Categorie archief: Mijmeringen

Verwondering

Nu dat ik mijn tijd anders moet invullen kijk ik veel op internet, zie prachtige quilts voorbij komen zoals deze log cabin met wel hele mooie borders, adembenemend mooie naaldkunstwerken op de blog van Di van Niekerk , kleurrijke inspiraties op de blog van LuAnn, en soms kom ik pure luchtverplaatsingen tegen, kan ook lekker zijn.
 photo IMG_2816_zps2a67531c.jpg
Ik verbaas me (zachtjes uitgedrukt) af en toe over de manier waarop sommige schrijvers de lezers benadert, alsof het domme kleutertjes zijn, de minachting druipt er vaak van af, bah. Eentje vindt zichzelf zo geweldig dat ik blij ben dat er geen geuroverdracht via internet kan plaatsvinden, want (onterechte) eigen roem stinkt, sprak zij ietwat vilein.

Met dank aan deze website is het me gelukt om pagina’s aan mijn blogmenu toe te voegen, zie onder de foto bovenaan. Ik heb er al links gezet naar foto albums van diverse quilttentoonstellingen waar ik dus foto’s heb gemaakt. Ook ben ik bezig mijn UFO’s (quilts die nog niet klaar zijn) op een rijtje te zetten, elke quilt in de maak krijgt een eigen sub-pagina. Ach ja, het houd me bezig.

Gistermorgen liep ik de trap af, maakte de draai op het overloopje tussen de trappen, en keek de oude slaapkamer van Evelien in en zag iets wat niet klopte aan een quilt op het bed, ik liep terug de trap op en jawel, goed gezien, 2 delen van een pinwheel rechts onder zijn verkeerd gedraaid.
 photo IMG_6898_zps0962bbb7.jpg
Dat dit mij eerder niet is opgevallen vind ik zo bizar, zelfs niet toen ze nog los lagen zoals in deze blog te zien is, grappig he? Heerlijk, dit maakt zo’n quilt one of a kind!

Wel opletten

Voor het 10e Belgische quiltweekend, georganiseerd door Katrien moeten mogen we loterijblokjes maken, per 2 stuks krijg je dan één lootje, en het is zoals Berna al zei, helemaal mooi is het met 6 stuks, want dan heb je al een mooie verzameling.  Ik dook in mijn blauwe lapjes scrap zak, tekende rond de mal op de achterkant van de stofjes de delen voor 6 blokjes, knippen en dan -jawel, met het handje- kon ik de delen aan elkaar naaien.
IMG_1304 IMG_1305
Ach, het zijn maar naadjes van een paar centimeter, dus klaar voordat je er erg in hebt, maar dan moet je wel op zitten letten, en niet met een half oog naar het nieuws kijken.
IMG_1307 IMG_1308
haha, uithalen en even met de juiste zijde vast naaien
IMG_1309 IMG_1311
en opeens is hij klaar, naadjes met de nagel glad duwen,
IMG_1312 IMG_1314
en de tweede zit dan nog geen half uur later ook vastIMG_1315 IMG_1316
Geen strijkijzer nodig, maar wel een relaxte manier van naaien, waarbij ik alle steken het naaldje wiebel zoals deze vrouw doet, maar dan niet zo snel, en ik duw het naaldje niet in één adem door tot het einde van het naadje

het roze dingetje heb ik ook, ik zal eens kijken of ik het ook kan gebruiken om zo het naaldje door te duwen. Zagen jullie hoe ze het afknoopte en daarna afsneed? Ook dat gevalletje heb ik, maar nadat ik mezelf er bijna dodelijk mee in mijn gezicht had verwond, omdat ik vergat dat ik het aan mijn duim had zitten toen ik een irritante haar weg wilde vegen, heb ik hem veilig opgeborgen.

En dan is het tijd voor een boterham, met een hard spinnende Zopje lekker op schoot
IMG_0326 IMG_0327
Wat ik ga maken van deze drie van Katrien gekregen lapjes
QW
voor de uitdaging van dat weekend vertel ik uiteraard niet, ik ben nog hevig aan het broeden op een idee.

