Iedereen bedankt voor de lieve berichtjes van steun na mijn struikelpartij, ik beloof beter uit te kijken. De zwelling in mijn rechter hand is na een weekje frustratie rust gelukkig al een stuk afgenomen en daarmee is de mobiliteit toegenomen op de ringvinger en middelvinger na; niets weerhield me dus om met angst en beven de Bernina tas op tafel te zetten en de eventuele schade op te nemen van de valpartij vorige week. Angst en beven ja, want reparatiekosten aan deze machine loopt snel in de papieren. Zo op het zicht was er niks mis mee, tot ik het kastje er af wilde klikken, het zat al los en het linker deurtje waar al het bovenste schanierbobbeltje van ontbrak was nu ook het onderste bobbeltje kwijt
en de inhoud lag kop over klote, maar lang leve duktape. Met drie stukjes heb ik het deurtje vastgeplakt tegen het kastje
en het schanieren ging toen weer prima, het verdient geen schoonheidsprijs, maar is wel functioneel.
Nadat de stroom erop gezet was en er geen geknetter of geflikker uit de machine kwam, heb ik een proefquiltje gepakt om héél rustig naaiend te kijken of dit soepel ging. Opluchting alom toen dit geen nare geluiden of rare haperende steken opleverde. Ik merkte dat ik best wel kon quilten, en pakte gelijk de andere twee Tea Party blokken van deel 4 erbij,
zo, dat ging lekker!
Een uurtje later kon ik het patroonpapier van de achterkant af peuteren.
Ze hangen voor nu even naast het middendeel, deel 5 moet nog even wachten tot ik kan knippen.
Langer dan een uur had dit feestje niet moeten duren, kramp in mijn hand weerhield me om de quilt die ik in opdracht ga doorquilten tevoorschijn te halen. Laat ik hier nog maar nog een weekje mee wachten, lijkt me wel zo verstandig.
Categoriearchief: Geen categorie
Puberkatten
Jon en Arya mogen sinds 3 weken nu overdag overal in huis komen, het moment dat de keukendeur openbleef was heel spannend voor Arya, die duidelijk drempelvrees had
terwijl haar broertje al naast de voordeur stond
en later als eerste de trap op liep en hard miauwend Arya riep om ook te komen. Toen ze te lang treuzelde bij de eerste traptredes en niet hoger durfde te gaan
liep Jon naar beneden, ging achter haar staan en duwde haar met zijn neusje tegen haar kont zo de rest van de trap op. Ik stond erbij en keek er met ingehouden adem naar en vergat prompt foto’s te maken, maar dh zag ook hoe hij haar aanmoedigde om door te lopen. Zo lief!
Haast sluipend liepen ze van kamer naar kamer, Loki lag op mijn naaikamer niets vermoedend te slapen, ze gromde maar deed verder niks,
en toen Jon niet weg ging, ging ze naast mijn bureau op een ander slaapplekje van haar liggen om Jon zijn zin te geven. Ze heeft op de foto ook echt een verontwaardigde blik.
Het is soms wel erg verleidelijk om tikken uit te delen, zoals hier wanneer ze het pad naar de woonkamer blokkeren voor Zopje. De stoffen kat is een deurstopper, nooit gedacht dat hij het zo lang zou overleven toen ik hem twee jaar geleden als kerstcadeautje van Monique Storms kreeg.
“Van mijn eten blijven ze af”, laat Zopje weten als hij zijn voerbakje met seniorenvoer in de garage toedekt, en gelijk heeft hij.
Sinds een week durft Zopje weer bij mij op schoot te kruipen, zelfs als Arya naast me ligt en Jon door de kamer banjert
Zopje ging zo liggen dat hij Arya goed in de gaten kon houden, en reageerde geïrriteerd toen Jon met zijn staart ging spelen, maar bleef wel liggen.
Sinds gisteravond weet ik dat het helemaal goed gaat komen, Arya lag op de quilt op mijn schoot te slapen toen Loki erbij sprong.
Ze negeerde Arya en liet zich door haar besnuffelen, maar na een tijdje van spinnend rondjes draaien en kopjes geven aan mijn hand, sprong ze toch weer op de grond. Heel even was het een gelukzalig moment.
Theepotten
Het was gisteravond weer een waar genoegen om bij de bee in Heerle te zijn, Ria had gelukkig weer wat misbaksels mee genomen (zo noemt ze haar baksels) en wij waren de dankbare afnemers. De heerlijke mislukte cake was al op eer ik er een foto van kon maken, gelukkig was er een uur later een herkansing met de zalige mislukte appeltaart (mislukt want hij viel uiteen).
nou, dat schuiven we zo naar binnen hoor, geen probleem
Ria had er een halve pot abrikozenjam door de appeltjes gedaan, en dat was toch een partijtje lekker!
hier werd een toilettasje gemaakt; “Wacht, dan draai ik hem even om voor de foto”
er werd gehaakt, Lorene laat haar dekentje zien
gebreid, (met groen op de rondbreinaald)
geborduurd,
Marianne is er bijna
getekend
en gepatcht, kortom, we vermaakten ons allemaal heel goed.
