Zit ik ‘s morgens op de schommelbank in de verkoelende schaduw van de Esdoorn

een boekje te lezen,

wilt Zopje op mijn schoot zitten, hij kijkt me met zijn donkerbruine ogen smekend aan en legt een pootje op mijn knie. Vooruit dan maar, 7 kilo bontjas plant zijn stiletto nageltjes in mijn benen en hals op het moment dat ik een foto neem.

Ik neem er maar nog eentje, want ik keek wel erg serieus, maar dan krijgt mijn kin een kopje

nog maar een foto maken, want dat ziet er niet uit. Veel beter zo

Zopje vindt mijn kin lief

Maar dan laat hij een boertje, mensen wat een lucht!

En Zopje draait zijn kopje weg van mijn gezicht, zou hij het ook ruiken en nou denken dat ik degene was die een muisje opboerde?