Tranen met tuiten

Regen kletterde tegen de ramen, het was kil en grauw buiten, de wind loeide om het huis, de herfst was duidelijk ingetreden. Ideaal weer om te gaan handwerken, mok thee erbij, voeten op de poef, flanellen quilt op schoot en haakwerk naast me, maar er kwam geen zin om het haakwerk op te pakken, ik zag alleen maar de regen, de zwiepende takken en blad dat met vlagen richting de vijver geblazen werd.
Zopje was achter me aan komen lopen vanuit de keuken, sprong op de poef toen hij zag dat ik ging zitten, en keek me toen aan. “Hoi Zopje, niks aan he, al die regen”. Hij klom op mijn schoot, zat rechtop en keek me aan, zo van: “Zeg het eens, wat scheelt er?”

Ik keek in zijn mooie grote ogen en hij keek terug, kneep zijn ogen even dicht, kwam met zijn kopje nog dichter bij mijn gezicht zitten en bleef me maar aankijken, het voelde alsof hij in mijn ziel keek, zo intens,  zo warm en vol begrip was zijn blik.
IMG_0245
Lieve Zopje. Ik voelde plots tranen over mijn wangen stromen, en Zopje drukte zijn voorhoofd tegen de mijne en zat zo heel lang heel stil tegen mij aan, terwijl ik zijn lijf vasthoudend tranen met tuiten huilde. Mijn snikkende uithalen deerde hem niks, hij ving mijn verdriet als het ware op, en toen het huilen stopte, zakte hij door zijn voorpootjes en met zijn neusje haast tegen mijn kin aan bleef hij zo liggend me nog minutenlang aankijken.
Na het snuiten van mijn neus en droogwrijven van mijn ogen voelde ik me helemaal leeg, wat een huilbui, die had ik niet zien aankomen maar Zopje blijkbaar wel, en terwijl ik mijn thee opdronk draaide hij zich een kwartslag en ging dwars op schoot liggen, kopje tegen de linker armleuning en achterpoten tegen de rechter en hard spinnen maar. Buiten was het ondertussen gestopt met regenen en er brak een streepje zonlicht door het wolkendek heen, haast ter illustratie van mijn stemming. Tranen weg en toch maar even wat haken.

4 gedachten over “Tranen met tuiten

  1. Babette

    Wat zijn dingen soms moeilijk hè, ik voel ze hier. Gelukkig voel jij je weer zo goed dat je wel wat kan haken 💋, Babette.
    P.s. Ik reageer niet altijd op de berichtjes die je schrijft, maar ik leef altijd mee of denk er over na.

    Reageren
  2. Truus

    Warme knuffel van mij – sterkte.
    Al lucht zo’n huilbui op het probleem is er nog wel. Poezen kunnen je dan zo helpen -dat heb ik ook vaak gehad als ik het niet meer zag zitten.
    Haken ontspant en doe dat dan ook maar.
    groetjes, Truus uit Drenthe

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *