Sophietje kon nog wel nieuwe pyjama’s gebruiken, dus kwamen vorige week donderdag  (6 febr) na een driftige zoektocht -want waar had ik ze gelaten?- de lapjes op tafel en nam Jon zuchtend de toezichthouderstaak op zich

En de volgende middag waren ze klaar, twee schattige pyjama’s.

Evelien had meerdere setjes kleren voor Sam gemaakt voor op de groei, en zo reden we een dag later met een tas vol kleren naar hun toe. Genieten.

Het was gezellig en Sophie vroeg of ik haar wilde voorlezen toen het bedtijd was, en ze koos twee grote boeken uit, een over dinos en een over een monster, het waren niet de kortste verhalen, maar zo leuk om voor te lezen.

De dag er op had ik hoofdpijn en spierpijn in mijn schouders en bovenin mijn rug, getverderrie. Pilletjes er in en gewoon wat doen buiten nu het even droog was. De vijg die ik in een zak afgedekt met stro onder de overkapping had gestopt om te beschermen tegen de vorst moest er weer uit nu de temperaturen boven het vriespunt kwamen. (Wist ik veel dat er weer een vorstperiode aankwam) Jon kijkt of ik niks ben vergeten, en valt er bijna in.

Helaas begon ik me met de dag belabberder te voelen, ik probeerde me er nog tegen te verzetten door heerlijke gemberkoeken te bakken, ze vielen groter uit dan normaal maar dat mocht de pret niet drukken.

Fitness, QiGong en de bee moest ik afzeggen, te moe en te beroerd om de deur uit te gaan, dus stoelhangen, af en toe een steekje zetten, en tv kijken

Voor de twee zeehondjes van Trade Winds moest ik een donkergrijze kleur hebben die tegen het zwarte aanleunde, dus heb ik twee kleuren samen gebruikt, twee draadjes van elk in de naald

Voor de snorharen heb ik een draadje van elk gepakt omdat dit niet zo dik moest.

Ik zie dat ik ze iets langer moet maken daar ze nu meer weghebben van spinnen 😬

Vorige week heb ik voordat ik aan de zeehondjes begon alle blokken op hun plek gelegd, ik ben er nog lang niet

Jon kijkt of het op straat ook regent, wat een ellende al die nattigheid.

Sherlock loopt nog net zo mank als vorige week, maar hij laat zich na een week van heel schrikachtig bang en argwanend zijn gelukkig weer aaien door me, maar de medicatie geven is me niet meer gelukt, ik wil hem hier niet meer mee plagen. Hij is weer speels en rent geregeld samen met Fay door de kamer en trappen op en af; als hij rent valt zijn mankheid niet op, alleen als hij langzaam loopt zakt hij door zijn achterpootje. Hij en Fay zijn al twee weken niet meer naar buiten gegaan, ik vind het voor hem niet veilig en voor Fay maak ik me zorgen omdat ze niet makkelijk naar binnen komt.
Ze krijgen ter compensatie wat meer schermtijd, op de poef springen gaat hem nu goed af.

De vogeltjes in onze tuin zijn hier wel blij mee, het is een drukte van jewelste bij de voer plekken. Toen ik eind van de middag het waterbakje, de silo’s en het voerhuisje bijvulde was het flink aan het sneeuwen. Ik checkte ook het egelvoerhuis, maar daar was afgelopen nacht niets gegeten, te koud.

Twee uur later lag er al een flink pak sneeuw, zo mooi dat ik het jammer vond dat ik de kerstverlichting al had uitgezet.

Oh en ik ben ook weer verder gegaan aan de emotional support chicken, klik hier voor de uitlegvideo, ik was in juni zoiets gestopt met breien omdat ik veel last kreeg van mijn li pols. Voor het borststuk en de hals wilde ik een andere kleur gebruiken maar had niet de juiste dikte, dus gebruik ik vier verschillende garens.

Ik brei nu elke dag (avond) een uurtje.

Zaterdag kwam mijn nieuwste speeltje binnen, een accu snoeischaar van Parkside, met accu toch wel een flink gewicht. Ik had er gelijk twee accu’s en een lader bijbesteld.

Daar ik zaterdagmiddag al een veer van mijn lippen kon blazen kon ik het niet laten om heel even een takje te knippen, goed aangekleed want het was ijzig koud. De perenboom had een paar takken die eraf mochten, en ik stond te grinniken toen ik merkte hoe makkelijk dit ging, en het gewicht viel mee. De paar takjes knippen smaakte naar meer, en mijn oog viel op de vlinderstruik, vooruit dan, een paar takjes en dan naar binnen.
Groot was mijn verbazing toen de schaar moeiteloos een dikke tak doorknipte, maatje bezemsteel. Wow! De struik was in no time gesnoeid, echt in nog geen vijf minuten, en de lange takken knipte ik ook in rap tempo korter. Toen ik weer binnen was en wel blij was dat ik weer zat, voelde ik me in mijn hoofd toch al een stuk beter, heerlijk. Van mij mag het wel lente worden hoor, lekker in de tuin kunnen werken mis ik zo. Nog een paar weken. 🤞