Categorie archief: kattenkwaad

Lefgosertje

Zipje besloot op eerste kerstdag te laten zien dat hij niet oud en belegen was, door hoog in de boom voor zijn eigen eten te zorgen, maar helaas waren de lekkere hapjes al gevlogen toen hij zijn balans had gevonden op die smalle tak.
IMG_1642
Pas toen hij merkte dat de vogeltjes niet naar hem toe zouden komen,
IMG_1648
daalde hij af, nou ja, dat afdalen was zo eng, dat hij zich maar gewoon liet vallen, wetend dat hij op het laatste nippertje echt wel op zijn pootjes terecht zou komen, tenminste, als de hoogte van de val 3 meter was, en dat was het wel. Hij kwam terecht in een dikke laag compost van oude- en vers gevallen blad, en liep -een lichte hink onderdrukkend- met warrige haren vol blad en een heerlijke boslucht naar binnen om op zijn voerbakje aan te vallen.

Voor ons verliep eerste kerstdag ook gesmeerd, een huis vol visite aten ’s avonds dapper door de eerder op de dag klaargemaakte schalen, en lieten gelukkig nog wat voor de volgende dag over.  Witlof uit de oven was schoon opgegaan, door Evelien klaar gemaakt. Ik ben wel blij dat de jeugd elk jaar al meehelpt met deze voorbereidingen (zonder ons redden ze het ook prima) , anders was ik gillend gek geworden denk ik, en zij van mij.

Deze diashow vereist JavaScript.

Een dag eerder waren manlief in zijn auto en zoon en dochter in de rode auto op strooptocht gegaan naar Ferrero Rocher chocolaatje, de in gouden folie verpakt én de met kokos bestrooide bollen horen gewoon op tafel bij ons kerstfeest, net als de tulbanden van mijn moeder, maar ze waren in alle supermarkten uitverkocht. Lang leve de benzinestations langs de snelweg, en niet wetend wie wat had gevonden hadden ze allen royaal ingeslagen, geweldig!

IMG_6729
Aan het eind van de avond kregen de gasten een doosje chocolade mee naar huis,  omdat we ze zo lief vinden, maar ook wel een beetje uit zelfbehoud, want je blijft er anders van eten. Het was weer een heerlijke kerstdag met de familie, mijn ontbijt bestaat de komende dagen uit
IMG_6750
juist, tulband, heel gezond met al dat fruit er in 😉

Kattekwaad

Met katten in huis maak je veel mee, ze komen gezelllig bij je liggen als je aan tafel met lapjes in de weer gaat, en dan liggen ze er het liefst bovenop, en als ik in de keuken bezig ben komt Loki graag een kijkje nemen, soms probeert ze via de handgrepen omhoog te klimmen om zo iets van de snijplank af te bietsen, en de laatste tijd maak ik mee dat ze opeens op de inductiekookplaat zit en met grote ogen naar de pannen kijkt, waar stoom uit komt en vaak ook lekkere vleesgeuren. Uiteraard duw ik ze met zachte hand weg, ik wil geen katten aan het aanrecht hangend, of zittend bij mijn pannen, maar ik kan een glimlach nooit onderdrukken, ze zijn zo lekker nieuwsgierig. En soms zijn het net kinderen, zoals Zopje die hier Zipje en Loki -die lekker zitten te eten- staat op te wachten.
IMG_2524
Toen ik een half jaar geleden op de blog van de in Amerika wonende Susan kwam, was het gelijk raak met het pijltje van Cupido bij het zien van haar katten blokje, dit waren onze katten ten voeten uit
Schermafbeelding 2014-11-21 om 14.30.04
ik savede de foto, maar vergat de link van haar blog erbij te zetten, zo jammer. Vorige week moest ik voor Inge in Berlijn (geen blogger) een fibermailkaart maken voor haar verjaardag, en ik moest gelijk aan dat zwarte katje denken. Ik maakte dit schattige kaartje op een avond na, oei, een exacte copycat 🙁
IMG_1520
–even iets uitproberen met de foto’s, in een galerij ipv dat je gelijk naar mijn Flick album gaat, om na het bekijken van de foto’s weer op mijn blog te gaan kan je op het kruisje linksboven in beeld klikken, of gewoon er naast-


maar Susan had de ondeugd zo treffend getekend, daar kon ik zelf echt niks aan toevoegen. Op de close-up zie je dat ik lijntjes heb getekend op de snijmat en er een beetje naast zat met doorstikken, voor het zwarte heb ik vilt gebruikt, het kaartje gaat toch niet gewassen worden. Het eindresultaat was zo mooi dat ik het niet aandurfde om het als ansichtkaart te posten, dus ging de kaart in een enveloppe, en twee dagen later al kreeg ik bericht van Inge dat ze heel blij was met dit vrolijke kaartje. Kijk, daar doen we het voor.

Eergisteren vond ik al zoekend op internet gelukkig toch nog de blog van Susan, en ik heb haar toestemming gekregen om met haar veren te pronken,wat ben ik toch blij met zulke lieve creatieve mensen, die kopieergedrag zien als een vette compliment en niet als jatwerk, zolang je maar de naam van de ontwerpster er bij zet, en geen geld verdient aan andermans bedenksels, uiteraard. 🙂

“Piep”, zei de….kikker?

Nooit geweten dat kikkers kunnen piepen, ik ken alleen maar kwakende kikkers, of met zo’n brommerig keelgeluid tijdens het broedseizoen, en toen ik dus gepiep tussen de plantjes hoorde en zag dat Loki ergens achteraan aan het jagen was, dacht ik aan een muis, en wel een hele dikke muis, want het gepiep was heel hard. Wel een vreemde soort muis, want zijn piep klonk heel anders dan dat van de bos- en veldmuisjes waar de katten normaal mee thuis komen, het klonk meer als het gepiep van een plastic speelgoedbeestje, en ik liep er naar toe om polshoogte te nemen. Groot was mijn verbazing toen ik een kikker vanonder de heg zag vluchten, hij kreeg nog een zetje van Zopje die het allemaal wel heel vermakelijk vond, en toen hoorde ik het gepiep weer.

Zoals de alerte kijker al zag was dat géén kikker in dat witte pak, direct na het plaatsen was er iets mis gegaan; helaas lukt het invoegen van het filmpje niet, maar wel de link. Het is behelpen.
Nog voordat ik het beestje kon redden zat Loki er weer achteraan, en de kikker maar piepen, haast gillend, zo zielig, ik zette de camera uit en greep de kikker bij de lurven, Loki driftig zoekend onder de buxusheg  achterlatend, want de kikker hield zich heel stil in mijn hand. Toen ik hem aan de andere kant van de tuin onder een heg los wilde laten en mijn hand open deed, verwachte ik dat hij weg zou springen, maar hij bleef doodstil zitten, en het arme beestje had zijn handjes strak over zijn ogen gedrukt, zo van “doe me geen kwaad, please”.  Het zag er zo aandoenlijk uit dat ik me moest inhouden om het beestje te kussen; stel je voor dat ik opeens een ruim 80 kilo wegende prins in mijn hand had zitten, dan kon ik weer naar de fysio, ik waagde het er maar niet op.