Beetje vreemd

Met een gezellige muziek aan op de radio zit ik boven in mijn naaikamer te appliquicken,

nee, dit ben ik niet, en ik heb ook niet de ‘tools’ van Appliquick, en ook niet met het papier, en ook niet met de speciale lijm, maar verder lijkt het er wel erg op. Ik ben nog steeds in afwachting op het speciale vlies wat helemaal vanuit Amerika moet komen, vorige week vrijdag gepost en nog steeds niks binnen, en ik wilde er de rondjes van het kompas mee maken van Love Entwined. (Dat vlies heet Floriani Stitch n’Wash Tearaway Stabiliser ) dus naaien, wassen en dan wegscheuren, huh? Nou ja, beetje vreemd, maar het komt vast wel goed.

Mijn eerste poging leek veelbelovend, tot ik het papiertje er uit haalde,

IMG_0152 IMG_0154
op eens was het geen cirkel maar een octagon of zoiets, waar kwamen opeens al die hoeken vandaan? Dat hadden we niet afgesproken, diepe zucht, is het maken van deze BOM een beetje te hoog gegrepen voor mij? Ik zocht naar het één (kleine ringetjes) en vond het ander, namelijk de plakversteviging voor tassen, en die voelde aangenaam stevig, hier kon ik wel stof omheen vouwen en in het midden vastplakken zonder dat de vorm veranderde. De rondjes heb ik met de achterkant van een oud klosje garen en gewone inkt op de versteviging gestempeld, het klosje had de exacte afmeting van het patroon
IMG_0950
uitgeknipt, op stof gestreken,
IMG_0952
en dan met een drupje lijm van Roxanne op het rondje voorzichtig doch met dwingende hand de stof rondom op het rondje geduwd, even vasthouden en klaar is Kees, uh Shirley. Hier heb ik er al 3 in de ring van het kompas opgeplakt, en die hoop ik morgen met kleine steekjes vast te naaien. Ik weet niet of ik de hoekige cirkel ga vervangen, mmm, we zien wel.
IMG_0953
En zo zit ik lekker te strijken, plakken en mee te zingen, en dan hoor ik een hijgerige vrouwenstem klinken: “Ben jij ook gelukkig getrouwd? Ik ook, wewewesecondlovepuntnl”. Hier snap ik dus niks van he, noem me naïef, ouderwets of wat dan ook, maar als je gelukkig getrouwd bent, dan heb je toch helemaal geen behoefte aan een afstofbeurt tussen de benen van een andere man dan je wederhelft? Dan staat die antenne toch niet uit?  Of is dit gewoon voor een keertje, om de sleur te doorbreken?
 photo huisvrouw28.gif
Vreemd gaan promoten, het moet niet gekker worden. Ik ben blij dat ik het niet snap, en ik kwijl weer lekker verder met de romantische hits op de radio, tot manlief langslopend zegt dat het tijd wordt om naar bed te gaan, “want je moet er morgen vroeg uit”. Zoon (zijn kamer ligt pal tegenover mijn naaikamer) voelt zich aangesproken en zegt dat-ie zo gaat slapen, en manlief en ik grinniken, manlief zegt dat die opmerking voor zijn moeder was bedoeld, en zoon mompelt dat het niet gekker moet worden.  Tell me about it.

Lekker mannelijk

Als ik aan een man denk, denk ik aan uni-brows, of haren groeiend uit neus en oren, haren op de borstkas en zulks, gewoon lekker ongecompliceerd. Ik snap het helemaal als een man de haren wat in toom wilt/moet houden, omdat hij zich wat meer bewust is van zijn uiterlijk, of als het voor zijn beroep erbij hoort. Vroeger kon ik in de stoel met mijn mond open achterover liggend ter afleiding de eigenwijs naar buiten krullende neusharen tellen van mijn tandarts, maar sinds hij met een mondkapje werkt, gaat die vlieger niet meer op, en moet ik mijn vermaak elders zoeken.

Nu zag ik iets op tv… revolutionair noemde de reclamemaker het…. puur op de man gericht, blijkbaar met vaderdag in het vizier, en dit is het ultieme cadeau wat je kan geven, een minischeerapparaatje met verlichting! Zo handig dat je kan zien waar je scheert, zoals achter in je nek en in je oren, en handig dat ze in het filmpje ook even met tekst in beeld aangeven waar de camera op mikt, om verwarring te voorkomen….. dat lichtje is het revolutionaire, het apparaatje bestaat al zo lang, maar het moest blijkbaar even opnieuw aan het publiek gepresenteerd worden met een filmpje dat op een Tell-sell-achtige manier in een loop ettelijke malen herhaalt wordt. Ik had het geluid uitstaan, dus weet niet of er ook zo’n overgelukkige teveel peppilletjes slikkende voice-over stem bij zat, maar te zien aan de plaatjes zal het wel.
IMG_0446 IMG_0447
Alleen voor deze grote oppervlaktes is het wat minder praktisch
IMG_0444 IMG_0443
typisch een geval van je doel voorbij schieten, hiervoor moet je toch wel heel veel vrije tijd  hebben, en een beetje vent doet dit toch nat, met scheergel en het mes, of pakt er een stoere tondeuse voor.

Ziet hoe kek dat lampje licht geeft, alleen al daarvoor zou je het toch kopen, ook handig voor op de camping als je ’s nachts naar de wcblokken moet lopen, maar pas op, je kan er meer mee doen, kijk maar, hij past ook in je neusgat
IMG_0445
Toen de bikinilijn werd aangepakt, kwam ik niet meer bij, en ik hoopte dat de handdoek zou afzakken, werd het toch nog spannend…. helaas
IMG_0442
Zie de meneer op de foto hieronder eens tevreden glimlachen met zijn nieuwste speeltje, aan zijn ondeugende blik te zien heeft hij er nog een functie voor gevonden, (wel even een ander kopstukje er op zetten). Hmm, het doet me denken aan de reclame voor massagestaven van vroeger…..
IMG_0450

Multifunctioneel

De maat was vol, de katten van de hele buurt gaven zoveel overlast dat het niet leuk meer was; de buren deden niet aan het steriliseren en castreren van hun katers en poezen, zodat het een hangplek van welwillende hitsige katers en poezen werd in de achtertuinen, en het werd zelfs gevaarlijk.  Het bijna benen breken over een ‘vreemde’ kat die vlak voor hun voeten naar binnen schoot terwijl ze zelf net naar buiten wilden gaan was meer regel dan uitzondering, azend op het voerbakje van de kat van mijn ouders, en als ze in de tuin wilden werken moesten ze uitkijken voor drollen op het gras. Om over de lucht van kattenpis maar te zwijgen, vreselijk, even lekker buiten zitten koffie drinken was niet lekker meer, en met mooi weer de deur open laten staan was er al helemaal niet meer bij.  Met de buren praten bleek nutteloos, en toen werd het tijd voor afschieten harde maatregelen. De bij Bart Smit  gekochte supersoaker hielp, maar dan moesten ze snel zijn, en ’s nachts liepen die katten ook in de tuin, met alle gevolgen van dien. Dus werd de portemonnee getrokken voor aanschaf van een elektronisch geval dat katten wegjaagt met geluid; geen goedkoop grapje, maar als het helpt…. en dat doet het,  ze zetten hem wel even uit als hun eigen kat er in of er uit wilt.
 photo 298.gif
Zondag waren we op bezoek bij mijn ouders, en bij aankomst viel mij gelijk de afwezigheid van de buurtkatten op. Normaal zag je overal waar je keek wel een viervoeter zitten, in de boom, op de schutting, op of onder de tuinbank of schichtig wegschietend onder de heg, maar nu niks noppes nada! Hoe dichter we bij de achterdeur kwamen, hoe irritanter het geluid werd voor het jonge volk, alles boven de 22 had er geen last van, en ze keken ons ook met ongeloof aan, “Horen jullie dat gepiep dan niet??”, niet bewust van de oorzaak, het zwarte apparaat wat bij de achterdeur stond. Neen.  Ze vlogen naar binnen, hoofden schuddend. Een gat in de markt voor hangplekken?