Ik wilde werken aan de Tea party quilt en had weer bijzonder veel zooi -een supermarkttas vol stof- meegenomen voor het weinige wat ik heb gedaan: wel 1 hele theepot geknipt, waarvan oor en tuit in spiegelbeeld, het mocht eens een keer gelijk goed gaan. Ik kreeg voldoende advies van mijn tafelgenoten, en je weet hoe het gaat met teveel keuze hebben, het kiezen wordt dan alleen maar moeilijker.
Nog maar een ander stofje verknippen voor weer een potje.
Dit was de eerste
de tweede
en de derde
Uiteraard twijfel ik over welke van de drie stoffen het gaat worden, ik stopte met nog een potje knippen
morgen bij helder hoofd en frisse blik zal ik het vast zien. Misschien zelfs dat ik de onderste zwarte balk (met fietsjes) ga vervangen voor iets lichters, ik zal het wel zien.
Dag lieve Zipje
Zipje was geheel tegen zijn gewoonte in maandagavond niet thuis gekomen van de frisse neus halen, gisterochtend zat hij niet zoals verwacht naast de voordeur met zijn neusje tegen het raam aan naar binnen te kijken. Ik zocht de omgeving af, keek langs de weg, en postbezorgers die me zagen en hoorden zoeken, vroegen wie er kwijt was en zouden hun ogen open houden. Toen Zipje ’s middags zich nog niet had gemeld, trok ik mijn stevige wandelschoenen aan en besloot de bermen van de beek achter ons huis af te struinen, want ik vermoede dat Zipje het eind voelde naderen en op een rustig plekje wilde doodgaan. Foto van afgelopen zondag, toen ik hem een nieuw zacht mandje had gegeven voor in het tuinhuisje, waar hij graag lag te slapen.
Na nog geen tien minuten speuren langs het water zag ik zo’n 25 meter van waar ik stond een donkere vlek bij de beplanting onderaan de helling langs het water, ik riep en zag de vlek bewegen, volgens mij was dat Zipje, en ik riep nog een keer. Een vrouw liep langs en bleef staan, ik wees naar de vlek en zei dat ik bijna zeker was van mijn zaak, en zocht de kant af hoe ik er het beste naar toe kon lopen. De helling van waar ik stond was te steil, dus besloot ik door de bossage achter de huizen door te lopen en de helling van die kant te nemen, ik had dan in ieder geval houvast aan de struiken. Half lopend, half om m’n achterwerk glijdend kwam ik aan bij Zipje, die zo te zien een heerlijke zonnige plek had gevonden tussen de planten in een bedje van gras, hij spinde, maar toen ik hem wilde oppakken begon hij te grommen. Sorry ventje, maar ik laat je toch niet alleen hier, en ik pakte hem op en klauterde weer omhoog, gelukkig groeide er ook veel klimop en kon ik me daar aan vasthouden. Toen ik uit de struiken vandaan kwam stond de vrouw me op te wachten, Zipje aaiend en blij dat het me gelukt was. Ze was gebleven voor het geval ik hulp nodig had of in het water zou vallen. Lief.
Thuis aangekomen dacht ik Zipje blij te maken met wat eten en drinken, maar hij miauwde alleen maar en plofte neer op de vloer. Ik raapte hem op om hem beter te kunnen bekijken, want dat grommen was van de pijn, was hij misschien aangereden? Gelijk met het onderzoeken maakte ik hem met twee natte doekjes schoon, zoals ik de afgelopen weken ook steeds had gedaan, want hij hield zijn vachtje zelf niet meer zo goed bij. Niks van verwondingen te zien, hij was gewoon helemaal op, versleten, 14 jaar oud en een goed leven gehad, ook al denken de muizen en eksters hier anders over. Zijn gebrek aan eetlust de afgelopen dagen lag dus niet aan het eten, we waren al overgeschakeld op een ander merk om te zien of hij dat wel at, maar helaas.
Ik legde Zipje op zijn kussen bij het raam, hij liet zelfs de snoepjes liggen en legde zijn kopje neer, toen het te warm was ging hij bij de schuifpui liggen die op een kier stond, nee ventje, je mag niet meer naar buiten, hij dook in zijn mandje, na een rondje draaiend lag hij helemaal verstopt, zijn oortje zie je op 11 uur, rug naar links.
waar hij het een half uurtje uithield en strompelde toen weer naar het kussen bij het raam.
