Al tien maanden en vier dagen geleden dat mijn lief is overleden, en beetje bij beetje ben ik spullen die van hem waren aan het loslaten, zoals bv zijn postzegelverzameling, en dan heb ik het niet over een paar albums. Hij begon op de lagere school al met deze hobby, en toen hij iets van vijftig jaar later alles compleet had (hij verzamelde alles wat met Verenigd Europa te maken had) was de lol in het verzamelen verdwenen en haalde hij zijn voldoening in het verkopen er van, zegel voor zegel.
Hier een “zelfgemaakte” postzegel, er was een serie waar je zelf een postzegel kon ontwerpen en bestellen, deze waren gewoon te gebruiken als postzegel en waren ook zeer geliefd bij verzamelaars. Bizarre gedachte dat ons gezin bij meerdere verzamelaars (vooral geëmigreerde Nederlanders over de hele wereld) in een album zit.

Perry had een droom dat hij na zijn pensionering met zijn postzegels op beurzen in het land zou staan, en zag in mij een rol als zijn lieftallige assistent; pincetten in de hand en vooral niets eten tijdens het werk. Hij zag het helemaal zitten. Hoe anders is het gelopen.
Na zijn overlijden heb ik contact opgenomen met de postzegelvereniging Postaumaat die nabestaanden helpt met het verkopen van de verzameling.  

De eerste keer dat de mannen kwamen was half April, en toen namen ze een autolading vol aan postzegels mee. Het was heel emotioneel om ze op zijn werkkamer te horen praten en lachen, ik hoorde bewondering en ook verwondering, want het waren er wel heel veel. De albums die een paar maanden eerder voor het laatst waren aangeraakt door mijn lief verdwenen in dozen en tassen, en toen ze weg waren voelde het alsof ze een stukje van mijn lief hadden meegenomen. Na de zomervakantie werd weer een autolading vol opgehaald, en de rest van de verzameling paste twee weken geleden met moeite in twee grote auto’s, deze foto nam ik toen ze bijna klaar waren met inladen.

Tijdens de lunch zaten de drie mannen te praten over postzegels en als ik mijn ogen sloot leek het net of Perry er ook even bij was en mee zat te praten en te lachen. Hij had het vast wel goed gevonden hoe ik het had geregeld, zijn verzameling wordt nu versnipperd verdeeld en verkocht over diverse postzegel clubs in Nederland en zoals ik heb begrepen ook bij de buurlanden.

De lege kasten in de “tussenkamer” (tussen onze hobby/werkkamers) vond ik erg confronterend en diezelfde avond waren ze uit elkaar gehaald en de volgende dag aangeboden op Marktplaats. Ze waren een paar dagen later al verkocht.

Rest me nu om de meubels in de werkkamer van mijn lief te gaan verkopen, drie hoge kasten en drie lage, een bureau en een ladenblok; de grote kasten stonden vol met postzegels en de rest met dossier dozen en ordners welke ik allemaal elders heb opgeborgen. Geen idee wat ik hiervoor moet vragen.

In het ladekastje en de helft van een laag kastje liggen nog allemaal kantoorspullen van manlief die ik moet sorteren/ opruimen en ik zie hier enorm tegenop. Net als het verkopen van de kasten op marktplaats, dit is geen pretje; de onzin biedingen, het niet reageren op een bericht, de vragen die gesteld worden en na beantwoorden totaal geen reactie meer krijgen, ik kan hier heel slecht tegen en het vreet energie.
Toen ik voor een hele mooie Tefal hogedrukpan de zoveelste onzin aanbod kreeg heb ik de pan naar de kringloopwinkel gebracht. Ik geef het dan liever weg.

Ik wil van Perry’s werkkamer een logeerkamer maken, of misschien mijn naaikamer hier naartoe verhuizen en van mijn oude naaikamer een logeerkamer maken. Ik ben hier nog niet over uit, de ramen van mijn naaikamer zitten op het noord en oost, en Perry’s werkkamer heeft ramen op het zuiden, heel warm dus in de zomer. Maar deze kamer is wel een slag groter. Wat is wijsheid?

Het loslaten van Perry’s verzameling was heel emotioneel, ik zat weer volop in de rouw alsof ik hem weer opnieuw kwijtraakte, maar nu de postzegels weg zijn voelt het ook als een opluchting dat ik hier niets meer mee moet doen. Ik heb een paar mooie verschillende velletjes van Janneke Brinkman voor mezelf bewaard, en ook een stapeltje hangmapjes nr1 en nr2 postzegels en alle velletjes kerstzegels, want het zou toch wel heel stom zijn als we opeens postzegels moet kopen voor verzending van een kaart of pakje.

Het geluid van een ambulance in de nacht kan me weer helemaal terug in de tijd werpen en werkt dagen lang nog door op mijn emoties. Een liedje kan ook dat effect hebben, maar ook het denken aan het verkopen van de kasten.

Er zijn dagen dat ik me erg down voel en niet vooruit te branden ben, wat heb ik hier een hekel aan. Dinsdag was net zo, ik zat ‘s middags wel al met mijn sportschoenen aan maar had totaal geen zin om naar fitness te gaan; ik zag tegen de emoties op van samen met allemaal ervaringsdeskundigen vol begrip te zijn, een schouderklopje of een arm om mijn schouder als ze mijn tranen zien opkomen, het zijn schatten. Maar ik wilde liever geen tranen, ik wilde rust en alleen zijn, en vooral geen prikkels. Ik opende mijn iPad om naar een tuinierfilmpje te kijken, maar klapte het na enkele tellen alweer dicht. Rust roest, stilstand is achteruitgang, en dat wil ik absoluut niet. Dus opgestaan, jas aangetrokken en naar de fitness gegaan. En ja, natuurlijk weer tranen wegvegend en neuzen gesnoten (ik was niet de enige met natte ogen), maar daarna zijn we een uur aan de slag gegaan. We kregen een conditietest (6 minuten op de loopband lopen zo hard je kan, met metingen vooraf en op het eind) en ze ging toen we allemaal aan de beurt waren geweest naar kantoor om het uit te rekenen. Ik zit op 92% en dat is best goed 😊 Over drie maanden test ze ons weer. En toen ik naar huis reed voelde ik me een stuk lichter, en had ik er weer zin in.

Ik wilde nog vertellen over een bee, een afgezaagde boom, een egel en visjes, maar dat komt de volgende keer wel.