Categorie archief: Mijmeringen

Tranen met tuiten

Regen kletterde tegen de ramen, het was kil en grauw buiten, de wind loeide om het huis, de herfst was duidelijk ingetreden. Ideaal weer om te gaan handwerken, mok thee erbij, voeten op de poef, flanellen quilt op schoot en haakwerk naast me, maar er kwam geen zin om het haakwerk op te pakken, ik zag alleen maar de regen, de zwiepende takken en blad dat met vlagen richting de vijver geblazen werd.
Zopje was achter me aan komen lopen vanuit de keuken, sprong op de poef toen hij zag dat ik ging zitten, en keek me toen aan. “Hoi Zopje, niks aan he, al die regen”. Hij klom op mijn schoot, zat rechtop en keek me aan, zo van: “Zeg het eens, wat scheelt er?”

Ik keek in zijn mooie grote ogen en hij keek terug, kneep zijn ogen even dicht, kwam met zijn kopje nog dichter bij mijn gezicht zitten en bleef me maar aankijken, het voelde alsof hij in mijn ziel keek, zo intens,  zo warm en vol begrip was zijn blik.
IMG_0245
Lieve Zopje. Ik voelde plots tranen over mijn wangen stromen, en Zopje drukte zijn voorhoofd tegen de mijne en zat zo heel lang heel stil tegen mij aan, terwijl ik zijn lijf vasthoudend tranen met tuiten huilde. Mijn snikkende uithalen deerde hem niks, hij ving mijn verdriet als het ware op, en toen het huilen stopte, zakte hij door zijn voorpootjes en met zijn neusje haast tegen mijn kin aan bleef hij zo liggend me nog minutenlang aankijken.
Na het snuiten van mijn neus en droogwrijven van mijn ogen voelde ik me helemaal leeg, wat een huilbui, die had ik niet zien aankomen maar Zopje blijkbaar wel, en terwijl ik mijn thee opdronk draaide hij zich een kwartslag en ging dwars op schoot liggen, kopje tegen de linker armleuning en achterpoten tegen de rechter en hard spinnen maar. Buiten was het ondertussen gestopt met regenen en er brak een streepje zonlicht door het wolkendek heen, haast ter illustratie van mijn stemming. Tranen weg en toch maar even wat haken.

Keuze genoeg

Welke UFO ga ik deze keer afmaken? Keuze genoeg, hier heb ik er drie tegen de designwall aan geplakt, ik moet deze trouwens toch eens goed afwerken aan de onderkant, het doek hangt van de muur af waardoor het golft en daarmee ook de blokken die er tegenaan zitten; dit geeft een vertekend beeld.
IMG_6173
Mijn plan is om er niet teveel tijd meer in te stoppen, hooguit een paar blokken bijmaken om er een fatsoenlijk formaat quiltje van te maken, en wat is fatsoenlijk? Gewoon niet zo klein dat ik me ervoor zou moeten schamen, en niet zo groot dat ik er weer jaren mee zoet ben, dus naar eigen smaak in te vullen.
IMG_6176
Dit borduurwerkje meet 37-45 cm als ik de randen eraf snijd, dat is een kwestie dus van sandwichen, quilten, biesje erom of naar achteren omslaan en ophangen.
IMG_6177
Het zit nog een beetje in de kreukels, en met lintborduurwerk is strijken geen optie, dus die moet ik rustig laten uithangen. Mooi, die ga ik niet als eerste tackelen. Welke wel?
De elke dag een huisje quilt dan maar,
IMG_6174
hier heb ik nog een stuk of tien huisjes wachtend op bijsnijden en een zwarte sashing, ik ga hem dus iets groter maken dan wat je hier ziet, maar daar houd het dan ook bij op. Of ik hem vierkant of langwerpig ga maken weet ik nog niet, ik had hem ook gezien met lichte blokken er tussen en dat vond ik ook wel mooi, maar dan zit ik weer in de weetnognietwatikgadoenduswachtikermaarmee fase. Been there done that, al een paar jaar!
De volgende wil ik op de bee afmaken, begonnen nav een post op internet.
IMG_6175
Ik kan hem makkelijk met mijn Lotusje maken (omdat ik op theezakjespapier naai en dus geen rekening hoef te houden met verschillende maten naaivoetjes) zodat ik geen zware machine mee hoef te sjouwen, want de val van een paar weken geleden heeft me een ontsteking in het ac-gewricht (sleutelbeen-schouderblad, bovenop de schouder) opgeleverd, zo bleek gisteren bij de echo; ik moet oppassen met belasten. Au is ho, en liever voordat je au hebt ho doen, en ja, dat is heel moeilijk voor mij! Naaien is geen probleem, duwen en trekken boven mijn hoofd weer wel.
Scrap attack wil ik dus iets groter maken, eens kijken of ik het aantal blokken op zijn minst kan verdubbelen. Ik denk dat ik op de bee per keer twee blokken af krijg, mits er niet teveel geshowd en gesnoept wordt.
En terwijl ik naar iets anders aan het zoeken ben ontdekte ik een tasje met deze blokken
IMG_6172
nog een UFO, en snotjandorie wat ben ik slordig bezig geweest met de rondingen, mmm, ik ga niet uithalen maar misschien bedekken met borduursteken, we zien wel. Ik heb gelukkig meer dan genoeg bruin-rode stof om hem te maken, want ook deze ufo is oud.
Ondertussen ga ik lekker verder met deze stitscheries
IMG_4227
Het koste me even tijd om de html code van de foto’s te veranderen, ze waren iniminie en aanklikbaar en niet openend in een nieuwe pagina, terwijl ik ze wat groter en niet aanklikbaar wilde hebben. Ligt het aan Flickr of aan WordPress?

