Donderdag zag ik tijdens een rondje Pokemons vangen een egel langzaam lopend de straat oversteken, zomaar midden op de dag, en dan weet je dat het mis is. Het beestje ging onder een geparkeerde auto zitten, nog een meter lopen en het was in een plantsoen gelopen, het was blijkbaar te zwak om door te lopen. Ik knielde naast de auto maar kon er net niet bij, dus belde ik aan bij mensen waar de egel onder de auto zat, maar die waren niet thuis. De overburen wel, ik vroeg om een schepnet, maar die hadden ze niet, en ik fietste toen snel naar huis om er eentje te halen, plus handschoenen, een oude handdoek en een mandje.

Naast de auto knielend zag ik de egel gelukkig nog zitten, en met het schepnet over de egel heen trok ik hem heel voorzichtig mijn kant op. Toen ik hem oppakte viel gelijk op dat het beestje veel te mager was, het woog haast niets ? Thuis aangekomen zette ik hem op de handdoek in de garage in de kattenkooi met een schaaltje water en wat nat kittenvoer dat we nog hadden, en keek ik op internet wat ik het beste kon doen.

Al gauw kwam ik uit op deze website Het is een beschermde dier die je dus niet thuis op kracht mag laten komen als het zichtbaar verzwakt is, vanwege mogelijke inwendige problemen. Wegbrengen dus, ik belde met een egelopvanghuis die in Roosendaal zit, lekker dichtbij, dat is mazzel, en de man aan de telefoon zei alles al klaar te zetten voor ontvangst van de patiënt.
Het beestje werd gewogen

470 gram was veel te weinig voor een volwassen egel. Het werd kort onderzocht op verwondingen of parasieten, en kreeg toen ORS uit een spuitje in zijn bekje gedruppeld, het dronk dit gretig ondanks dat het een vies zoutig goedje is. En toen kreeg het een antibiotica- en een antiparasiet injectie ingespoten tussen de stekeltjes en ging het in de laatste lege kooi. Het zag er schattig uit zoals het egeltje zo op zijn rug bleef liggen, toen ik met het beestje aankwam lag het bijna gestrekt in de kooi, echt niet goed, ik dacht toen even dat het al dood was, maar misschien was het toen extra beroerd van de autorit.

In het warme tuinhuisje stonden twee wanden vol kooien als een kastenwand, met gordijnen er voor, en bij de open deur met vliegengordijn stond een losse hoge kast met daarop een spinnende aanhalige poes op een matje, dit was duidelijk haar slaapplek.
Alles werd geregistreerd, hij wilde precies weten waar ik de egel had gevonden, en toen ik zei “bij de Blokken” besefte ik dat ik de Pokestop plaats noemde, en zei toen snel erachteraan “bij de Thorbeckenlaan”. Ja, hij kende de locatie, gelukkig veel bossage in de plantsoenen aldaar. Ik werd bedolven onder informatie, kreeg folders mee (als je hier producten koopt steun je de egel bescherming) en stopte wat geld in hun collectebus, alle kleine beetjes helpen.

Ik krijg een berichtje als het beestje het niet haalt, maar ook als het weer is opgeknapt en uitgezet mag worden, dit kan weken duren. Het hangt er vanaf waarom het beestje zo ziek is, puur van uitdroging en honger, of vergiftiging, of een inwendige parasiet, de tijd zal het leren. Ik ben benieuwd.

ik ben wel extra blij met die zware egels die onze tuin elke avond bezoeken, ze drinken uit onze vijver, eten de slakken op, nemen wat droog kattenvoer als toetje en met een “houdoe en bedankt” duiken ze via het holletje onder de schutting door, of scharrelen nog wat onder de heg en verdwijnen dan in het donker op weg naar de volgende stop. Ze lopen heel wat af op een nacht.

