Zit ik lekker mijn ding te doen achter de pc, voel ik opeens wat kriebelen in mijn decolleté
(jee, en het is niet eens 5 december en ik ben al aan het rijmen!) Met mijn monitorbril op zie ik iets donkers bewegen, en ik pak het tussen duim en wijsvinger op en knijp het gelijk fijn. Zonder eerst te kijken wat het is. Ja, ik ben gek, opgegroeid met heel veel katten, was elk donker bewegend beestje misschien wel een vlo, en die moest je gelijk fijn knijpen, anders sprongen ze weg, dus mijn reactie was instinctief. En toen het plat was, bedacht ik me dat het eigenlijk onmogelijk een vlo kon zijn, want het kneep te makkelijk dood. maar wat was het dan? Identificatie onmogelijk, en toen begon het kriebelgevoel over mijn hele lijf, getsiedekkie! Ik heb me in de badkamer helemaal gestript (nee, geen foto’s) en mijn hoofdharen losgeschud boven de witte wastafel, niks te zien van donkere bewegende stipjes, dus luis heb ik gelijk uit kunnen afstrepen van het lijstje. Zoveel haar heb ik trouwens niet op mijn borst dat ze zich daar zouden kunnen handhaven, maar dat terzijde. Na nog een paar vliegende stops naar de badkamer om te kijken op mijn rug/in mijn nek, mijn oksels en buik of ik iets zag wat een kriebel kon verklaren, houd ik het maar voor gezien, het was vast maar een klein eenzaam babyspinnetje dat warmte zacht. Ik ga maar afleiding zoeken, en nog wat blokjes naaien, misschien is het wel de quiltbug die ik nu voel. Kijk, zover heb ik de blokken al per 4 aan een zitten. Leuk is het dan om nog te wisselen, zodat de binnenringen ook een beetje bij elkaar passen.

En nu ga ik nog iets heel anders vertellen, voor mensen die wiskunde studereren, of tieners die dit (op middelbare school) doen en wat meer/andere/betere uitleg zoeken:
de Khan Academy is een site waarop een man mbv filmpjes uitlegt hoe iets werkt. Hij begon hiermee om zijn neefjes te helpen met wiskunde, maar het is een enorm succes geworden voor heel veel studenten over de hele wereld, de uitleg is voor basic middelbaar niveau tot universitair niveau. Deze tip komt van zoon Tim, die het vandaag heeft gedeeld met zijn studiegenoten via facebook, hij zegt er heel veel aan te hebben.

Weblog is nog steeds niet in de lucht, ze zijn aan de laatste loodjes bezig, we zien het wel wanneer het klaar is, maar het voelt alsof niet 2 maar 3 van mijn kinderen uithuizig zijn, een heel erg empty nest gevoel! Je kan het op Twitter volgen.

Zou dat bestaan, alleen op quiltgebied aan adhd lijden? Nou, dan heb ik het momenteel wel te pakken, vrees ik! Met man en macht zet ik mijn hakken in het zand om mezelf af te remmen om niet van het een naar het ander te hoppen, maar het wordt me niet makkelijker gemaakt door hetgeen er allemaal te zien is aan moois bij andere bloggers. Neem nou deze prachtige shot van een Winding Ways quilt op de blog van Mupminoes, ik moet mezelf echt tegenhouden om er niet gelijk stofjes hiervoor bij elkaar te zoeken, en dat het nou al half 2 in de nacht is geweest, maakt me niks uit. Om mezelf dan maar een beetje tegemoet te komen, (nou vooruit, even kijken naar iemand die ze maakt mag), zocht en vond ik op YouTube deze tutorial,voor met de naaimachine, want zo zou ik het dan wel willen doen. Een makkie! Kijk, nu is mijn nieuwsgierigheid voorlopig bevredigd en hoef ik niet meer zonodig gelijk aan de slag te moeten van mezelf, instant relief!

Vanmiddag was ik bij zoon in Tilburg, om een gordijnrails en gordijnen bij hem op te hangen, er moesten hiervoor gaten geboord worden om 3 steunen te bevestigen; vol interesse keek hij toe hoe ik het eerste gaatje in het kozijn boorde, en daarna heeft hij de rest gedaan, geboord en geschroefd, en de roe met gordijnen opgehangen; de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Met meegebracht strijkbout en plankje zette ik de zomen vast met vlieseline, handig en snel, met de naaimachine kan altijd nog. Toen ik -nu ik er toch was- even keek naar de verstopte douchekop, meende ik dat het een kwestie was van met je nagels over de spuitmondjes krabben om zo de kalkpropjes er uit te wippen, maar ik krabde de spuitmondjes er finaal af, zo vergaan was het. Voor 5 euro bij Blokker snel een andere douchekop gehaald, want daar gaan we niet voor sukkelen.
Het was half 5 toen ik vertrok, had nog net tijd om bij Dorry langs te gaan, kuste een vertrekkende Dorien hallo en gedag -ze kwam nog even gezellig mee naar binnen om bij te praten, en na een kopje koffie en een rondgang door het snoepwinkeltje (die Lizzy is zo mooi!) was het zo 5 uur en moest ik snel huiswaarts keren,  dankzij de regen,wind en traag verkeer een rit van bijna een uur, takkeverkeer; wat rijden er toch daapse mensen op de weg, slingerend, duttend, jagend, ongeduldig, bumperklevend, alle-vrachtwagens-voor-laten-gaan-om-in-te-halen-rijders, knettergek! Ik ben altijd blij weer veilig thuis te zijn.
Dat ik moe was van de rit, bleek wel uit mijn kookkunsten, oooh! dat de boomstammetjes waren aangebrand, was echt stom, ik had de jus uit een potje er niet gelijk bij moeten doen, gelukkig was na het wegsnijden van het aangebrande koek niks mis met het vlees, smaakte prima. Anti-aanbakpan betekent niet dat het eten niet kan aanbranden, maar wel dat het los in de pan ligt, zo bleek wel toen ik 1 boomstammetje eruit wilde halen en gelijk drie stuks lostrok, en er niks meer op de bodem van de pan lag. Toen de stammetjes in een schoongewassen pan in de verse jus warm weer werden, wilde ik even in de aardappelen prikken om te zien of ze goed waren, en ook die bleken al even droog te staan! Lang leve de afzuigkap, not! De aanbrandgeur viel op het bord goed te maskeren met de nieuwe jus, en hoera, de rode kool met appeltjes was gelukkig niet aangebrand, had ook nog gekund, dus helemaal happy schoven we aan tafel. Wat een dag, en het houdt ook maar niet op met regenen, ook dat nog!