Mijn vader liet met trots zijn groentetuin zien waar alles er keurig bij stond, en al het een en ander mooi op kwam aan zaaigoed;  geen kuilen gegraven door katten, niks kapot of omver gegooid, wat een genot om te zien, en hij wees de plaats aan waar hij nog zo’n apparaat had ophangen. Ideaal!

Ik geniet nu van een rabarbertaart, gebakken van de mooie stengels uit dezelfde groentetuin komend, zalig
IMG_0011 IMG_0012
met een wolkbreukje poedersuiker, de strooier schoot uit 🙂

Quiltweekend

We zaten aan tafel te eten, Zipje en Zopje lagen knock-out op de banken te zuchten en te spinnen, mijn borduurwerk lag in een ver gevorderde stadium van mooi zijn op het kastje naast mijn stoel
 photo IMG_1352_zpsdae9fbbc.jpg
en buiten was het voor de verandering weer eens aan het sneeuwen, toen zoon zich opeens hardop afvroeg of zo’n quiltweekend niet iets was voor zijn vader, maar dan als postzegelweekend, gewoon om er ook eens lekker uit te zijn zonder de wederhelft.
Allemaal serieuze mannen en vrouwen naast elkaar aan tafels met hun albums voor zich zitten, loep en pincet in de hand, daglichtlampen aan, catalogus tussen hun in en maar postzegels kijken, tandjes tellen en bij elkaar kijken welke serie ze nog niet hebben. Uiteraard nemen ze ook ‘potluck’ mee, en smikkelen ze allemaal van mekaars baksels. “Het zijn mannen, dus het zullen wel veel kant-en-klaar quiches zijn van de supermarkt”, zo fantaseerde zoon er op los, “en met overal op tafels bakjes met snoepjes, chips en chocolaatjes”. Dochter keek grijnzend naar haar vader, net als mij zag ze het helemaal voor zich. “En dan lopen ze even naar buiten om te gaan roken, en als de deur open gaat waaien de postzegels van tafel af, en zie je iedereen plat op tafel liggen om ze tegen te houden.”

Manlief keek met gespeelde afgrijzen naar ons, plakvingers van het eten, wegwaaiende postzegels, dus kans op kreukels en vouwen, en schudde zijn hoofd, no way, geen postzegelweekend voor hem. Hoe zou dat zijn, met al die mannen op zaal slapen, in hoogslapers; dat zal lekker ruiken ’s morgens 🙂 om over het geluid ’s nachts maar te zwijgen, hoewel er onder quiltvrouwen ook stevige snurkers zitten die de meer decibels produceren dan je lief is.

Eenmaal tafel afgeruimd en de koffiekopjes/glazen gevuld ging iedereen zijn eigen weg, ik dook achter de naaimachine een paar blokjes te naaien van een langlopende WIP, verder fantaseren over veel mannen op slaapzalen, en ja, het tornmesje moest er aan te pas komen bij mijn naaiwerk.
 photo IMG_1347_zps08aef082.jpg

Dé vraag

Als je maar lang genoeg wacht, komt op een dag dé vraag, en een paar dagen geleden werd-ie mij dus gesteld. Ik zat bij de kapper, lekker verwennen, haren weer met kamstrengen beetje blonderen, niet teveel, gewoon alsof ik van nature door de zon geblondeerd ben, jaja, zolang ik er zelf maar in trap ben ik al tevreden, en dan laten knippen tot een lekker kort koppie. Toen het wekkertje ging mocht ik bij de wasbakken gaan zitten, wachten tot iemand de blondering er uit zou spoelen. Zo’n stoel zit prima als je goede achterover kan liggen met je hoofd in een wasbak, en met een siliconen nekband onder je hoofd tegen de vervelende harde rand van diezelfde wasbak. Maar als je rechtop zit te wachten, dan zit het niet lekker, en liggen is geen optie met de wasbak te laag, en ik was ook opgelucht toen na 5 minuten wachten er een meisje kwam om me verder te helpen, ik hoopte dat die 5 minuten extra inweken mij niet nog blonder hadden gemaakt dan ik al was.

