mij hoor je niet klagen. Thuis lekker aan de koffie met een lekkere en verantwoorde snack ter beloning van het goede werk

Suzanne herkende ze (ik had de rode), “oh die zijn lekker, maar je gaat er wel erg van stinken uit je bek”, zei ze lekker subtiel, ze leert toch zo veel op school.

Na een partijtje bankhangen heb ik al een begin gemaakt aan het aan elkaar naaien van de slokken, ik ben tot 2 banen gekomen!

Mijn naaimachine liep stroef, dus schoongemaakt en een drupje olie gegeven, en toen knapte ook nog draad bovenin, waarvoor ik de zijkap los moest maken om het te verwijderen (wat niet goed lukte), en natuurlijk krijg ik die zijkap er met geen mogelijkheden meer fatsoenlijk terug op. Hij blijft hangen, en ik kan er mee naaien, dus hoor je mij niet klagen, maar optimaal is het niet echt.

Ik krijg vleugeltjes als een quiltproject eenmaal van de grond komt, en alles op zijn plaats valt; ik heb er zoals geschreven nog een rij naast gelegd, zodat de quilt zowel links als rechts met hetzelfde blok begint. Oké, als je van boven naar beneden kijkt zit daar geen symmetrie in, maar niets is vervelender dan een quilt die echt veel te lang is. (Er komt rondom nog minstens 25 cm bij aan sashing en border) Hier een foto gemaakt (staande op een hoge trap) toen ik nog druk in het verschuiven van kleurtjes-proces bezig was,

ik heb helaas de laatste foto van zoals hij uiteindelijk gaat worden gewist op de digi, nog voordat ik de boel op de pc had gezet. Ik maak veel foto’s van het schikken, zodat ik het vanaf een afstandje kan zien, andere maken gebruik van zo’n verrekijkertje, of een deurspionnetje. Moet ik ook nog ergens hebben liggen, maar waar…..

Toen ik aan het uitleggen begon, lagen Zipje en Zopje in diepe rust, en ik hoopte dat ze dat ook voor de rest van de middag zouden doen, want ooh, ik moest er niet aan denken dat ze met een aanloopje op de blokjes af zouden stormen en dan al schuivende en in de lucht gooiend de boel zouden herschikken. Vooral Zipje maakt hier een sport van, maar gelukkig, ze waren knock-out! Zopje wilde duidelijk niet op de foto

Ik was druk aan het leggen en schuiven met blokjes, toen ik een harde knal hoorde bij de voordeur; even kijken, en ooh, daar lag een heel klein vogeltje op apegapen, bekje open, in stabiele zijligging, en toen ik hem opraapte, merkte ik dat-ie nog leefde. Snel naar binnen, handen om het vogeltje en even het beestje wat opgewarmd. Ik liep langs de bank om de digi te pakken, het vogeltje hield zich heel stil,

en toen liep ik naar buiten, Zipje en Zopje niet wakker makend. Ik voelde dat het vogeltje wat sneller ging ademen, zijn hartje ging tekeer,

en toen zette ik het in het voerhuisje neer, lekker in het zonnetje.Wat een mooie kleur oogjes.

Maar de eksters vlogen rond, en die lusten zo’n beestje denk ik wel rauw, en toen ik het vogeltje oppakte om elders neer te zetten, begon hij toch van zijn neus te maken! Heel hard pikken en een lawaai maken dat-ie deed, daar zat gelukkig weer volop leven in. Toen ik bij de heg stond en mijn handen openden, vloog hij als een speer uit het zicht, gelukkig. Een goede daad gedaan vandaag, dat voelt goed!

En nu de hamvraag: wat is dit voor een vogeltje? Ik dacht aan een kuifmeesje, zo uit het blote hoofd.

Vlak voordat ik mijn jongste spruit naar de fysio moest brengen, heb ik alle blokken even veilig gesteld, nou ja, even.. eerst per rij een stapeltje maken op volgorde,

en daarna de stapeltjes genummerd, en toen pas elders gelegd.

En toegedekt,

en nu niet vergeten dat ze hier liggen! Ik heb jaren geleden al eens mijn hele quiltkamer overhoop gegooid, omdat ik alle blokjes van een quilt kwijt was, je gaat dan op de gekste plaatsen zoeken.