Vandaag een rustige dag en een beetje voorbereiden voor morgen, dan is het huis voller en gaan we kerstmis samen vieren zoals altijd maar dan anders, want ja, wat een gemis. Heel erg voelbaar met de tranentrekkende liedjes op de radio en dito films op tv.
Dus zocht ik afleiding.
De vogels voer geven, vetbollen zonder netje in de hangers stoppen en een nieuw waterbakje ophangen, ik hoorde hommels zoemen en ontdekte ze in de winterbloeiende kamperfoelies die zo lekker naar citroentjes ruiken. “Oh jongens, ga gauw naar jullie huisjes voordat jullie doodvriezen!”, riep ik, maar ze bleven snoepen van de bloemetjes.

Herkennen jullie deze quilt?

Het is een oudje, hier heb ik in 2008 een workshop in gegeven en lag sindsdien op de stapel in de kast.

Maar nu heb ik er de schaar ingezet, ik ga er twee kussenhoezen van maken (hopelijk zijn ze morgenmiddag klaar als de visite komt), en dan houd ik nog vier blokken over, misschien leuk voor pannenlappen?

Toen ik van de ene oude kussenhoes de rits af had gehaald, stopte ik ermee (vervelend werkje), en ging naar beneden. Ik had een koffertje met slaapkamer van Sam en Julia als bouwpakketje en besloot dit in elkaar te zetten. Ik had het gekocht voor Sophie’s verjaardag maar het slotje van het koffertje zat er scheef op en ik kreeg hem amper open, laat staan een kindje. Het slotje had ik gisteravond gefixt, en nu de rest. Jon heeft een neus voor nieuwe lege dozen

Het bedje had ik hier net in elkaar gezet maar met het oppakken voelde ik dat dit na wat spelen zo los zou schieten, dus ging ik met lijm aan de slag.

Nou moet ik nog op zoek gaan naar de acrylverf, ik moet ergens nog een paar tubes hebben, maar waar? 😳

Ik ga nog een mok thee pakken en een filmpje kijken. Veel plezier morgen met wat jullie ook gaan doen of laten. 

Zij, die wij liefhebben,
en die van ons zijn heengegaan,
zijn niet meer waar zij waren,
maar altijd waar wij zijn.