Spoelen, wassen, spoelen, hoofdmassage tijdens 2e wasbeurt, weer spoelen, en toen kwam de vraag: “Wilt u er een blauwspoeling in?”
Photobucket
Neeeeeee, ben ik de blauwspoelingen leeftijd al genaderd? Moet ik er nu als een Mrs Slocombe bij gaan lopen, of zijn de blauwspoelingen tegenwoordig gewoon echt mooi, dat de grijze haren er een frisse zilverkleur van krijgen?  Misschien dat ik het over een weekje of 2 ga proberen, het is dan toch carnaval, en dan kijkt men hier in Roosendaal nergens gek van op.

Heb je zin?

Van de week reed ik vrij gedachteloos (niets is mij vreemd) van de stad af naar huis, toen ik bij de stoplichten achter een geel autootje stil stond. Een klein dingetje, felgeel, omdat je hem anders niet ziet, denk ik, en ik hoopte dat degene achter het stuur (langharig, maar dat zegt niks) net zo fel reageerde met zijn gaspedaal. En dat deed-ie, en dat zou ik ook doen, met zo’n sticker op de achterruit geplakt, nee, niet te lezen vanaf hier hè?
IMG_1074
“ZIN IN SEKS?”, stond daar met koeieletters te lezen. Nou…… nu je het toch vraagt….
Ik heb er een foto van gemaakt met mijn mobieltje, maar helaas is hij niet scherp geworden. Als je de mensen achter je zo’n vraag stelt, dan moeten ze wel de kans krijgen de bestuurder uit te kunnen checken, eer ze ja of nee kunnen zeggen, toch? Zo’n sticker zet je wel aan het denken, wie plakt zoiets op zijn achterruit, een student, een vrijgezel, een man die cool wilde doen in de ogen van zijn tienerkinderen, of een man die wilde voorkomen dat zijn vrouw met zijn auto ging rijden, en sinds de kleur al niet afdoende was (haar keuze), misschien dat de stikker werkte….

Het is weer eens wat anders dan een “baby aan boord” sticker, hoewel, van het een kan vaak het ander komen, misschien was dat het doel wel, maar dan is de zwaarte van het voet op de gaspedaal niet zo handig, of ze had wel zin in het een, maar niet in het ander, en besefte dat de voorbehoedsmiddelen thuis op waren… Waar een gedachteloos ritje naar huis tot een slapeloze nacht kan leiden…

To be 21 again..

Op de weblog van Annie zag ik dat bloggers een foto showen van toen ze 21 jaar jong waren, en dat leek me wel leuk, en na even de berging doorspitten, kwam ik een album tegen waar ik als 21 jarige op sta, maar nu nog eentje vinden waar ik een beetje degelijk opsta 🙂 We hebben het over 1982.  Hier zit ik bij te komen van een sauna-gang, bij vrienden. Maar misschien dat jullie me beter herkennen van de rechter foto, ik had toen ook al de gewoonte om veel foto’s te maken 🙂
 
Ik zat toen in de opleiding voor A-verpleegkundige, woonde intern in de verpleegstersflat, maar het was er een gezellige boel. (ik zit vooraan, met rood vestje), mijn kapsel is niks veranderd, grappig is dat.