Chaos

Ken je dat: je gaat koken, wilt een aangebroken pak pasta pakken, kan het zo snel niet vinden, weet dat er een volle pak in de andere kast in de garage ligt, en voor je het weet heb je twee jaar later een kastje vol aangebroken verpakkingen met kleine restjes. De tas met boodschappen wordt uitgeladen, geen zin om naar de garage te lopen om het netjes op te bergen, want je bent van plan het de volgende dag te gebruiken en je schuift het dus maar in hetzelfde keukenkastje, tegen of bovenop de aangebroken zak pasta, rijst of bakmeel. Uiteraard vergeet je het de volgende dag te gebruiken, want we zijn wat dit betreft net zo wispelturig als het weer, en zo groeide de chaos in mijn keukenkastje. Ik liet het gebeuren tot de maat vol was, of moet ik zeggen: tot het kastje overvol was en het overzicht helemaal pleite.

Zaterdagavond eten we altijd (lekker makkelijk) brood als avondmaal, bruin brood voor hartig beleg en witte puntjes voor salades of zoet beleg, en dan staat hagelslag toch wel op nummer 1. Helaas hield de stroom van chocoladehageltjes al vrijwel direct na het uitschenken al op, balen. Volgens mij lag het nieuwe pak hagelslag in het keukenkastje, maar bij het openen van dit kastje zakte de moed al in de schoenen om er in te zoeken.
IMG_4019
“Dan maar chocoladevlokken erbij doen”, verzuchte de zoetekauw, dit pak was ook al zo goed als leeg; ik meende dat er een vol pak in de voorraadkast in de garage stond, maar ik hoefde het niet te pakken, het was al goed zo.  “Laat maar.”

Het gebrek aan overzicht stoorde me zo, dat ik hem gisteren helemaal leeg heb gemaakt en een poging heb gedaan het te reorganiseren. Er lagen veel aangebroken pakken in, zowel vooraan als helemaal achteraan, helaas ook veel verlopen spullen, open verpakkingen waarvan de inhoud verdroogd en taai was geworden, en veel ongeopende verpakkingen die ik in de garagekast heb opgeborgen, op ooghoogte en per categorie gesorteerd, orde moet er zijn.  Nu zitten er in het keukenkastje echt alleen maar aangebroken verpakkingen pasta en rijst in het kratje, en een allegaartje aan slechts een paar dingen er boven, wat je ziet is wat er staat, (hmm ik denk dat dit netter kan), “Eens kijken hoelang dit stand houdt”, zei zoon lachend.
IMG_4047
Lijkt me wel handig, zo’n kratje, je schuift hem eruit en ziet wat er in zit, zonder dat je op de knieën moet om wat te zoeken. Ik dacht eerst om twee lades te maken met geleiders tegen de zijwanden, maar bij het zien van het prijskaartje van de onderdelen had ik zoiets van: “Laat maar, kratje is ook functioneel”.
IMG_4048Keukenkastjes zijn fijn hoor, maar soms ook zo onpraktisch, of hebben we gewoon teveel spullen? 

