Toen de kinderen amper heb ABC onder de knie hadden, kregen ze op school muziekles, eerst 3 jaar of zo theorie, en daarna mochten ze een muziekinstrument uitkiezen. Voor Evelien werd dat een keyboard van een paar honderd gulden met alle toeters en bellen die er op zaten, en voor Tim een drumstel, ook niet goedkoop, en Suzanne een elektrisch gitaar. Maar goed, je wilt dat de kinderen zich kunnen ontplooien en dan mag het een centje kosten.

Voor de keyboard maakte ik van dikke nepleer een bescherm/draagtas, die bijna groter was dan het kind zelf, en als er dan optreden op school was waarbij de aanwezigheid van het instrument nodig was, dan kon hij veilig achter op de fiets vervoerd worden; de gitaar was nog mobieler, past met gemak op de rug.  Het drumstel was een ander verhaal, daarvoor moest alles uit elkaar gehaald worden, meerdere malen 2 trappen op en af en dan achter in de auto geladen, je had geen fitnesstraining nodig nadien.

Op locatie moest dan alles weer uitgeladen worden en opgebouwd, en na afloop idem dito, inclusief al die trappen weer op en af sjouwend. Jullie snappen dat Tim bar weinig met zijn drumstel op stap mocht van me tot hij een rijbewijs had en alles zelf kon doen. Maar goed, drumstel was eerder weg dan dat het rijbewijs binnen is, dus dat probleem hebben we niet meer. Trouwens, waarom moeilijk doen als het ook makkelijk kan, en dan heb ik het niet over de Cajun die hij heeft, maar kijk eens naar dit filmpje:

Daar denk ik wel eens over, als ik er niet meer ben (en hopelijk is dat pas over een jaar of 30, 40), wat laat ik dan een hoeveelheid quilts achter (om over de rest nog maar te zwijgen) voor mijn nazaten. En wat gaat er daarmee gebeuren; ik hoop dat ze dan een liefdevol plaatsje krijgen, en warmte mogen geven waar nodig. Mij lijkt het een fijne gedachte dat er over 50 jaar nog steeds iemand een quilt van mij over zich heen slaat als-ie op de bank even een dutje wilt doen, net zoals wij hier nu ook doen.

Kijk eens op dit filmpje, ter herinnering aan hun moeder, honderdennogwat quilts heeft ze gemaakt die ze kunnen laten zien, en dan heeft moeders nog tientallen quilts gemaakt die niet meer in hun bezit zijn, wow, daarvoor moet ik nog eventjes doornaaien, of ben ik er al?

Laten jullie ook zoveel quilts na, of geven jullie het meeste nu al weg, zolang je nog leeft. Op Quiltville kan je hier een testament afdrukken, speciaal voor quilters, misschien is het wat voor jou?

Israël is een land zonder quiltgeschiedenis, maar ze zijn hard op weg hun eigen geschiedenis te schrijven, zo leerde ik van het volgende filmpje, een Belgische quiltvriendin mailde er een tijdje geleden over op onze quiltlijst.

is het niet genieten? De kleuren, de textuur, de versiersels en de fantasie, super!

De enige quilt die ik serieus met kraaltjes heb versiert is de Bush Fire quilt (in tweevoud), in een paar uur de top klaar en toen nog 3 dagen bezig geweest met kralen op naaien, een voor een opgenaaid. Onder de kralen zit een zwarte gekko met cordonsteek vast gestikt. Dat ik er 3 dagen over deed, kwam omdat het best intensief werk was en ik regelmatig moest pauzeren.

Een tijdje geleden liet ik van die lieflijke quiltplaatjes zien, romantisch en o zo mooi, om bij weg te dromen, met de vraag kwam "waar heb je die gevonden?" Nou, van mijn broer gekregen, die ze op zijn beurt op het internet had gevonden; zoekt en gij zult vinden, of liever gezegd:"Google en gij zult vinden."

Mocht je nou vanuit je kamer uitkijken op een saaie kale schuur dat wel een likje verf kan gebruiken, laat dit filmpje dan aan de eigenaar van de schuur zien, en wie weet mag je aan de slag!

Al zoekend kwam ik op de website Rebecca barker's Quiltshape, oooh wat een plaatjes! Het zijn kaartjes die je kan bestellen, leuk om op te sturen naar ene vriendin, maar net zo leuk om in te lijsten, toch? Fine Art America laat grotere plaatjes zien, de schilderijen zijn te koop, oh zo mooi ook.

Ben je heel erg creatief en heb je zin om zelf met kwast en verf aan de slag te gaan, kijk dan maar eens naar dit filmpje van Deborah Levy waar ze in een half uurtje uitleg geeft over verven op stof.

Ik was een paar dagen geleden in ons oude huis, om de verwarmingsmonteur binnen te laten voor de jaarlijkse controle, en in de tuin staat een pruimenleiboom, met altijd superlekkere paarse pruimen; dus ik pluk er eentje en neem een grote sappige hap, en al kauwend kijk ik naar hoeveel pruim ik nog in mijn hand heb, en zie vrolijk zwaaiende rupsjes bij de pit zitten. Hallo! Gelijk uitgetuft natuurlijk, want als ik eiwitten wil hebben, prefereer ik toch wel de dode vorm. Ik kan me ook niet voorstellen dat er volkstammen zijn die dikke witte larven uit bomen peuteren en deze dan lekker leegzuigen. Ze kijken hierbij ook zo gelukzalig, dat het vast wel een allersmakelijkste hap is, maar mag ik bedanken?

En op zoek naar een leuk gif-plaatje vond ik deze, dat is ook wel toevallig! Hier ga ik aan beginnen zodra ik wat heb afgemaakt, zoals daar zijn:

ik denk dat we dan in September leven, er is nog een hoop te doen dus, maar dat zal toch wel lukken.