Geen nonnen aan het hoofd in de flat (wel op veel afdelingen in het ziekenhuis), maar 2 vriendelijke dames, die wel streng konden zijn, want jongens mee naar je kamer nemen mocht niet, en af en toe kwamen ze onverwachts de kamers controleren. Het was een leuke tijd van hard leren naast het werk, met collega’s na het werk naar het strand of naar een kroeg, beetje afhankelijk van het seizoen en tijdstip dat je dienst klaar was.
Of ik weer 21 wil zijn? Ik zou voor de verpakking en de houdbaarheid van de onderdelen er zo voor tekenen, wie niet, maar dan wel gewoon in het heden leven, met man en kinderen.

Ik moet opeens aan het liedje van Brigitte Kaandorp denken, over jong en mooi, maar die krijg ik niet op deze blogspot, dan maar deze:

DDC of DMC?

Bezig met opruimen, schoonmaken, weggooien of toch maar niet, (speelgoed dat niet vergaan is bewaar ik voor de volgende generatie) ik lijk er deze week mijn dagen goed mee te vullen, en dan wil ik tussendoor ook nog wel wat quilterigs doen, maar verder dan het woord ‘quilts’ uitleggen met Wordfeud tijdens een kopje koffie drinken kom ik niet op dit gebied. Hoewel, tijdens het opruimen in de garage vond ik achterin de kast een grote verhuisdoos met daarop geschreven ‘FLANEL’,  en jawel, hij zat bomvol flanel, grote lappen als in meters en FQ’s om quilts van te maken, zoveel! Dat is nog eens een schat om te vinden, smullen! En net toen ik dacht, “he lekker, even niks doen vanmiddag”, begonnen de kerstballen spontaan uit de boom te glijden, help, en moest ik deze aftuigen, ipv er nog een paar dagen van te kunnen genieten, gelukkig kreeg ik hulp van zoon die weer thuis is komen wonen, omdat hij zich in zijn studentenhuis niet kan concentreren op zijn studie, teveel afleiding. Terwijl ik de dozen met ballen opruimde en de kamer een beurt gaf, was hij buiten met takkenschaar en zaag aan de gang om de grote boom klein te krijgen, en een dik half uur later zaten we aan de koffie met niks erbij, want ik heb mezelf weer bij de kladden gegrepen: er moeten 5 kilo’s Shirley af ( dit is inclusief de 2 bonuskilo’s van de decembermaand), en dit is geen goede voornemen die ik op 1 januari liet ingaan, nee, ik heb het even een paar weken laten versloffen, en nu ga ik er weer tegenaan. Ik wil graag voor de zomervakantie 1 kilo onder de 85 kilo zitten, en dan hierop proberen te blijven zitten. Dat is nog het moeilijkst, het er af houden, maar wetend dat dit veel gezonder is dan er boven te zitten, en dat kleren lekkerder zitten, en je in de zomer niet met tegen elkaar aan schurende bovenbenen in een rok hoeft te lopen, motiveert dit wel. Photobucket Tuurlijk hoort hier de DDC bij, de dikke dames club, officieel de Weight Watchers, maar dikke dames club, oftewel DDC bekt veel lekkerder. Maar het staat niet zo deftig, zoals Angela het zingt, en ik denk ook niet dat ze zoveel leden zouden krijgen met deze naam. En al helemaal niet van de mannen, die je ook bij de DDC ziet, het zijn er niet zoveel, maar ze durven wel, tussen al die Rubens vrouwen. Photobucket Of zouden ze het hierom doen? Dat ze fetish hebben, geilen op dikke dames, ooh nou, dan kunnen ze hun hart wel ophalen hoor, bij onze DDC zijn dikke billen en grote boezems in overvloed. Photobucket Nu nog een reclame op tv van een mollige Gorden of Renee Froger, zingend dat hij zo graag naar de DDC gaat, omdat het werkt, om een beetje van die imago af te komen dat het een vrouwending is. Dan kan ik het DMC gaan noemen, maar ja, dat is ook weer zo verwarrend, dan lijkt het net of ik naar een borduurgroep ga, ipv een dikke mensen club..