Dag 2016, hallo 2017

Eind van het jaar, bijna middernacht, buiten lijkt het wel oorlog met de zware cobra’s die het straatwerk vlakbij ons huis doen trillen. De katten hebben het weer zwaar, Zipje, Zopje en Loki liggen onder, op en achter mijn stoel, ogen als schoteltjes zo groot, zielig.

Luisterend naar de Top2000 op tv, en terugkijkend op dit jaar bedenk ik me dat ik niet zoveel quilts heb gemaakt; ik heb wel veel klantenquilts doorgequilt, maar om nou te zeggen “Meid, wat ging je lekker los en wat heb je veel ruimte gekregen in je stoffenkast!”, nee, niet echt.

Januari: twee babyquiltjes afgemaakt die ik het jaar ervoor als top al af had,
IMG_0549 IMG_0552
gelijk hierna begon ik aan de roze-grijze Mesmerized quilt voor vrienden,
IMG_1226 IMG_1249
eind februari was hij klaar en werd hij dankbaar op hun bed gelegd om er nooit meer af te gaan.

Maart ging ik met mijn moeder naar het quiltweekend in Putten,
IMG_1425
veel genaaid,
IMG_6006
veel genoten, maar niks afgemaakt.

In April ging een deel van de tuin op de schop, nieuw gras
IMG_3949
en bouwen we samen een nieuw tuinhuisje met veranda,
IMG_1659 IMG_3992
geen nieuwe quilt.

Mei: warme dagen, hondje gered uit een kokende auto, een paar fibermailkaarten gemaakt voor jarige dames,
IMG_1501 IMG_6219
en onze quiltgroep de CreaLadies gaf hun eerste geslaagde quilttentoonstelling.
IMG_4308

Juni: het weer slaat om, regen en koel; de schuttingpalen worden vervangen,
image
de bestrating in en rond het tuinhuisje word erin gelegd
IMG_3991
en op de feestbee van de Crea Ladies maken we allemaal een met stroken stof omwikkeld touwmandje.
image
Juli: ik graaf en maak in nog geen week tijd een vijver in onze tuin, compleet met borrelsteen,
IMG_2420 IMG_2505
de kikkers hebben het water snel ontdekt.
IMG_2896
Een hittegolf houdt het land in zijn greep en een over enthousiaste mol doet hetzelfde met onze tuin, het duurt bijna twee weken eer de katten hem te pakken krijgen en als cadeautje bij de droogmolen neerleggen.
IMG_2702
De vijver heeft het overleefd, het grasveld is overdreven belucht.
IMG_2671
Augustus, twee babyquiltjes gemaakt, een romantische voor een meisje, en eentje met beesten voor een jongetje, altijd leuk, zulke kleine quiltjes maken.
IMG_7109 IMG_2914
de oogjes was ik vergeten en kwamen er na het afbiezen pas op
IMG_2979 IMG_2981
September, familiebezoek van mijn zus en aanhang uit Australië,
IMG_5333
mijn vader wordt 90 en dat wordt gevierd in een vakantiehuisje in Zeeland. 

Oktober, en weer gaat een volgeladen auto met mijn moeder naast me naar een quiltweekend, ditmaal in Oostduinkerke, Belgie. Hier begin ik aan een Jelly roll quilt, de top zit als losse banen in elkaar.
IMG_5601 IMG_5647
Bij thuiskomst is zoon een appartement rijker en kan het klussen en inrichten van start gaan, ze hebben op mij gewacht met schilderen, zo lief.

November: de jellyroll quilt komt klaar en zoon die al twee weken in z’n eigen huis woont wilt hem graag meenemen.
IMG_5851
Mijn moeder wordt 85 maar viert haar verjaardag niet zo groots,
IMG_7830
haperende gezondheid gooit roet in het eten.