Vanmorgen eerst naar huis gebeld, om mijn vader te feliciteren met zijn 85e verjaardag, wat een mijlpaal! We hadden dit vorige week al gevierd  met mokkataart en bbq
Ik ging als een semi-witte tornado door het huis, de benedenboel gedaan, eer ik van mezelf mocht spelen met lapjes; lekker naar de bee in Halsteren deze keer, alwaar ik mijn Elna showde. Ze snorde er van! Het was gezellig als vanouds, Miranda werkte aan haar Phebe, de laatste rondjes op de rand appliqueren, ze was er stil van; Julie moest even uitvogelen hoe het ook alweer ging met de cathedral windows, ze was door alle voorgeknipte stukken heen, had al een flinke stapel affe blokjes, maar het moeten er nog veel meer worden; Angela showde haar DJ Nearly Insane met affe rand, nog een rand te gaan; en ze had een heel oud project uit de kast getrokken, een UFO die haar al lange tijd een schuldgevoel gaf, en die dus maar eens afgemaakt moest worden, zodat ze met opgeheven hoofd haar volgende quilts kon starten. Het gaat een liefdadigheidsquilt worden. Ik kreeg ondanks een paar keer verkeerd vast stikken 1 hele Dresden Plate af, en toen zag ik dat ik niet genoeg verschillende lapjes bij me had om er meer te maken, dus kwam de tas met andere blokken boven tafel, die ik vlak voor de vakantie 2 aan 2 had gestikt. Om ze nu tot blokken van 4 stuks te maken, ooh wat worden ze mooi! Zal ik er morgen aan verder gaan? Jeuk-jeuk-krab-krab.
Na afloop snel naar huis en hup naar de sportschool; gefitnest met handschoentjes aan om mijn lippen te beschermen, logisch, en ik voel helaas weer een lichte tinteling, dus het heeft niet voldoende geholpen.
En toen zat de dag er op, pfff, het was dat ik afgelopen nacht geweldige seks heb gehad om energie uit te putten, maar ja, daar mag niet over geblogd worden; niet als je kinderen en ouders en collega’s van manlief meelezen. Maar neem maar van mij aan, helemaal super,  OMG. Zo, meer zeg ik niet.

En dus zat ik in mijn luie stoel naar het nieuws te kijken, toen ik Zopje op de borrelsteen zag zitten (die niet aan staat), als een beeld op een sokkel. Ooh wat een plaatje; hij poseerde echt voor me. Even later keek ik al mijmerend naar buiten, en verrekt, Zipje zat toen op zijn sokkel, dus snel weer een foto gemaakt, Zoek het verschil. Zipje lijkt kleiner, maar dat ligt aan de foto, en ook is de foto van Zipje bewerkt, het was anders te donker om goed te kunnen zien. Zipje vond het maken van 1 foto in de mooie rechtop pose zat, en verveeld geeuwde hij, alvorens zich uitgebreid te gaan wassen. het zwarte vlekje op zijn gehemelte is zelfs te zien, en volgens mij heeft Zopje deze niet.
Op onderstaande collage is te zien hoe donker de foto eerst was

Morgenmiddag heb ik weer fitness, en mijn PT heeft ViPR’s aangeschaft waarmee ze mij in een hoog tempo alle hoeken van de zaal laat zien, zweet in mijn bilnaad, echt keizwaar maar ook zo leuk!  Alleen moet ik morgen wel mijn (nordic walken) handschoentjes meenemen, want  ik heb de laatste tijd last van brandende en  kapotte lippen (van mijn mond) en ik had een donkerbruin vermoeden dat het aan de ViPR’s lag, ( ‘k heb latexallergie of een rubberallergie), want mijn lippen begonnen al gelijk na de training te tintelen, roodheid een paar uur later, en een dag later vervellingen, kloofjes, en auw; het lachen word me erg moeilijk gemaakt. Sinds de tandarts geen latex handschoenen meer gebruikt, en ik alles wat van rubber is uit de weg gaat,(ik baal als ik elastiekjes om de FQ’s zie zitten in quiltwinkels, die lapjes zal ik dan ook nooit pakken) heb ik er weinig last meer van, tot afgelopen maand dus, bijna constant..
Zojuist hoorde ik in een demo-filmpje dat er inderdaad rubber in zit! Aaaargh!WHY?ViPR Deze ViPR’s zien er licht uit, maar vergis je niet, de lichtste weegt 5 kg, en de zwaarste iets van 40!

Oh en luister eens wat een zalig nummer (zag ik bij Terry), de tekst schijnt ook goed te zijn.

The Script