Elke keer als we hem aaiden begon hij heel hard te spinnen, je zag aan zijn ogen dat hij zich heel beroerd voelde.
Ik wist wat ik moest doen, de dierenarts bellen om een afspraak te maken om Zipje in te laten slapen, want hij hoefde niet langer meer te lijden, maar wat is dat zwaar; we mochten aan het einde van het spreekuur langskomen, 19.15. Filmpje gemaakt voor Evelien, die in Amsterdam wonend en werkend geen afscheid kon nemen.
Verdriet bij ons allen, allemaal tranen van liefde, Zipje gaf ons zoveel troost in tijden van verdriet en zorgen, hij was echt een knuffelkat die pijn en verdriet aanvoelde.
Net zoals Witje, ach lieve Witje.
In de ronde mand op mijn schoot in de auto naar de dierenarts was voor Zipje het prettigst, hij legde zijn kopje op mijn arm en keek naar buiten, niet één miauwtje onderweg, terwijl hij andere keren altijd een tenenkrommende aria liet horen. In de wachtkamer was hij allert, maar bleef rustig liggen.
Perry en ik keken verdrietig toe hoe de dierenarts na ons te hebben aangehoord en Zipjes conditie bekijkend, Zipje een volle spuit slaapmiddel toediende terwijl hij opgerold in zijn mandje lag. Hij viel al spinnend na iets van tien minuten in slaap, zijn ademhaling werd minder, en toen de dierenarts hem nogmaals een dosis gaf zakte hij langzaam weg in de dood.
Thuisgekomen hebben we Zipje begraven bij de vijver, hij lag hier graag vanwege het kattenkruid, lekker in het zonnetje met een grote bak water vlakbij,
ik heb de beeldjes er vannacht nog opgezet om te voorkomen dat er katten in zouden gaan graven, later zal ik er nog kattekruid planten.
We zullen Zipje enorm missen, zo’n lieve kletskous, het is gedaan met zijn avontuur, Zopje en Loki zullen het zonder hem voort moeten zetten. Onderste foto van dit voorjaar, links Zopje, rechts Zipje, twee broers maar qua conditie zo verschillend.
Allemaal sterren
Afgelopen dinsdag was ik weer eens op de bee en viel met mijn neus in de boter; Coba trakteerde op slagroomsoesjes, niet zelfgebakken zoals haar doosje deed vermoeden, maar zelf gekocht.
Viel me een beetje tegen van haar 😉 want ze kan zo lekker bakken, hoewel de gekochte soesjes ook heerlijk waren hoor! Ze showde een prachtige blauwe quilt, een Hunter’s Star, zelf vond ze hem niet mooi vanwege de kleur, ze houdt niet van blauw 🙂
Wat een mooie (samengestelde) achterkant had ze er tegenaan gezet!
Van alle restjes die ze tijdens het maken van quilts overhoudt kijkt ze eerst of ze er een vierkantjes en driehoekjes uit kan knippen, en zo maakt ze nu van al deze scraps ze een flying geese rand,
ze heeft al genoeg geknipt om deze als border aan een grote quilt te zetten, geweldige restverwerking! Was ik ook maar zo georganiseerd en gedisciplineerd, zucht.
Ria moest een stukje achteruit naaien toen ze met het vastnaaien van de gekantkloste Gecco op de achterkant een stukje stof mee vast had genaaid, zo herkenbaar!
Marianne was met New York beauty achtige blokken bezig,
en Elma is met de blauwe sterretjesquilt bezig, zulke leuke stoffen zijn hier al in verwerkt.
Franka zat te haken aan een schattige hartjesdeken,
Blonde Jeanne heeft er weer bijna een kleine tafellopertje bij,
en donkere Jeanne krijgt haar kerstquilt dit jaar wel op tijd af.
Tilly, gezeten tussen de twee Jeanne’s van de groep, was druk aan het breien met een glinsterende grijze wol, maar ik heb niet gezien wat het gaat worden, hoor ik de volgende eer wel. 
Janny -die op geen enkele foto is blijven plakken deze avond- had haar stitcheriequilt op tafel in het frame zitten, en door tussen alle bedrijven door een paar draadjes te quilten schiet het ongemerkt toch wel op.
Op de achtergrond worden zo te zien serieuze zaken besproken, de dames zien mekaar niet elke week dus valt er veel te vertellen op de bee; gelukkig wordt er ook veel gelachen. Ondergetekende heeft de tekst op weer een volgend Life is Beautiful stitcherie blokje gemaakt,
even geen Anton Pieck borduurtje, want ik was het voorbeeld (foto op mijn ipad) vergeten mee te nemen.