December: voor vrienden die ons hadden uitgenodigd voor hun 25 jarig huwelijksfeest maakte ik een ragquilt van superzachte flanel in stoere kleuren, hij viel goed in de smaak, een perfect cadeau voor deze lieve mensen.
IMG_3765
Half december was er een kerstbee bij de Crea Ladies en ik ontdek dat een paar uur borduren niet afgestraft wordt, dus maak ik op de valreep vlak voor kerst een klein stitchery-kerstquiltje,
IMG_8128
en nu ik toch lekker bezig ben maak ik ook nog een kippenquilt af.
IMG_3849
Hèhè, dat heb ik ook weer uit mijn systeem, eventjes.

Een nieuw jaar met nieuwe kansen, misschien krijg ik dit jaar enkele van de vele ufo’s af die in tasjes en bakken op sashings en inspiratie liggen te wachten, en hopelijk maak ik een paar snelle scrapquilts, met de nadruk op snel. 😜
En voor de rest is het afwachten wat 2017 ons brengt, als ik de lakens mocht uitdelen zou ik veel vrede, gelijkheid, veel rust en veel gezondheid over de wereld uitstrooien. Oja, en veel quilts om onder te kruipen voor warmte en troost, of gewoon om van te genieten.
Diep he?

Stiekem toch fijn

Het eten staat op tafel en onze 20 jarige dochter schuift stilletjes aan, het lijkt of ze heeft gehuild, en ik vraag -mezelf schrap zettend voor wat er gaat komen- wat er scheelt. Blijkt dat ze op haar kamer naar het laatste seizoen van “Orange is the new black” aan het kijken is, en elke aflevering is zo triest, gewoon elke keer om te huilen zo zielig allemaal, en terwijl ze dit zegt schieten de tranen weer in haar ogen; ze neemt snel een hap bami.
tears-flow-emoticon
Opgelucht dat het dit maar is vallen we grinnikend aan op het eten, die Suus.  “Als het zo zielig is, dan stop je toch met het kijken, het moet toch leuk blijven.”, zei ik tussen de happen door, maar nee, daarvoor is deze serie te leuk 😳 zegt ze, en ze wilt ook wel weten hoe het afloopt. Ik herken mezelf in haar, ik kijk vaak naar spannende series met de handen voor mijn ogen, maar dan wel door een kiertje zodat ik grip heb op hoeveel engs ik binnen krijg. Na het eten gaat ze weer snel naar boven, verder op Netflix kijken hoe het afloopt met de vrouwengevangenis-serie, en ik, ik nestel mezelf voor de tv om de tweede aflevering van The Five” bekijken, een spannende, beklemmende Engelse detective.
panic-emoticon
Zou dit een typisch vrouwending zijn?

Eind goed al goed

Nieuwjaarsnacht vorig jaar stonden we net na middernacht boven op de overloop naar buiten te kijken naar het vuurwerk, ik hoopte -net als het jaar ervoor- dat we volgend nieuwjaar weer vanuit ons andere (oude) huis naar het vuurwerk zouden staan te kijken, en gelukkig is onze wens uitgekomen.

Loki ligt nu naast mijn stoel met ogen zo groot als schoteltjes over de rand van haar mandje naar het raam te kijken waar de lichtflitsen en knallen vandaan komen; Zopje zit op de poef bij de bank door het raam naar buiten te kijken, hij wilt er uit maar weet dat hij nog een paar uur moet wachten.
De meest wijze en relaxte kat ligt boven op de overloop te slapen, Zipje weet gewoon dat de tijd sneller gaat als je lekker met volle buik ligt te chillen op het warmste en stilste plekje in huis.

Wij zitten al de hele avond met z’n allen in de kamer te genieten van de top 2000 op tv, mooie en soms minder in de smaak vallende nummers, terwijl we kletsen, lezen en snoepen van hartige snacks uit de frituur, lekker slecht voor een keer. De zelfgebakken oliebollen gaan er ook in als pap.
De champagne die al maanden in de koelkast ligt gaat er vanavond aan geloven, we zijn dankbaar voor het goede afloop van dit jaar, en proosten op een gelukkig en gezond nieuw jaar, en dat wens ik ook iedereen toe.