Het werd tijd dat ik de grote blokken van de Tea Party quilt op maat ging snijden, zodat ik ze rond het middendeel kon naaien. De blokken moesten 15,5 inch zijn, ik had geen grote 15,5” snijliniaal, dus werkte ik vanaf de helft van het blok. Het midden van het blok was zo gevonden, en toen maakte ik met het eerste blok gelijk een fout. De helft van 15,5 is 7,75, daar heb je geen hoger wiskundevoor nodig, maar ik zat zo met 15,5 in mijn hoofd dat ik de snijlat op 7,5 zette en hup, het teveel er af sneed. Verdikkie. Ik kon dit kwart inchje wel opvangen door de kant van het blok waar dit tegenaan komt een kwart inch breder te laten, maar daar had ik geen zin in.

Zwaar balend naaide ik aan de te smalle kant een strook van dezelfde stof en sneed daarna dit blok wel op de goede maat, en daarna deed ik hetzelfde bij nog drie blokken zonder me te vergissen, maar toen had ik het gehad. Even mijn hoofd leeg maken en een frisse neus halen, ik trok mijn wandelschoenen aan en ging er op uit, Pokemons vangen. Aan de rand van onze wijk is een grote vijver waar je helemaal rond kan lopen en waar het genieten is van de natuur.

Het was grijs en koud, de foto’s lijken wel zwart-wit, er zwom een koppeltje ganzen

En een zwaan,

Hij ging er even mooi voor zitten

Kijk eens hoe groot ik ben

maar toen hij met zijn vleugels begon te klapperen

Nam ik toch maar wat meer afstand, voordat hij er uit kwam, zijn maatje kwam er ook al aan

Het dreigende mannetje streek zijn veren weer netjes en zag er heel onschuldig uit. Ik maakte mijn rondje af en raapte ondertussen een arm vol hele lange wilgentakken op die na het knotten van de bomen waren blijven liggen, daar ga ik vast iets leuks van maken voor in de tuin, ideeën zat.

Gisteravond tijdens een stevige wandeling zag ik een konijn op een paaltje liggen, het had wat vertederends en zieligs gelijkertijd, zo helemaal in z’n eentje zo hulpeloos en nat, pootjes omlaag hangend, kopje achterover liggend. Hopelijk is de eigenaar van deze knuffel niet al te ontroostbaar gaan slapen. Ik heb de foto en locatie in de wijkapp gezet, wie weet zit er morgen een kleutertje op een krukje voor de wasmachine met een ernstig snoetje toe te kijken hoe konijn rond draaiend in het sop weer schoon wordt.

Wat een druilerige dag was het gisteren, koud en nat ?

Maar het maakte toch mooie plaatjes, door de wijken van Roosendaal (niet ver van de kinderboerderij af) lopend

Aan de overkant van de beek zie je afgezaagde bomen, volgens mij waren deze door de windhoos van het voorjaar ontdaan van hun kronen.

Een enkele stam heeft weer nieuwe takken gevormd, maar ze hebben het niet allemaal gered.

Bij onze nieuwe overburen hing sinds een dikke week een letterslinger voor het raam met afwisselend blauwe en roze letters, het was slecht te lezen wat er op stond, iets van “Welkom “ en dan twee namen, maar ik kon het niet goed zien vanwege andere krullende kleurrijke slingers die er overheen hingen ter verhoging van de feestelijkheid. Maar omdat ik de zeer forse vrouw des huizes al een tijdje niet had gezien, dacht ik dat ze was bevallen van een tweeling.

Toen ik na een blokje lopen de evenzeer fors gebouwde man des huizes op zijn oprit zag staan, liep ik naar hem toe en feliciteerde hem met de geboorte van zijn tweeling. Hij lachte en keek me vragend aan, hij wist niks van een tweeling, en toen ik wees op de slinger voor het raam, moest ik ook lachen.

Nu dat ik dichter bij het raam stond kon ik het wel lezen:  “Welkom Sint en Piet” stond er; zijn dochtertje, een kleutertje van drie, stond opeens naast hem op sokken huppelend te vertellen dat ze de hele kamer had versiert voor Sinterklaas, haar snoetje straalde van plezier. Hij kon smakelijk om mijn blunder lachen, ik hoop dat zijn vrouw het ook zo grappig vond.