Opruimen

In de garage staan heel veel dozen met teksten als “speelgoed”, “naaikamer” en “knutselspul” er op geschreven, twee jaar geleden was ik er al eens met de bezem doorgegaan, en ik besloot maar wederom te gaan opruimen, want als iets al zo lang opgeborgen is, dan heb je het dus niet nodig, en is de waarde die je er tijdens het inpakken aan gaf nog hetzelfde als nu? Daar is maar een manier om achter te komen, uitpakken! Uitgedroogd knutselmateriaal, knutselboekjes, restjes hard aanvoelende tussenvulling van een onbekend merk, een doos vol speelgoed, dozen vol legpuzzels, kermisknuffels, en ik kan zo nog wel even doorgaan. Allemaal dingen waar we niks mee doen en niks mee zullen doen later, want anders hadden we er afgelopen jaren toch wel naar gezocht. Dus naar de kringloopwinkel gebracht wat goed was voor een tweede huis, en in de kliko gingen de spullen die echt niet bruikbaar meer waren.  Uit een doos haalde ik een pop van minstens 52 jaar oud, deze heb ik nooit weg kunnen doen, maar wat zag ze er nu uit,
IMG_7898
vreselijk plakkerig, (helaas niet schoon te krijgen) en dus heb ik er afscheid van genomen, samen met de andere handgemaakte poppen van 25 jaar geleden waar ik twee  jaar geleden nog van dacht “Die doe ik niet weg, dat is zonde”, nu had ik zoiets van “Oké, het was leuk, ik heb er plezier van gehad, maar ik zou het toch niet meer ergens neer gaan zetten, dus weg er mee”. Bij het openen van de volgende doos maakte mijn hart een sprongetje, “Dáár was je dan!”, maar wat een slechte timing, nu hoeft het niet meer 🙂 de borduurring met tafelklem, maar ik doe ze toch niet weg, wie weet wanneer het nog van pas zal komen.
IMG_7899
Toen ik aan het eind van de middag besloot dat het mooi was geweest, had ik 6 lege verhuisdozen en twee planken helemaal leeg. He, dat lucht op!

Verloren.

Gisteren las ik het trieste bericht dat Marjon Szjonnie vorige week (24 febr.) is overleden, ze was behalve aangetrouwde familie van DH ook lotgenoot met wie ik bij het “Herstel en Balans” programma zat in 2006. Bij haar is de kanker (mei 2004) nooit weg gegaan, het zat op den duur ook in de botten en werd jarenlang onderdrukt door alle mogelijke chemo’s en bestralingen. Werkte het een niet, dan probeerde ze gewoon weer een andere.  Marjon was een dappere vrouw die niet voor niets Carpe Diem op haar pols had laten tatoeeëren tijdens een vakantie in Venetië in ’13, ze haalde alles uit het leven wat er in zat, ze had een positieve instelling en was een groot voorbeeld voor anderen die het zwaar hadden. Ze overleed 5 dagen nadat ze het bericht had gekregen dat ze uitbehandeld was, het gevecht is voorbij.
Schermafbeelding 2015-03-04 om 16.42.54

Mooie dag

Uit bed komend en dan dit uitzicht hebben, prachtig! Het vriest licht, er staat amper wind, en de zo’n schijnt volop, kijk, hier houd ik van, zolang ik er niet door moet.
IMG_7163
Zipje en Zopje liggen lui te wezen op een stoel en bank, een restje eten ligt bij de deur, darmen en maag van een flinke vogel
IMG_3057
en Loki ligt onder de struiken op vogeltjes te loeren die zich tegoed doen aan het voer. Ik sta in de keuken mijn ontbijt klaar te maken, en op het moment dat ik met schaaltje en mok thee de kamer in wil lopen, staat Loki voor het keukenraam, grote ogen en hard miauwend. Eenmaal binnen gaat ze gelijk op tafel zitten, ze weet dat er wat lekkers aan zit te komen, ongeduldig komt ze steeds wat dichterbij, het duurt haar veel te lang. En dan opeens hoort ze gekrabbel en gebonk, een tel later zit ze onder de stoel met haren omhoog en een hele dikke staart, en kijkt ze met grote ogen de kamer in.
IMG_7164
Volgens mij was Zopje al slapend net een keer teveel doordraaiend van de stoel gevallen en opkrabbelend weer terug op de stoel gesprongen, Loki wacht geen aanval af en loopt behoedzaam de kamer door, speurend naar het monster, even later zit ze redelijk gerustgesteld weer op tafel, haar staart blijft nog een tijdje dik van de schrik.
IMG_7170
De zon verwarmt later op de dag het voerhuisdakje, de meesjes eten hun buikje vol,
IMG_1725
en de narcissen op tafel hoor je bijna groeien.
IMG_7175Het is het begin van weer een mooie dag.

Aiai

Maandagochtend mocht na 5 weken draagtijd het kunststof gips eraf,  hieronder zat een ledemaat die helemaal niks weghad van mijn arm, beetje rare vorm, kleur zag er ook niet fijn uit, en de huid voelde leerachtig dik en stijf.
IMG_6966 IMG_6967
Alleen al de gedachte aan een aanraking of beweging gaf mij de rillingen, dus toen de orthopedische chirurg zei dat hij er even naar wilde kijken, voelde ik me helemaal niet zo dapper, maar tot mijn opluchting hoefde ik mijn arm alleen maar wat hoger te houden zodat hij er alleen maar naar kon kijken met zijn handjes op de rug, en toen mocht ik even een eindje verderop me melden voor een foto.

DH droeg mijn jas, tas en vest, en ik hield mijn arm en hart vast, want voor de foto moest de arm op de plaat gelegd worden, beetje draaien, en aiai, dat draaien he, daar had ik de vorige keer geen fijne ervaring aan over gehouden. Het was druk in de wachtkamer, we vonden een plekje aan de tafel, waar puzzels en kranten lagen, en toen was het wachten op m’n beurt, ongeveer tien minuten later. De röntgenassistente die me hielp was een schat die snapte dat ze nergens aan moest komen, in tegenstelling tot haar voorganger een paar weken geleden, dat was een “stel je niet zo aan” type, die met een geïrriteerde blik en bruuske beweging mijn hand goed draaide. Op zo’n moment snap ik lichte geweld (trap tegen scheenbeen) wel.  Toen ik de kleedkamer uit liep om DH te halen, zag ik klein knulletje met zijn arm in een draagzak en zijn gezicht tegen de borsten van zijn moeder zitten, hartverscheurend huilen van de pijn. Ik wenste de bezorgd kijkende moeder sterkte, en we liepen terug naar de gipskamer, waar we gelijk mee mochten lopen met de arts.

Na aandachtig bestudering van de foto (de li foto is nu, de re. is van 8 dec, hierop is de breuk goed te zien)
IMG_6968    IMG_6518
gaf hij het groene licht om zonder verdere behandeling naar huis te gaan, het zag er keurig uit, ik moest thuis meerdere malen per dag goed oefenen in een warm badje, micro bewegingen maken en dan zou ik vanzelf merken dat ik elke dag mijn hand iets beter kon bewegen, fysio was niet nodig. Ik kreeg gelukkig wel voor eventjes een brace om, maar dit was alleen voor ’s nachts of als ik mijn arm echt wilde beschermen tegen stoten. Met het verlaten van de gipskamer zagen we het kleine ventje met zijn moeder zitten, zijn snoetje bleek en betraand, wat was ik blij dat ik dat al achter de rug had, maar ik was er nog niet. De brace leek een ideale oplossing,
IMG_2891
maar het ligt nu al werkeloos in mijn nachtkastje, ik heb hem de eerste nacht al na een paar uur afgedaan, het voelde scherp en hard aan, elke druk was er eentje teveel, en nu slaap ik in de waakstand met mijn onderarm op een kussen, wachtend op betere tijden. Ik moet nog even geduld hebben, zucht, mijn potje is wel al ver leeg. Positief geluid: ik ben geen gram aangekomen in deze 5 weken, en dat met de feestmaand!
 photo 043.gif